Kahulugan ng Altar, Basahin ito sa pamamagitan ng Pagsunod ng Puso
Inilalantad namin ang kahulugan ng altar sa konteksto ng malaking dalo
Bible Habit
1 / 6
Habit nating makarinig ng salitang altar habang nagbabasa ng Bibliya. Maaaring nakababahala ito dahil sa kakaibang salita, pero hindi dapat iwasan dahil ito ay isang mahalagang paksa na malalim na nakaugat sa kabuuan ng kwento ng Kasulatan. Ang altar ay hindi lamang isang sinaunang kaugalian; ito ay isang tanda na nagsasabi na ang mga tao ay kabilang kay Diyos. Ngunit hindi dito nagtapo ang Bibliya—hinahaplos tayo nito hanggang sa mas malalim na bahagi. Hindi sapat na makita lamang ang marka sa katawan, kundi ang kalagayan ng puso bago ang Diyos.
Sa Lumang Tipan, lumalabas ang altar kasabay ng pakikipagtipan kay Abraham. Una mong tinawag at ipinangako ng Diyos si Abraham. Binigyan niya siya ng mga anak at nangakong ang kanilang lahi ay magiging pagpapala sa maraming bansa sa lupa. Ang altar ay isang paraan upang manatiling maalala ang pangakong ito. At ang mahalaga rito ay ang pagkakasunud-sunod: hindi ang gawa ng tao, kundi ang pangako ng Diyos ang pangunahing. Ang marka ay hindi isang paraan upang lumikha ng biyaya, kundi isang paalala na ang pangako ay ibinibigay na at hindi dapat kalimutan.
Kung hindi natin ito mapapansin, madalas mas madaling magpako sa panlabas na anyo. Maaring hindi ka rin tumatambay sa iglesia, pamilyar ka sa mga sinasabi, at nagsisilbi ka sa simbahan, kaya naniniwala kang maayos na ang iyong pananampalataya. Ngunit ipinapakita ng Bibliya na mas nais ng Diyos na hanapin natin ang puso, hindi lamang ang mga palatandaan.
Kaya sabi ni Moises sa mga Israelita: “Gawin n'yo ang tanda ng pagtutuli sa inyong puso, at huwag na kayong mapaluhod pa” (Deuteronomio 10:16). Isang matalim na salita ito, dahil kahit ang mga pinangalanang bayan na Tagapaglingkod ng Diyos ay kailangang magkaroon ng pagtutuli sa puso. Maaaring magmukhang banal sa mata, ngunit ang puso ay matibay at matigas pa rin. Nakikinig, ngunit hindi tumatalima, makikinig sa babala ngunit hindi magsisi, nagkukunwaring sumusunod sa tradisyon—iyan ang mga larawan ng ganitong kalagayan.
Sa panahon ni Jeremias, halos pareho pa rin ang problema. Masaya sila dahil may templo, at naniniwala na ang pormal na gawain ay magbibigay proteksyon. Ngunit pinuna ng mga propeta ang kanilang puso na hindi nakasentro kay Diyos. Paulit-ulit na ipinapakita ng kasulatan na ang panlabas na ritwal ay nananatili, ngunit ang takot sa Diyos ay humihina, at ang pagpapakita ay nangyayari ngunit ang tunay na pagsisisi ay wala. Palaging itinatampok ng Diyos na may kulang sa puso.
Sa unang iglesia, nagkaroon ng mas aktuwal na alitan tungkol sa pagtutuli. Para sa mga Hudyo, ang pagtutuli ay isang tanda ng kanilang pagkakakilanlan. Nang pumasok ang mga Gentil sa pananampalataya at nagtungo sa iglesia, nagkaroon ng tanong: Kailangan bang panatilihin ang pagtutuli upang maging tunay na anak ng Diyos, o sapat na ang pananampalataya kay Cristo?
Makikita ito sa Gawa ng mga Apostol 15. Dito pinag-usapan nila ni Pedro at ng iba ang lalim ng usapin. Nagsalita si Pedro na ang Diyos mismo ang nagbigay ng Espiritu sa mga di-Hudyo at pinatunayan na nililinis ng pananampalataya ang kanilang puso. Sa huli, hindi ipinilit ng simbahan na kailangang magpagtutuli ang mga di-Hudyo bilang kailangang kalagayan para sa kaligtasan. Hindi ito isang tradisyon na pinawi ang kaugalian; sa halip, pinanatili nito ang pundasyon ng ebanghelyo: ang pagtanggap kay Cristo ang pangunahing batayan ng pagiging tama sa harap ng Diyos, hindi ang panlabas na palatandaan.
Gayun din si Pablo, na nagsabi: “Hindi ang pagkakaroon ng anyo ng Hudyo ang mahalaga, ni ang pagtutuli na nasa katawan, kundi ang tunay na Hudyo ay yaong nasa puso, na ang pagtutuli ay sa espiritu, hindi sa nasusulat na batas” (Roma 2:28-29). Ipinapaliwanag nito na ang panlabas na anyo ay hindi walang halaga, ngunit higit na mahalaga ang totoong kalagayan: ang puso na nakatuon sa Diyos. Ang tanda na nagsasabi na tayo ay sa Diyos ay hindi maaaring paghiwalayin sa pagtanggap at pagsunod sa Kanyang kalooban.
