Genesis 22, Ang Pananampalataya sa Bundok Moriah
Sundan ang Genesis 22 at tuklasin ang kahulugan ng pagsubok sa Bundok
Bible Habit
1 / 6
Ang Genesis 22 ay isang talatang hindi basta-basta napapansin kahit sa mga nakabasa na ng Bibliya ng matagal. Ang eksena kung saan itinataas ng Diyos si Abraham upang bumiyahe papuntang bundok na Moriah, at sinasabi Niyang ihain si Isaac bilang handog, ay nagdudulot agad ng mabigat na pakiramdam sa puso. Parang sinasabi nitong ipapasa ni Abraham si Isaac bilang alay, mula sa pangako na binigay ng Diyos sa kanila. Kaya, hindi lamang ito isang kwento ng pagtanggap at pagsunod, kundi isang pagkakataon upang unawing mabuti ang nais ipakita ng Diyos sa atin.
Sinisimulan ng talata ang buong kwento sa isang malinaw na pahayag: "Sinusubukan ng Diyos si Abraham" (Genesis 22:1). Ang pagsusulit na ito ay hindi isang paraan upang subukin ang kanyang pananampalataya upang paikutin siya. Sa halip, ito ay isang pagtuturo kung saan nakikilala ang tunay na katangian ng pananalig. Hindi ninanais ng Diyos na pabagsakin si Abraham, kundi isang patunay na nananatili ang kanyang pananalig kahit sa gitna ng mga mahihirap na sitwasyon. Sa huli, pinipigilan pa niya si Abraham at sinasabi: "Huwag mo nang ihabod ang bata, at niyan ay huwag mong salingin" (Genesis 22:12). Ang salitang ito ang siyang nagdidikta sa tamang direksyon ng kwento.
Tinutukan din ang reaksyon ni Abraham. Maagang umalis ng bahay, nagbaba ng kargamento sa asno, at iniwang tatlo ang kasamahan habang tinatahak ang kanilang landas. Hindi inilahad nang detalyado ang kanyang damdamin, ngunit ang maingat at maingat na pagkakasulat ay nagpapalalim sa tensyon. Ibig sabihin, hindi niya pinakiramdaman lang ang lahat, kundi nagdesisyong sumunod sa salita ng Diyos kahit hindi niya maintindihan ang buong plano.
Ang pagtahak ng tatlong araw ay isang malagim at mabigat na proseso. Hindi 'quick fix' ito kundi isang paglalakbay na nag-iiwan ng mga tanong at pagdududa, hanggang makita ang bundok sa malayo. Sa bawat pagkakataon, maaaring paulit-ulit na naaalala ni Abraham ang pangako ng Diyos, ang nakita niyang anak, at ang utos sa kanya. Matinding hamon ang maghintay at magtiwala ng matagal, at dito mas binibigyang-diin ang tunay na lakas ng pananampalataya.
Sa ilalim ng bundok, sinabi ni Abraham sa kanyang mga alipin, "Paalis tayo nang iisa, magpupuri at babalik tayo sa inyo" (Genesis 22:5). Parang simpleng pananalita lang ito, pero hindi ito isang punsiyonal na pahayag. Ito ay isang malakas na patunay na naniniwala siya na hindi matatapos ang kwento niya dito. Naniniwala siyang hindi kukulangin ang Diyos sa Kanyang pangako, at kaya ni Abraham na panghawakan ito.
Isa sa mga pinaka-masakit na bahagi ng kwento ay ang tanong ni Isaac: "Diyoy, may kordero ba diyan para sa handog?" (Genesis 22:7). Sa pag-akyat nila sa bundok, malinaw na ang kakulangan sa handog, at dito nagsasalamin ang kwento. Ngunit sa halip na mabahala, sinabi ni Abraham na "Ang Diyos mismo ang magbibigay ng kordero para sa handog" (Genesis 22:8). Hindi ito isang simpleng optimism; ito ang nakaugat na pananalig na siyang nagsisilbing pundasyon ng buong kwento.
Sa sinaunang kultura sa rehiyon, may tradisyon na magsakripisyo ng tao bilang alay, kaya maraming ang iniiwasan ang araling ito bilang isang kwento na nagpapaliwanag ng gawaing karaniwan sa kanilang paniniwala. Ngunit, kabaligtaran ang itinuturo ng teksto. Hindi kailanman ginusto ng Diyos ang sakripisyong tao. Sa halip, pinipigilan Niya si Abraham mula sa paghahain ng anak, at nagbibigay ng tupa na nakapitaw na nakabitin sa isang sanga. Ang kwento ay hindi tungkol sa isang tao na nagsakripisyo ng sarili para sa Diyos, kundi isang Diyos na mismo ang naglalaan ng handog.
