Sa ilalim ng anong utos inilalagay ng Deuteronomio 20 ang digmaan?

Hindi hinahayaan ng Deuteronomio 20 na ang lakas ng hukbo o takot ng tao ang magpasya sa digmaan. Sa halip, inilalagay nito ang digmaan sa ilalim ng utos ng Diyos. Makikita ang sagot na ito sa mga tuntuning nagsisimula sa pagharap sa kaaway sa talata 1 at umaabot hanggang sa pagtrato sa mga puno habang kinukubkob ang isang lungsod sa talata 20. Nililimitahan ng teksto ang mga kilos mula sa pagpunta sa labanan hanggang sa dapat gawin matapos ang tagumpay, upang hindi makipagdigma ang Israel ayon lamang sa sarili nitong kagustuhan.

Hindi sila dapat magpadala sa takot kahit mas malaki ang hukbong nakikita nila

Sa larangan ng digmaan, ang unang makikita ng Israel ay mga kabayo, karwahe, at hukbong mas marami kaysa sa kanila. Hindi ipinagkakaila ng Diyos ang tanawing iyon, ngunit inuutusan Niya silang huwag matakot. Ang dahilan ay kasama nila ang PANGINOON na naglabas sa Israel mula sa Egipto.

Kapag malapit na silang makipaglaban, kailangang sabihin muli ng pari ang mensaheng ito sa harap ng bayan. Sunod-sunod niyang ipinapahayag na huwag silang panghinaan ng loob, matakot, manginig, o masindak. Pagkatapos ay nililinaw niyang ang Diyos ang sumasama sa Kanyang bayan upang labanan ang kanilang mga kaaway at iligtas sila. Sa halip na ituon ang pansin sa agwat ng lakas ng mga hukbo, paulit-ulit na ipinapaalala ang ginawa na ng Diyos at ang katotohanang kasama nila Siya ngayon.

Gayunman, ang utos na huwag matakot ay hindi nangangahulugang sapilitang isasabak ang lahat sa digmaan. Maaaring umuwi ang nagtayo ng bagong bahay ngunit hindi pa nakapagtalaga nito, ang nagtanim ng ubasan ngunit hindi pa nakikinabang sa bunga nito, at ang lalaking nakatakdang magpakasal ngunit hindi pa nakapag-aasawa. Kailangan ding umuwi ang sinumang natatakot at pinanghihinaan ng loob, sapagkat maaaring makahawa sa iba ang kanyang takot at panghihina.

Ipinahayag ng pari na kasama nila ang Diyos, samantalang sinuri ng mga opisyal ang kalagayan ng bawat tao at ang maaaring maging epekto nito sa buong pamayanan. Matapos lamang ang prosesong ito itinatalaga ang mga pinuno upang manguna sa hukbo. Hindi nila inihahanda ang digmaan sa pamamagitan lamang ng pagpaparami ng mga kawal.

Kailangan muna nilang mag-alok ng kapayapaan bago salakayin ang isang lungsod

Kapag lalapit ang Israel upang salakayin ang isang lungsod, kailangan muna nilang mag-alok ng kapayapaan. Kung tatanggapin ng lungsod ang alok at bubuksan ang mga pintuan nito, ang mga naninirahan doon ay maglilingkod sa Israel bilang sapilitang manggagawa. Kung tatanggihan nila ang kapayapaan at pipiliing lumaban, saka lamang sila inuutusang kubkubin ang lungsod.

Hindi pare-pareho ang paraan ng pakikitungo ng teksto sa lahat ng lungsod. Nililinaw sa talata 15 na ang tuntuning ito ay para sa mga lungsod na malayo sa Israel at hindi kabilang sa mga bayan ng Canaan. Sa kabilang banda, sa mga lungsod ng lupaing ibinibigay ng Diyos bilang mana, iniutos na lubusang lipulin ang mga Heteo, Amoreo, Cananeo, Perezeo, Hivita, at Jebuseo.

Tuwirang ibinibigay sa talata 18 ang dahilan. May panganib na ituro ng mga bansang iyon sa Israel ang kasuklam-suklam na mga gawaing ginagawa nila para sa kanilang mga diyos, at tularan iyon ng Israel kaya magkasala sila laban sa PANGINOON. Kaya ang pagkakaibang ipinapakita ng teksto ay batay sa layo at kinabibilangan ng lungsod, pati na sa panganib na tularan ang mga gawain nito at magkasala. Hindi nito pinagsasama ang magkakaibang uri ng mga lungsod sa iisang tuntunin.

Kahit tumagal ang pagkubkob, hindi nila dapat putulin ang mga punong namumunga

Kahit matagal ang pagkubkob sa isang lungsod, hindi nila dapat putulin ang mga punong namumunga, sapagkat makakain ng Israel ang mga bunga ng mga iyon. Itinatanong ng teksto kung tao ba ang mga puno sa bukid upang kubkubin din nila. Sa ganitong paraan, malinaw nitong pinag-iiba ang lungsod na kanilang nilalabanan at ang mga punong nagbibigay ng pagkain.

Kahit kailangan nila ng kagamitan para sa digmaan, hindi sila maaaring pumutol ng kahit anong puno. Maaari lamang nilang putulin at gamitin sa pagkubkob ang mga punong natiyak nilang hindi namumunga. Ang pangangailangang kubkubin ang lungsod hanggang sa bumagsak ito ay hindi pahintulot upang sirain ang mga punong nagbibigay ng pagkain.

Hindi pinahihintulutan ng mga tuntunin sa digmaan sa Deuteronomio 20 ang isang takbo kung saan nagtitipon sila ng mga kawal dahil sa takot, agad na sumasalakay, at walang habas na sinisira ang anumang kailangan nila. Kailangan muna nilang marinig ang pahayag na kasama nila ang Diyos, tukuyin kung sino ang dapat umuwi, mag-alok muna ng kapayapaan sa malalayong lungsod, at ingatan ang mga punong namumunga kahit habang nagkukubkob. Ang simula at takbo ng digmaan, pati ang hangganan ng maaaring sirain, ay pawang itinakda ng utos ng Diyos.

Kung may kinatatakutan kang haharapin ngayon, sumulat ng tig-isang pangungusap tungkol sa nakikita mong banta at sa ginawa ng Diyos, batay sa Deuteronomio 20:1–4. Tutulungan ka ng simpleng gawaing ito na huwag lamang tumingin sa laki ng kalaban, kundi sundin ang pagkakasunod-sunod ng teksto: alalahaning kasama mo ang Diyos na naglabas sa Israel mula sa Egipto.