Ang Pag-ibig ay Pagsunod Higit sa Damdamin: Ang Itinuturo ng Biblia

Ang Pag-ibig ay Pagsunod Higit sa Damdamin: Ang Itinuturo ng Biblia

Madalas isipin ng mga tao ang pag-ibig bilang mainit na damdamin, kilig, o pagpapakita ng paghanga. Totoong kasama sa pag-ibig ang puso. Ngunit hindi doon nagtatapos ang pag-ibig ayon sa Biblia. Mas malalim ito kaysa panandaliang pakiramdam, mas matagal kaysa salita, at kasama rito ang pagpapasya at pagsunod. Kaya ang pag-ibig ay hindi kilos na posible lamang kapag mabuti ang pakiramdam; kung minsan, ito ay daang pinipili ayon sa kalooban ng Diyos kahit mahirap at hindi komportable ang kalagayan.

Nang tanungin kung alin ang pinakadakilang utos, ganito sumagot si Jesus: “Ibigin mo ang Panginoon mong Diyos nang buong puso, buong kaluluwa at buong isip,” at “Ibigin mo ang iyong kapuwa gaya ng iyong sarili” (Mateo 22:37, 39). Hindi pinagkakahiwalay ng Biblia ang pag-ibig sa Diyos at pag-ibig sa kapuwa. Hindi maaaring sabihin na iniibig ang Diyos habang marahas na tinatrato ang malapit sa atin, at hindi rin maaaring sabihin na iniibig ang kapuwa habang binabalewala ang salita ng Diyos. Ang tunay na pag-ibig ay paitaas na nakatuon sa Diyos at patagilid na dumadaloy sa tao.

Kapag iniisip ang pag-ibig, unang pumapasok sa isip ng maraming Kristiyano ang 1 Corinto 13. “Ang pag-ibig ay matiyaga at mabait; hindi ito naiinggit, hindi nagmamapuri at hindi nagyayabang.” Hindi lamang ipinakikita ng mga salitang ito ang kapaligiran ng pag-ibig; napakakonkretong inilalarawan nila ang katangian nito. Ang pagtitiis ay pagtanggap sa pagiging di-hinog ng kapuwa, at ang pagiging mabait ay hindi paggamit ng sariling lakas upang manaig. Ang hindi pagiging bastos ay saloobing hindi nagsasalita nang walang-ingat dahil lamang malapit ang relasyon. Hindi abstraktong huwaran ang pag-ibig; nahahayag ito sa pananalita, ekspresyon, at mga pasiya sa araw na ito.

Halimbawa, sa tahanan, mas madalas makita ang pag-ibig sa maliliit na pagpipigil kaysa sa engrandeng okasyon. Sa gabing pagod at sensitibo, ang hindi agad pagsagot nang matalim sa sinabi ng asawa o kapamilya, ang muling pagpapaliwanag sa mabagal na kilos ng anak sa halip na pagsigaw, at ang pakikinig sa paulit-ulit na kuwento ng magulang nang hindi naiinis ay pag-ibig. Sa trabaho, maaaring pag-ibig ang hindi pagpapanggap na walang alam dahil hindi naman iyon sariling gawain, ang hindi pagpapahiya sa nagkamaling katrabaho sa harap ng iba, at ang hindi pag-angkin sa gawa ng iba. Sa iglesya, nahahayag ang pag-ibig kapag hindi lamang ang mga katugma natin ang inaalagaan kundi tayo ang unang lumalapit sa taong tahimik na naiiwan. Sa mga malalapit na lugar sa huli pinakamalinaw nasusubok ang pag-ibig.

Hindi inihihiwalay ng Biblia ang pag-ibig sa katotohanan. Gaya ng sabi sa Efeso 4:15, “Sa halip, sa pagsasalita ng katotohanan sa pag-ibig, tayo ay lumago sa lahat ng paraan kay Cristo na siyang ulo.” Hindi kapareho ng pag-ibig ang pagtatakip sa lahat nang walang kondisyon. Kung minsan, ang pagpapanggap na walang nakikitang mali ay pagpapabaya, hindi pag-ibig. Sa kabilang banda, hindi rin pag-ibig ang pagsasalita ng katotohanan upang saktan at manaig. Sinasabi ng pag-ibig ang totoo na may pusong naglalayong magpatatag sa kapuwa. Kaya ang pag-ibig ayon sa Biblia ay hindi lamang malambot kundi banal, at hindi lamang tama kundi mainit.

