Bakit Ipinag-uutos sa Deuteronomio 15 na Buksan ang Kamay sa Dukhang Kapatid

Ang sentro ng Deuteronomio 15 ay ang utos na huwag sarilinin ang mga bagay na tinanggap mula sa Diyos. Malinaw itong makikita sa pagpapatawad sa utang, pagbubukas ng kamay sa dukhang kapatid, at pagpapalaya sa mga lingkod. Sa pagsunod sa daloy ng Deuteronomio 15, mauunawaan natin kung bakit hindi dapat ituring na kawalan lamang ang pagtulong sa kapwa.

Sa ikapitong taon, hindi na sila naniningil ng utang

Sa katapusan ng bawat pitong taon, kailangang patawarin ng mga Israelita ang pagkakautang sa kanila ng kanilang kapwa at mga kapatid. Sa taon ng pagpapatawad, hindi maaaring singilin ng nagpautang ang may utang sa kanya. Kailangan niyang bitiwan ang anumang ipinahiram niya sa kanyang kapatid.

Itinakda ang tuntuning ito upang hindi habambuhay na mabigatan ang mahihirap ng utang na hindi nila kayang bayaran. Para naman sa nagpautang, utos itong huwag ipilit hanggang wakas ang karapatan niyang maningil. Ang pagpapalang tinatamasa sa lupaing ibinigay ng Diyos ay hindi dapat gawing kasangkapan upang gipitin ang kapatid na may utang.

Sinasabi ng teksto na kung makikinig ang bayan at susunod sa mga utos, pagpapalain sila sa lupaing iyon at walang magiging dukha sa kanila. Ngunit kasunod nito, sinasabi ring hindi mawawala ang mahihirap sa lupain. Kaya kapag may taong naghihikahos sa harap nila, kailangan nilang buksan ang kanilang kamay. Ang pangako ng pagpapala ay hindi pahintulot na talikuran ang mahihirap. Sa halip, kaakibat nito ang pamumuhay na nagtutulungan alinsunod sa utos ng Diyos.

Kahit malapit na ang taon ng pagpapatawad, hindi nila dapat isara ang kanilang kamay

Saanmang bayan naninirahan ang isang dukhang kapatid, hindi dapat patigasin ng mga Israelita ang kanilang puso o isara ang kanilang kamay sa kanya. Kailangan nilang bukas-palad na magpahiram ayon sa kanyang pangangailangan.

Maaaring makahadlang sa pagtulong ang pag-iisip na malapit na ang taon ng pagpapatawad. Kung malapit nang patawarin ang utang, mas malaki ang posibilidad na hindi na ito mabayaran. Tinatawag ng teksto na “masamang kaisipan” ang ganitong pangangatwiran. Kung gagawing dahilan ang taon ng pagpapatawad upang walang ibigay sa kapatid na nangangailangan, maaaring dumaing ang kapatid na iyon sa Panginoon at magkasala ang taong tumalikod sa kanya.

Kaya ang pagbubukas ng kamay ay hindi lamang pagbibigay ng anumang sobrang pag-aari. Ito ay pagbibigay sa nangangailangang kapatid ng magagamit niya kahit maliit ang posibilidad na maibalik iyon. Nasa parehong diwa ang utos na huwag mag-atubili o manghinayang kapag nagbibigay. Hindi dapat isara ng bayan ang pinto ng pagtulong dahil lamang sa sarili nilang pagtutuos.

Kapag pinalaya sila, hindi sila pinaaalis nang walang dala

Kung ang isang Hebreong lalaki o babae ay ipinagbili at naglingkod nang anim na taon, kailangan siyang palayain sa ikapitong taon. Ngunit hindi natutupad ang utos sa simpleng pagtatapos lamang ng kanyang pagiging lingkod. Hindi siya dapat paalisin ng kanyang amo nang walang dala.

Kailangan siyang bigyan nang sagana mula sa kawan, giikan, at pisaan ng ubas. Ang dami ng ibibigay ay ayon sa pagpapalang ipinagkaloob ng Diyos sa amo. Kailangan ding alalahanin ang anim na taong paglilingkod ng lingkod, kaya hindi dapat mabigat sa kalooban ng amo ang pagpapalaya sa kanya.

Kasama rin sa utos na ito ang pag-alala ng Israel sa sarili nilang nakaraan. Naging mga alipin sila sa Egipto, at tinubos sila ng Diyos. Bilang bayang minsang naging alipin, hindi nila dapat ipagkait ang kalayaan sa iba. Ang paglaya at pagpapalang tinanggap nila ay dapat humantong sa pagpapalaya sa kanilang mga lingkod at sa saganang pagbibigay ng mga kailangan ng mga ito upang makapagsimulang muli.

Ang pagpapalang natanggap ay hindi humihinto sa harap ng paghihirap ng isang kapatid

Iisang uri ng pagkilos ang paulit-ulit na makikita sa pagpapatawad sa utang, pagtulong sa dukhang kapatid, at pagpapalaya sa lingkod: bitiwan ang dapat sanang tanggapin, buksan ang kamay, magpalaya, at magbahagi upang walang umalis nang walang dala. Sa kabilang banda, nagbababala ang teksto laban sa paniningil, pagkuyom ng kamay, panghihinayang sa pagbibigay, at pag-aatubiling magpalaya.

Sa Deuteronomio 15, mas inuuna ang pagkakataon ng naghihirap na kapatid na makabangon kaysa sa sariling pagtutuos ng taong may ari-arian. Ang pagpapalang mula sa Diyos ay hindi dapat manatili sa kamay ng iisang tao. Para sa nabibigatan sa utang, dapat itong dumating bilang kapatawaran; para sa naghihikahos, bilang saganang tulong; at para sa naglingkod nang anim na taon, bilang kalayaan at panustos sa isang bagong simula.

Isang bagay na maaari nating gawin ngayon ang isipin ang isang taong nangangailangan, suriin kung anong pagtutuos ang pumipigil sa atin na tumulong, at bukas-palad na ibigay ang isang bagay na talagang kailangan niya. Upang muling makita ang daloy ng teksto, maaari mong basahin ang Deuteronomio 15 at pansinin kung paano paulit-ulit na inilalarawan ang kamay na bumibitiw sa utang at ang kamay na bumubukas sa dukhang kapatid.