Kapag Lumalalim ang Pagtataka, Kumapit Sa Salita

Kapag Lumalalim ang Pagtataka, Kumapit Sa Salita

Sa matagal na tayo sa pananampalataya o nagsisimula pa lamang, ang pagdududa ay darating nang hindi natin inaasahan. May mga araw na parang mas palalalain pa ang problema habang nananalangin tayo, o kaya'y walang mararamdaman kahit nagbabasa ng Salita. Sa mga pagkakataong ito, madalas tayong mahahati. Maaari nating sisihin ang ating sarili dahil sa kakulangan ng tiwala, o di kaya’y hayaan lang ang pagdududa na tumagal hanggang sa unti-unting lumayo mula sa Panginoon.

Hindi hinahayaan ng Biblia ang pagwawalang-bahala sa pagdududa. Hindi rin nito tinatakwil ang taong nagsusumamo. Sa halip, ipinapakita nito kung paano hinahanap ng Panginoon ang nagsisigawa sa gitna ng kanilang kawalan ng tiwala, sa pamamagitan ng ilang tagpo sa Kasulatan. Sa panahon ng pagdududa, mas mainam na tumingin sa paraan ng pagtuturo ng Salita sa halip na purihin lamang ang emosyon.

Isa sa mga kilalang tauhan ay si Tomas. Nang sabihin ng mga disipito na muling nakita nila ang muling nabuhay na Panginoon, hindi niya agad ito pinaniwalaan. Sabi niya, "Kung hindi ko makita ang mga kamkamin sa kanyang mga kamay, at ilalagay ko ang aking daliri roon, at aking ilalagay ang aking kamay sa kanyang tagiliran, hindi ako maniniwala" (Juan 20:25). Parang matigas ang pahayag, pero sa ilalim noon ay nakatago ang matinding pagkadismaya at malalim na pagkawala.

Hindi pinabayaan ng Panginoon si Tomas. Pagkaraan ng isang linggo, muling pumasok si Jesus sa gitna nila at ipinakita kay Tomas ang kanyang mga kamay at tagiliran, sabay sabing "Huwag kang maging nananampalataya lamang, kundi manampalataya" (Juan 20:27). Hindi sinang-ayunan ng Panginoon ang pagdududa, pero hindi rin niya iniwasan ang tao na nagtatanong. Ipinapakita nito na posibleng may pagdududa pero nasa puso pa rin ang pananampalataya, at hindi ito isang kabuuang kawalan ng tiwala.

Katulad ni Tomas, tayo rin ay maaaring makaramdam ng kawalang-katiyakan kapag matagal nang hindi dumadating ang sagot sa panalangin o may mga problema na parang walang pagbabago. Sa mga ganitong pagkakataon, maaari nating marinig ang tanong na "Naaangkin ko bang tunay ang pananampalataya?" Sa halip na matakot o magsisi, ang mahalaga ay ang muling pagpupursige na harapin ang Panginoon nang tapat. Ang dalangin at paglapit sa Kanya nang may pagdududa ay mas mahalaga kaysa sa pagtataka na walang pinanggagalingan.

Sa Salmo 73, makikita natin si Asáp na lubhang nalito. Nakita niya ang pagwawagi ng masasama, at naramdaman niyang walang saysay ang kanyang pagtitiwala: "Nakaligalig ang pakiramdam ko, at natauhan ako sa aking puso, at nagmasid ng mabuti" (Salmo 73:21-22). Ramdam niya ang sakit na dulot ng kawalang-kasiyahan, ngunit sa kabila nito, pinili niyang manatili sa pananampalataya. Ang kanyang pagbubunyag ay nagbibigay-liwanag kung gaano katotoo at tapat ang isang mananampalataya sa harap ng pagtukso at bagyo.