Dito nagsisimula ang kahulugan ng "pagsasalin" o paghalili. Sa halip na mamatay si Isaac, iniaalay ang isang tupa. Ang halili ay isang larawan ng pagbabayad-sala sa buong kasaysayan ng Bibliya. Hindi nakakatawid si Abraham sa kanyang sariling lakas; tanging ang Diyos lamang ang naghanda ng landas. Ang Genesis 22 ay isang dramatikong kwento na naglalarawan kung paano ipinapakita ng Diyos ang Kanyang kaligtasan sa paraang hindi pwedeng ipaliwanag nang simple.
Tinutukoy din ang lugar na Moriah, na nakakabit sa kasaysayan. Sinasabi sa 2 Hari 3:1 na si Solomon ay nagtayo ng Templo sa bundok na iyon sa Jerusalem. Hindi kailangang pag-ugnayin nang mali ang eksaktong lokasyon, ngunit sa pagbabasa ng Bibliya, tila nago- overlap ang mga kwento sa isang diwa na ito ay isang lugar ng pagsamba, handog, at kapatawaran — isang landas na pinaghahandaan ng Diyos para sa atin.
Sa pinakahuli, binabanggit ang tungkol sa pangalang "Jehovah Jireh" na itinawag ni Abraham matapos ang pangyayari (Genesis 22:14). Madalas nating tandaan ito bilang "Diyos na nagbibigay," ngunit hindi lamang ito isang paalaala matapos ang isang pagsubok. Ito ay isang patunay na sa kabila ng kawalan at hirap, naipakita ng Diyos ang sagot na hindi nakikita sa simula. Ang pananalig ay hindi lamang nagtitiwala sa makita, kundi naniniwala na kahit di pa nakikita, ang Diyos ay gumagawa nang mabuti.
Hindi natin maiiwasan ang pagtatanong sa ating mga sarili: "Ano ang aking pinanghahawakan para makapagtiwala ako?" May mga sandali bang mas mainam pa sa pangakong iyon ang mga kasiguruhan na nililikha natin? Kahit hindi pa halata ang sagot, nananatili ang tanong kung kaya nating maglakad nang may buong tiwala na ang Diyos ang naghahanda ng daan. Ang Genesis 22 ay isang paanyaya, hindi isang mura-mura, na lumingon muli sa Diyos, at ang mga bundok na nasa harap natin ay maaaring magbunga ng pananampalataya.
Sa mga oras na pinipili nating isuko ang ating mga higanteng pasanin at takot, makikita natin na ang Moriah ay hindi isang malayong lugar, kundi isang pag-iisip, isang pagpili, at isang tanggap na hamon sa araw-araw. Minsan, ang ating Moriah ay nasa mga desisyon na kailangan nating gawin, sa mga pagkakataong nararamdaman nating ayaw natin, o kapag tayo ay naghihintay. Ang tunay na pananampalataya ay nagtitiwala sa Hindi lang sa nakikita kundi na ang Diyos ay gumagawa, kahit hindi pa natin nakikita ang kabuuan.
Kapag binubuklat natin ang Genesis 22, lalabas ang isang malinaw na katotohanan: Ang Diyos ay hindi nagbibiro sa Kanyang pangako. Siya ay nandiyan upang ipakita sa atin sino Siya, at upang ang ating pananampalataya ay mapatatag sa Kanyang katapatan. Hindi Siya nagpapadala ng mga pagsubok na hindi natin kakayanin, at ang pabor ng Diyos ay nakalaan sa nagsusuko, hindi sa nag-iimbak. Sabi nga sa Hebreo, "Sa pananampalataya, nilakad ni Abraham ang landas na itinalaga sa kanya" (Hbr 11:8).
At sa huli, isang paalala na ang Jehovah Jireh ay isang Pangalan na hindi malilimutan — isang pangalang nagpapaliwanag na ang Diyos ang tunay na nagbibigay, ang Diyos ang tunay na tagapaghatid ng lahat ng ating pangangailangan, sa tamang panahon at sa tamang paraan.
Bible HabitPagsamahin ang McCheyne plan, sunod-sunod na pagbasa, notes, at progress para malinaw ang susunod na babasahin.
Libre kang makakapagsimula at maipagpapatuloy ang reading record sa app.
I-check ang reading ngayon
Open the app
