Buhay ni Jacob, biyaya sa gitna ng pagkabasag

Buhay ni Jacob, biyaya sa gitna ng pagkabasag

Habang binabasa natin ang kwento ni Jacob, palaging humihinto ang ating puso. Hindi niya maaaring tawaging ama ng pananampalataya dahil sa kanyang kabuuan na masyadong magulo at nakakaugnay sa ating sariling buhay. Hindi siya nagsimula bilang isang perpektong tao. Siya ay isang taong puno ng takot, kasakiman, at pag-iisip na laging may plano. Ngunit sa kanyang sitwasyon, mas maliwanag na naipapakita ang biyaya ng Diyos. Hindi lamang Siya gumagamit ng mga walang dungis, kundi mas matagal ang pasensya at mas matindi ang paghawak sa taong nangangako sa Kanya.

Isa sa mga malaking pagbabago sa buhay ni Jacob ay nasa Genesis 27. Nakipagsabwatan siya sa kanyang ina na si Rebeca upang lokohin ang kanyang amang si Isaac at agawin ang pagpapala para kay Esau. Alam na ng Diyos na "ang pinaka-malakas ay magsisilbing sugo sa mga mahihina" (Genesis 25:23). Ang problema ay hindi ang pangako ng Diyos, kundi ang hindi paghihintay sa Kanyang kalooban. Ipinilit ni Jacob na mapabilis ang plano, na nagdulot ng kasalanan at kabiguan.

Hindi lang ito isang nakikita na katulad sa ating mga buhay na minsan piliit na piliit sa ating mga pagpili, nakikiisa tayo pa rin sa paghahanap ng tama, ngunit sa puso ay nananatili ang pagdududa at paniniwala na mas mapagkakatiwalaan natin ang sarili kaysa sa Diyos. Sa trabaho, madalas nating binobolster ang ating mga effort, sa relasyon, iniuungos natin ang mali sa iba, at sa pamilya, nagsasalita tayo nang nakasasakit mga dahilan sa takot at pangamba. Kahit maliit na bagay, kalakip nito ay ang paniniwala na tayo ang mas mapagkakatiwalaan kaysa sa Diyos.

Matapos mapasakamay ang pagpapala ay agad na tumakas si Jacob. Sa pagpapatakbo mula sa galit ni Esau, naglakbay siya sa isang (Genesis 28:10-22). Doon, sa Bethel, nagpakita ang Diyos kay Jacob sa pamamagitan ng pangitain ng hagdang aabot sa langit at muling nagpahayag ng pangako sa kanya na "sasamahan kita saan ka man maparoon" (Genesis 28:15). Ang biyaya na ito ay hindi resulta ng kanyang kabutihan; ito ay isang walang pasabing pagpapatawad sa isang taong nagkamali, sa isang lugar na puno ng kabiguan.

Natutuhan ni Jacob sa Bethel na hindi siya nag-iisa, na ang Diyos ay nananatili sa kabila ng kanyang takot. Ang pananampalataya ay nagsisimula hindi sa matiwasay na estado kundi sa muling pagpapanibago kapag sa kabila ng lahat, naririnig natin ang salita ng Diyos na nagsasabi, "Ako ay kasama mo". Kahit pa gaano katagal ang gabi, ang isang pangakong Diyos ay nakalulugod na bumangon ang tao mula sa pagkakapako sa kawalang-saysay.

Sa pananatili sa Haran, hindi pinabayaan si Jacob. Doon, natutunan niya ang kabuuan ng kanyang mga kasalanan at kamalian: mula sa pagmamahal kay Raquel hanggang sa panlilinlang kay Laban, maraming beses siyang naperwisyyo at nalamangan. Hindi ito isang magandang kwento sa larawan, ngunit hindi rin ito isang malagim na kwento. Ito ay isang paglalakbay na nagsasanay sa kanyang pagtanggap ng limitasyon at pagpapakumbaba. Makikita natin dito na hindi agad-agad ang pagbabago; isang proseso na nagdadala sa atin sa punto na kailangan ng Diyos at ng Kanyang biyaya.

