Bakit Iniutos sa Deuteronomio 4 na Alalahanin at Sundin ang Salita ng Diyos?

Ang pinakasentro ng Deuteronomio 4 ay ang hindi paglimot ng Israel sa mga ginawa ng Diyos at ang tapat na pagsunod sa mga utos na kanilang narinig. Sinabi ni Moises sa bayang papasok sa Lupang Pangako na pakinggan at sundin ang mga tuntunin at kautusan. Malinaw kung bakit ito mahalaga kapag sinundan natin ang paulit-ulit na paghahambing sa kabanata sa pagitan ng “pag-alaala,” “salita,” at “anyo.”

Ang pagsunod sa salita ay kaugnay ng buhay

Unang sinabi ni Moises na kung pakikinggan at susundin ng bayan ang mga tuntunin at kautusan, mabubuhay sila at makapapasok sa lupaing ibinibigay ng Diyos upang angkinin iyon. Hindi nila dapat dagdagan o bawasan ang mga utos. Sa halip na baguhin ang mga ito ayon sa sarili nilang kagustuhan, kailangan nilang sundin kung ano mismo ang iniutos ng Diyos.

Ang nangyari sa Baal Peor ay isang aktuwal na halimbawang nagpapaliwanag sa utos na ito. Nilipol ang mga sumunod kay Baal Peor, ngunit nanatiling buhay ang mga kumapit sa Diyos at hindi lumayo sa Kanya. Hindi ipinakita ni Moises ang pagsunod at pagsuway bilang malabong aral lamang. Itinuro niya ang pagkakaiba ng kamatayan at kaligtasang nasaksihan na mismo ng bayan.

Ang pagsasabuhay ng mga tuntunin at kautusan ang magsisilbing karunungan at pang-unawa ng Israel sa harap ng ibang mga bansa. Kapag narinig ng ibang mga bayan ang mga tuntuning ito, kikilalanin nila ang Israel bilang isang marunong na bayan. Binanggit din ni Moises na malapit ang Diyos sa kanila tuwing sila ay nananalangin at makatarungan ang mga tuntunin at kautusan ng Kanyang batas. Ang karunungan ng Israel ay hindi nagmula sa mga kaisipang sila mismo ang bumuo, kundi sa pagsunod sa salitang ibinigay ng Diyos na malapit sa kanila.

Hindi sila dapat gumawa ng anyong hindi nila nakita

Inutusan ni Moises ang bayan na mag-ingat at buong sikap na bantayan ang kanilang mga puso. Hindi nila dapat kalimutan ang naranasan nila sa Bundok Horeb, at kailangan nila itong ituro sa kanilang mga anak at apo. Noong araw na iyon, nakita ng bayan ang apoy, ulap, at matinding kadiliman, at narinig nila ang tinig ng Diyos mula sa gitna ng apoy. Ngunit wala silang nakitang anumang anyo.

Ang paghahambing na ito ang naging batayan ng utos na huwag gumawa ng mga diyus-diyosan. Hindi dapat umukit ang bayan ng anyo ng lalaki o babae, hayop o ibon, gumagapang na nilalang o isda. Hindi rin sila dapat maakit na sumamba sa araw, buwan, at mga bituin. Nagsalita ang Diyos sa bayan, ngunit hindi Niya ipinakita ang Kanyang sarili sa anumang nakikitang anyo. Kaya ang paggawa o pagsamba sa isang nilalang bilang larawan ng Diyos ay salungat sa mismong nakita at narinig ng bayan.

Inilabas ng Diyos ang Israel mula sa Ehipto upang gawin silang Kanyang sariling bayan. Ngunit kung kalilimutan nila ang tipan at gagawa sila ng mga diyus-diyosan, hindi sila mananatili nang matagal sa Lupang Pangako at mangangalat sila sa iba’t ibang bansa. Ang mga diyos na yari sa kahoy at bato na paglilingkuran nila roon ay gawa lamang ng kamay ng tao. Hindi nakakakita, nakaririnig, kumakain, o nakaaamoy ang mga iyon. Malinaw ang pagkakaiba ng Diyos na nagsalita mula sa gitna ng apoy at ng mga diyus-diyosang walang anumang kakayahan.

Kahit makalimot sila, nanatiling bukas ang daan upang hanapin ang Diyos

Hindi nagtapos sa kapahamakan ang babala ni Moises. Kung hahanapin nila ang Diyos nang buong puso at buong pagkatao mula sa lugar kung saan sila nangalat, matatagpuan nila Siya. Kapag bumalik sila sa Diyos sa gitna ng paghihirap at nakinig sa Kanyang salita, hindi Niya sila pababayaan o lilipulin. Hindi Niya kalilimutan ang tipang isinumpa Niya sa kanilang mga ninuno.

Narinig ng Israel ang tinig ng Diyos mula sa gitna ng apoy at nanatili silang buhay. Sa pamamagitan ng mga tanda at kababalaghan, digmaan, at makapangyarihang kamay, inilabas ng Diyos ang isang bayan mula sa ibang bansa. Pinalayas Niya ang mga bansang mas malakas kaysa sa Israel at ibinigay sa kanila ang lupain ng mga ito. Matapos balikan ang lahat ng ito, sinabi ni Moises na dapat nilang isapuso na ang Panginoon lamang ang Diyos sa langit at sa lupa, at wala nang iba. Ang pag-alaala sa mga ginawa ng Diyos noon ang naging dahilan upang sundin nila ang Kanyang mga utos sa kasalukuyan.

Isang bagay na maaari mong gawin ngayon ay basahin muli ang Deuteronomio 4 at isa-isang ilista ang mga ginawa ng Diyos at ang mga iniutos Niyang gawin ng bayan. Sa tabi ng pagliligtas Niya sa kanila mula sa Ehipto, pagsasalita Niya mula sa gitna ng apoy, at hindi Niya paglimot sa tipan, isulat ang “makinig at sumunod,” “huwag gumawa ng anumang anyo,” at “ituro ito sa inyong mga anak.” Ang pag-alaalang inilalarawan sa kabanata ay hindi natatapos sa pagbabalik-tanaw sa nakaraan. Humahantong ito sa aktuwal na pagsunod sa salitang kanilang narinig.