Ang pagbabago ni Asáp ay nagsimula sa pagtanggap na hindi siya nag-iisa sa kanyang pagdududa. Sabi niya, "Nang pasukin ko ang santuario ng Diyos, doon ko lubos na naunawaan ang kanilang katapusan" (Salmo 73:17). Hindi agaran ang pagbabago, pero nagsimula ito sa pagbaling ng kanyang paningin mula sa mga pangyayari sa paligid patungo sa tiyak na katotohanan ng Diyos.

Ang tagpong ito ay isang praktikal na paalala sa kung paanong hinaharap ang pagdududa. Sa panahong nanghihina tayo, paulit-ulit nating iniuungkat ang parehong mga tanong: Bakit nangyari ito? Bakit ang tagal ng tugon? Bakit pakiramdam ko'y malamlam? Kung iisipin nang sobra sa loob ng isang kuwarto, lalo tayong madidistort at lalala ang pagdududa. Ang pagpupunta sa santuwaryo, sa Kanyang salita, pananalangin, ay isang paraan upang dalhin ang ating pagkalito sa harap Niya. Hindi pa ayos ang lahat, pero puwede tayong pumasok sa presensya ng Diyos nang hindi pa tapos ang lahat.

May mga pagkakataon ding makikitang kabaligtaran sa Ebanghelyo ang mga tagpo na nagpapakita ng pagdududa. Halimbawa, nang lumakad si Pedro sa ibabaw ng tubig habang nakaharap kay Jesus, nang mapansin ang malakas na hangin, siya’y natakot at nagsimulang bumaba. Hiningi niya ang tulong ng Panginoon at sumigaw: "Panginoon, iligtas mo ako!" (Mateo 14:30). Isang maikling panalangin, pero nagsisilbing paalala kung saan nakasalalay ang lakas ng pananampalataya. Kahit malulunod na, itinaas ni Pedro ang kamay niya sa pakikipag-ugnayan kay Jesus.

Tayo rin ay madalas na kailangan ang mabilis na panalangin kaysa maganda o pormal na pahayag. Sa biyahe papasok sa trabaho, sa hospital, habang naghihintay sa telepono na walang sagot, sabihin lang natin, "Panginoon, nagkagulo na ang puso ko," o "Nawawalan na ako ng pag-asa." Hindi kailangan maging maganda ang mga salita, ang mahalaga ay ang katotohanang lumalapit tayo sa Diyos nang hindi pinoproseso ang lahat.

Kapag dumating ang pagdududa, ang pangunahing hakbang ay ilagay ang tamang pangalan nito sa puso. Imbis na sabihing, "Ngayon lang ako nagdududa," subukan mong isulat: "Ako ay nagsusumamo na magdududa ako sa kabutihan ng Diyos," "Pakiramdam ko’y hindi niyo ako pinakikinggan," o "Dahil sa aking mga sugat, nahihirapan akong i-connect ang Diyos." Ang paglalagay ng pangalan ay nagbibigay-diin sa puso at nagiging mas malinaw ang pananalangin at pagbabasa ng Salita.

Sunod na hakbang ay alamin kung saan nagsimula ang pagdududa. Ito ba ay sanhi ng pagod, sugat sa damdamin, o paghahambing? Tulad ni Elias na bumagsak sa ilalim ng bundok ng Oreb, kinalinga siya at pinainom ng Diyos (1 Hari 19:5-8). Hindi palaging ang mga espiritwal na bagay at espiritwal na salita ang kailangang panggalingan — minsan, ang kakulangan sa tulog, matinding stress, o paghihintay na mag-isa ay nakadaragdag sa kawalang-katiyakan.

Ang tagpo ni Tomas ay mas naiintindihan kung isasaalang-alang ang konteksto. Ang mga disipulo ay nagtatago sa takot matapos ang pagkabilanggo ni Jesus. Ang parusang Romano ay isang kahihiyan at pangamba, at mahirap tanggapin na muling babangon mula roon. Ang kanilang kawalang-katiyakan ay mas malapit sa defensiveness kaysa sa matinding pagdududa. Hindi ito malayo sa katotohanan na ang pagdududa ay isang pagtatanggol mula sa nasirang pananabik.