Kasabay nito, sa pag-iral na ito, natututuhan ni Jacob na ang tunay na lakas ay nagmumula sa pagtanggap ng kanyang kabiguan at pagbabalik-loob sa Diyos. Sa Genesis 31, habang umaalis si Jacob sa tulong ni God laban kay Laban, inamin niyang nakita ng Diyos ang kanyang paghihirap. Hindi ito isang tagumpay na may kasamang pride, kundi isang pagpapakumbaba at pagtanggap ng kahinaan.

Sa gitna ng laban at pagbabago, ang pinaka-mahalaga ay ang pagbibigay ng pangalan sa tawag ni Jacob sa Diyos sa Genesis 48:15-16 - "Ang Diyos na nagpaid sa akin mula sa bahay ng aking ama at nagpalaya sa akin sa lahat ng aking mga paghihirap". Ito ay isang patunay na kahit na nakakaranas tayo ng mga problema, ang buhay ay isang proseso ng paghubog ng Diyos sa atin, at ang mga sugat, mga kabiguan, at ang pagdududa ay bahagi ng pagkakaabot sa tunay na pagbabago.

Sa kabuuan, ang buhay ni Jacob ay mahalagang paalala na ang tunay na pananampalataya ay hindi perpekto at mapayapa. Kundi ito ay proseso ng pagpapabaya, pagkasira, at muling pagpapanibago. Ang mga kabiguan ay hindi katapusan kundi pagkakataon upang dumispensa, bumangon, at magmahal pa nang mas matibay.

Kung nais mong sundan ang kwento ng mga patriarka, maaari mong basahin ang Genesis 27 hanggang 49. O kaya, subukan ang [365 na araw na pagbabasa], na makatutulong sa iyo na sundan ang buong kwento araw-araw. Mapapansin mo na ang mga pangyayari mula sa Bethel at Jabbok ay iisa at nagtutulungan upang hubugin ang isang tao ayon sa plano ng Diyos.

Kung nakaramdam ka ng kalituhan, puwede kang magbukas ng [Araw-araw na Salita], o gamitin ang [AI na paghahanap ng Biblia] upang muli mong tuklasin ang Bethel, Jabbok, at ang kanilang kaugnayan sa buhay. Ang mahalaga ay ang paglago sa pagmamaal at pagtuklas kung saan nagsisimula ang ating kawalang-pananampalataya at pagkabahala, at sa harap nito, natututunan nating magtiwala sa Diyos nang tapat.

Ang kwento ni Jacob ay hindi lamang tungkol sa isang tao. Ito ay tungkol din sa atin. Nais din nating magkaroon ng pagtanggap, maiwasan ang mga pagkukulang, at maging mas matapang sa ating mga desisyon. Kapag nagkakaroon ng pagdududa o kabiguan, madalas nating napeperwisyo ang ating mga plano. Sa sumaruno, malalaman natin kung ano ang ating nakasalalay, at baka, ang mga pagkakamali natin ay mga hakbang patungo sa mas malalim na pagtitiwala sa Diyos.

Sa araw-araw na pagninilay, tanungin mo ang iyong sarili: "Pinagkakatiwalaan ko ba talaga ang Diyos, o umaasa lang ako na tutulungan niya ang aking mga plano?" Maaari rin na sa mga sandaling ito, ang mga pag-ikot at pansamantalang kabiguan ay isang tanda na hindi tayo iniwan ng Diyos, kundi isang hakbang upang mas maging puno ang ating pananampalataya at pagtitiwala sa Kanya. Tulad ni Jacob, kahit pa maglakad tayo na parang pilay, ang ating mga hakbang sa ilalim ng pangakong Diyos ay hindi masasayang.