Hindi rin nagmumula sa sarili ko ang pamantayan ng pag-ibig. “Tayo ay umiibig dahil siya ang unang umibig sa atin” (1 Juan 4:19). Hindi tayo umiibig dahil mayroon tayong sapat na luwag upang magmahal. Ang biyaya ng Diyos na unang umibig sa atin kahit makasalanan tayo ang pinagmumulan ng pag-ibig. Pinakamalinaw na ipinakikita ng krus ang pag-ibig. Sinasabi ng Roma 5:8 na “ipinakita ng Diyos ang kaniyang pag-ibig sa atin nang mamatay si Cristo para sa atin noong tayo ay makasalanan pa.” Ang pag-ibig ng Kristiyano ay hindi resulta ng pansariling pagpapaunlad; ito ay bungang nagpapasalamat na umaagos mula sa ebanghelyo.

Paano nga ba lumalago ang pag-ibig sa praktikal na paraan? Kailangan nating tanggapin ang pag-ibig hindi bilang pakiramdam kundi bilang pasiya. Isipin kung kanino ka kailangang magtiis ngayon at kung kanino ka dapat unang lumapit. Kailangang maipahayag din ang pag-ibig sa salita. Ang pag-ibig na nasa puso lamang ay madalas hindi naipararating. Huwag ipagpaliban ang pasasalamat, pagpapalakas ng loob, at paghingi ng tawad. Ilipat ito sa maliit na paglilingkod. Kumustahin ang maysakit, bawasan nang kaunti ang pasan ng pagod, at kapag umusbong ang poot ay piliing magsalita ng mabuti tungkol sa taong iyon. Kailangan ding matuto ng pagpapatawad. Ang pagpapatawad ay hindi pagmamaliit sa mali; ito ay pag-iwan sa paghihiganti habang ipinagkakatiwala ang lahat sa makatarungang hatol ng Diyos.

Kaugnay nito, malalim na nakaugnay sa pagsasanay ng pag-ibig ang araw-araw na pagtayo sa harap ng salita. Kapag nagsisimula ng araw sa maikling teksto mula sa Salita Ngayon, maaaring mas luminaw ang partikular na tagpong nangangailangan ng pag-ibig. Kung may talatang nanatili sa puso habang nagbabasa, markahan ito sa pagbabasa ng Biblia upang mabalikan sa mga araw na nauuna ang damdamin. Ang iskedyul ng pagbasa sa loob ng 365 araw at ang calculator ng progreso ay maaari ring makatulong sa pagtatatag ng gawi ng pananatili sa harap ng salita. Ang pag-ibig ay mas malapit sa buhay na hinuhubog ng salita kaysa sa likas na personalidad na ipinanganak na mayroon tayo.

Mayroon bang taong pinakamahirap mong mahalin ngayon? Maaaring kapamilya, isang tao sa iglesya, o marahil ang sarili mo. Sa ganitong sitwasyon, huwag subukang simulan ang pag-ibig sa engrandeng paraan. Isang mahinahong sagot, isang pakikinig, o isang tapat na paghingi ng tawad ngayon ay maaaring magbukas ng pintuan ng pag-ibig. Kapag muli mong inisip kung ano ang pagmumuni-muni sa Biblia, makikita mong ang dahilan ng matagal na pagtingin sa salita ay hindi lamang upang dagdagan ang kaalaman kundi upang mamuhay ayon dito. Kung hindi nagbabago ang buhay kahit nagbabasa ng salita, maaaring hindi pa tayo sapat na nananatili sa harap nito.

Ang pag-ibig ay hindi mahinang damdamin kundi matibay na pagsunod. Ang taong minahal ng Diyos ay umiibig hindi dahil perpekto siya kundi dahil tinanggap niya muna ang pag-ibig. At ang pag-ibig na iyon ay hindi kasangkapang magpapakita ng sariling katuwiran; ito ay bungang nagpapasinag sa biyaya ni Cristo na nagligtas sa atin. Nawa'y lumalim pa nang isang hakbang ang araw mo sa gayong pag-ibig. Sa pinakamalapit na tao sa iyo ngayon, sa anong salita at kilos mo maipakikita ang pag-ibig ni Cristo?