Dahil dito, sa paghawak natin sa pagdududa, hindi lang ang mga salita ang ating titignan. Kailangan ding pakinggan ang mga sugat at takot sa ating puso. Ang iba, lumalampas sa pagkabigo at nagdududa pa sa Diyos—ang ilan ay napapagod sa matagal na paghihintay, ang iba naman ay pinipigilan ng guilt na magtiwala pa. Bagamat magkaiba, may iisang pundasyon na kailangang manatili: ang Ebanghelyo ang sentro. Hindi nakasalalay ang ating kapanatagan sa ating emosyon, kundi sa katotohanan ng Krus at Muling Pagkabuhay. Ang katotohanan na si Jesu-Kristo ay namatay para sa atin at muling nabuhay ay patunay na tayo ay itinataas sa harap ng Diyos na walang pinipili.

Sa araw-araw, mas nakakapagpatatag ang maliliit na gawi kaysa mga malalaking plano. Magbasa ng isang tula sa Salmo bago mag-umpisa ang araw, o isulat ang isang bahagi na nakaantig sa puso. Kung nakabasa ka na ng Salmo 73, itanong sa sarili, "Natatanggap ko ba na ang paghahambing ay nakakaapekto sa akin?" Kung nagbasa ka ng Juan 20, itanong, "Sinasalungat ko ba ang patunay na ibinigay na sa akin?" Kung nais mong manatili sa regular na pagbabasa, maaaring makatulong ang Araw-araw na Salita o ang 365-araw na Plano ng Pagbabasa.

Huling paalala: Kapag mas lumalalim ang pagdududa, huwag kalimutan ang halaga ng pakikisalamuha sa komunidad. Mas nakakabuti ang sama-samang pag-aaral kaysa mag-isa. Ang pakikisangkot sa mga awit, pag-aaral ng Salita, at panalangin habang kasama ang iba ay may dalang malaking lakas. Sa panahon ng kawalan ng katiyakan, kahit na pakiramdam natin ay parang nakalimutan na natin ang pangako ng Diyos, sa pagsamba matutunan nating muling maramdaman na hindi tayo nag-iisa, at ang Diyos ay nakalapit sa ating puso.

Maaaring may nakikinig na nakaramdam ng pagod dahil sa matagal na hindi pagtugon ng Diyos sa kanilang panalangin. Marahil may mga nagdududa sa bisa ng kanilang pananalig dahil sa mga komplikasyon tulad ng usapin sa anak, kalusugan, o relasyon. Sa mga ganitong pagkakataon, ang kailangan ay pagtanggap sa katotohanan, hindi pagsisi sa sarili o pagkalula. Magsabi lang ng, "Panginoon, hindi ko maintindihan ang lahat, pero ayoko pong iwanan Ka," at iyon mismo ay isang malaking hakbang tungo sa pagtitiwala.

Na kahit na anong mga hamon, hindi pa rin natatapos ang ating pananampalataya. Ang mahalaga ay kung saan tayo papunta. Tulad ni Tomas, pumaroon tayo sa harap ng Panginoon, tulad ni Asáp, pumasok sa santuwaryo, at tulad ni Pedro, magsalita kahit saglit lamang. Hindi natin kailangang maging matibay sa lahat ng pagkakataon; ang totoo, ang lumalakad nang may pagdududa habang lumalapit sa Diyos ang tunay na mananampalataya. Sa araw na bumangon ang ating espiritu mula sa kawalang-katiyakan, makikita natin ang mga nakasarang pinto ay unti-unting mabubuksan.

Kapag ang ating puso ay madilim, magsimula tayo sa pagbaling ng ating paningin sa salita ng Diyos. Sa bawat araw na binabasa natin ang Salita, dahan-dahang bumubukas ang mga pintuan ng ating pananampalataya.