Sa Epeso, inulit ni Pablo na “Kaya nga, binago kayo sa pamamagitan ng pagtutuli na hindi sa pamamagitan ng kamay, kundi ang pagtutuli na kay Cristo, ang pagtanggap sa Kanya” (Colosas 2:11). Doon, mas malinaw na itinutuon ang pansin sa pagbabago sa espiritu, na nangyayari sa pamamagitan ni Cristo—ang tunay na diwa ay napapalitan, ang lumang tao ay naalis, at ang bagong buhay ay nagagalak sa pagtanggap sa Panginoon. Ang larawan ng pagtutuli ay nawawala, at ang tunay na paglilinis ay nangyayari sa pamamagitan ni Cristo.
Dapat tandaan na ang tinutukoy ng Bagong Tipan ay hindi isang panlabas na ritwal na kailangang palitan ang tunay na pagbabago sa puso. Ang pagtutuli ng puso ay hindi isang paraan upang makuha ang pabor ng Diyos sa pamamagitan ng sariling gawa. Ito ay isang espiritwal na pagbabago na nagsisilbing bunga ng ebanghelyo: ang paghihimutok sa kasalanan, ang pagbitaw sa ating sariling katwiran, ang pagpapahayag ng pagsisisi sa harap ng Diyos. Mas malalim, mas masakit, ngunit mas tapat na pagbabago kaysa sa panlabas na pagpapaganda.
Sa pang-araw-araw, pinapalawak ng ganitong pag-iisip ang ating mga kilos. Halimbawa, kapag nasaktan ang ating damdamin dahil sa isang salita, maaring magpakaling tayo sa labas, ngunit sa loob, nag-iipon tayo ng galit. O kaya't nakapikit ang mukha natin sa simbahan, ngunit sa loob, may pag-iimbot at panlilinlang. Sa mga ganitong sandali, ang kailangang harapin ay hindi ang panlabas na anyo, kundi ang katotohanang hindi pa natin napuputol ang matibay na damo sa loob nating puso.
Sa bahay, katulad din. Nagsasabi tayong sundin ang salita ng Diyos sa mga anak, ngunit nakikisawsaw tayo sa masasakit na salita o masungit na paraan. Nakikimkim tayo ng sama ng loob sa kasintahan o asawa, pero nagpipigil para magpakitang-muli na ayos lang. Sa trabaho, nagtatangkang magpakitang-kalinis, ngunit ang tunay na damdamin ay puno ng paghambog at panlilinlang. Ang pagtutuli sa puso ang nagtatanong sa eksaktong lugar na ito: Ano ang pinanghahawakan ko - ang aking dangal o ang pagsunod? Ano ang kailangang putulin sa harap ng Diyos?
Sa ganitong paraan pagbasa sa altar, mas lalong nagiging maliwanag ang daloy ng kasulatan. Hindi lang basta isang simbolo ang altar na inilaan upang tukuyin ang pagkakaiba, kundi isang paalaala na ang Diyos ay nagnanais na ang puso natin ay nakatuon sa kanya at ang ating mga buhay ay nagliliwanag ng Kanyang kabanalan. Ang mga palatandaan ay mahalaga, ngunit hindi sapat; ang tawag ay nasa puso, at doon nag-uumpisa ang tunay na pagbabago.
Ngayon, hindi na kailangang ipako ang panlabas na pagtutuli bilang tanda ng tipan. Ngunit ang katotohanang ito ay hindi nagpapababa sa ating pananampalataya; sa halip, mas nag-iiwan ito ng mas malalalim na tanong. Tinatanong natin ang ating sarili: Ako ba ay isang taong ginagaya lang ang itsura ng pananampalataya, o tunay na nakaaapekto ang ebanghelyo sa puso ko? Matagal na bang nawala ang kirot kapag nakikinig sa Salita? May mga gawain ba na alam kong kailangang iwasto, ngunit ipinagpapaliban ko?
Kapag nakatayo tayo sa ganitong harap, maaaring maging mabigat ang loob, pero mas makabubuti na huwag iwasan. Hindi tayo nagkakamali na hinahayaan natin ang Diyos na mangusap nang buong totoo, sapagkat ang ebanghelyo ay hindi isang paraan upang magmukhang mabuti, kundi isang kapangyarihang binabago ang ating espiritu.
Kapag nakakita tayo ng palatandaan na matigas ang ating puso, huwag matakot na ipakita ito sa Diyos. Itago man natin ang ating sakit, makapangyarihang ang salita ng Diyos ay makapagpapabago at magdudulot muli ng buhay sa atin. Ang ebanghelyo ay hindi isang panlabas na kabuuang kalawakan, bagkus isang kapangyarihang inuukit sa ating loob upang baguhin ang ating panloob na tao.
Sa huli, ang pag-aaral at pag-iisip tungkol sa kahulugan ng altar ay nauugnay sa muling pagpapatibay ng ebanghelyo. Hindi tayo nakatayo sa harap ng Diyos bilang isang tao na nakaayos ang pananamit, kundi bilang isang tao na may pusong nakatuon at handang sumunod. Ang Diyos ay nagsusugo sa atin upang magbago sa pamamagitan ng totoong pagsunod. Mabuting iwanan ang isang tanong na ito araw-araw: Ang aking pananampalataya ba ay nakabase sa panlabas na anyo, o totoong nagsusuko at bumubukas sa harap ng Diyos?
Bible HabitPagsamahin ang McCheyne plan, sunod-sunod na pagbasa, notes, at progress para malinaw ang susunod na babasahin.
Libre kang makakapagsimula at maipagpapatuloy ang reading record sa app.
I-check ang reading ngayon
Open the app
