Ang kahulugan sa mga Ebanghelyo na ipinapakita ng Bundok ng mga Olibo

Ang kahulugan sa mga Ebanghelyo na ipinapakita ng Bundok ng mga Olibo

Mahabang gulod ang Bundok ng mga Olibo sa silangan ng Jerusalem. Hindi ito malayong bundok; nakaharap ito sa lungsod sa kabilang panig ng Lambak ng Kidron. Kaya habang nagbabasa ng Bibliya, hindi lamang pangalan ng lugar ang Bundok ng mga Olibo kundi lugar na nagpapatingin sa Jerusalem. Nakikita roon ang templo at ang ingay ng lungsod, ngunit isa rin itong lugar kung saan umaatras nang isang hakbang at humaharap sa Diyos.

May kahulugan din ang pangalan nito. Ang “olibo” ay tumutukoy sa bunga ng punong olibo. Sa sinaunang Israel, nasa hapag ang olibo, ginagawang langis para sa mga ilawan, at ginagamit din sa pag-aalaga ng katawan. Dahil bunga ito na umaalalay sa pagsamba at araw-araw na buhay, hindi lamang magandang burol ang Bundok ng mga Olibo. Isa itong lugar na may amoy ng tunay na buhay.

Kapag alam ang background na ito, mas nagiging malapit ang mga tagpo sa mga Ebanghelyo. Unti-unti nating nauunawaan kung bakit madalas pumunta roon si Jesus, bakit siya nananalangin doon, at bakit niya ginugol doon ang huling oras kasama ang mga alagad. Hindi maaaring mauna ang pag-aaral ng pangalan ng lugar kaysa sa teksto, ngunit nakatutulong ang pag-alam sa lugar at himig ng tagpo upang mas malinaw nating madama ang bigat ng salita.

Kahanga-hanga ring lumilitaw ang Bundok ng mga Olibo sa Lumang Tipan. Nang umalis si David sa Jerusalem upang tumakas kay Absalom, itinala na “Umakyat si David sa daan ng Bundok ng mga Olibo, umiiyak habang umaakyat; nakatakip ang kanyang ulo at nakapaa” (2 Samuel 15:30). Hari siya ngunit umaakyat na umiiyak, hindi maipakita ang kanyang dangal. Mula pa sa simula, naaalala ang Bundok ng mga Olibo hindi bilang entablado ng marangyang tagumpay kundi bilang lugar ng pagpapakumbaba at lungkot.

Natural nitong ipinapaalala si Jesus. Si Jesus na anak ni David ay dumanas din ng matinding sakit malapit sa Jerusalem. Hindi maaaring simpleng pagtapatin ang landas ni David at ni Jesus, ngunit madalas isinasagawa ng Diyos ang layunin ng pagliligtas sa lugar ng pagpapakumbaba, at lubos na nahayag ang daloy na ito kay Cristo.

Sa mga Ebanghelyo, kaugnay din ng araw-araw na buhay ni Jesus ang Bundok ng mga Olibo. Sinasabi sa Lucas 21:37, “Sa araw ay nagtuturo si Jesus sa templo, at sa gabi ay lumalabas siya at nagpapahinga sa bundok na tinatawag na Bundok ng mga Olibo.” Kapansin-pansing umatras sa gabi ang Panginoong nagsasalita sa harap ng maraming tao. Maaaring lalo lamang maging abala ang isang tao kapag mas abala ang ministeryo, ngunit hindi hinayaang mawala ni Jesus ang sarili sa ingay.

Hindi naiiba ang ating araw. Habang nakikipagkita sa mga tao, humahawak sa mga gawain, pumipili ng salita, at tumutupad ng pananagutan, mabilis mapudpud ang puso. Sa ganitong sandali, mas nauuna nating hinahanap kung paano magtiis kaysa kung paano magpahinga. Ngunit iba ang hakbang ni Jesus. Hindi lugar ng pagtakas sa realidad ang Bundok ng mga Olibo kundi lugar kung saan nananatili siya sa harap ng Ama.

Kapag naiisip ang Bundok ng mga Olibo, unang pumapasok sa isip ng marami ang Getsemani. Ang Getsemani ay hardin na sinasabing nasa paanan ng Bundok ng mga Olibo. Karaniwang ipinapaliwanag ang pangalan nito bilang “pigaang pang-langis.” Ang background ng lugar kung saan pinipiga ang olibo upang lumabas ang langis ay nagpapaalala sa malalim na sakit na pinagdaanan ni Jesus nang gabing iyon.

Sinabi ni Jesus sa mga alagad doon na magbantay at manalangin, at siya mismo ay nanalangin nang buong taimtim. Hindi ang pakiramdam ng lugar kundi ang bigat ng pagsunod ang sentro ng Getsemani sa mga Ebanghelyo. Hindi minamaliit ng Panginoon ang sakit ng krus. Si Cristo, tunay na Diyos at tunay na tao, ay nagdusa sa harap ng saro ng paghihirap, ngunit sa huli ay ipinagkatiwala niya ang sarili sa kalooban ng Ama.

Kaya ang Bundok ng mga Olibo ay hindi tahimik na daan lamang para mamasyal kundi lugar ng pagpapasya. Hindi tayo sumusunod dahil palaging madali ang kalooban ng Diyos. Kapag mabigat ang puso, gusto nating umiwas, at tila hindi natin kayang harapin nang mag-isa ang sandali, hindi itinatanggi ng pananampalataya ang realidad. Sa halip, dinadala nito nang walang pagtatago ang realidad sa harap ng Diyos.

Kapag naiisip ang lupain, mas malinaw din ang tagpong umiyak si Jesus habang nakatingin sa Jerusalem. Mula sa burol na nakaharap sa lungsod, minasdan niya ang kabisera. Nalungkot ang Panginoon sa lungsod na malapit ngunit hindi nakakilala, sa Jerusalem na may anyo ng relihiyon ngunit hindi nakita ang daan ng kapayapaan. Maaaring masigasig sa Diyos ang isang tao sa panlabas ngunit tanggihan ang Mesiyas sa puso.

Hindi lamang para sa mga nasa labas ng iglesya ang salitang ito. Kahit sanay tayo sa wika ng pananampalataya, madalas nauuna ang sariling inaasahan kaysa sa puso ng Panginoon. Nagsisimba tayo ngunit ipinagpapaliban ang pagsisisi; naririnig ang salita ngunit ipinagpapaliban ang pagsunod. Ang mga luha ni Jesus habang nakatingin sa Jerusalem mula sa Bundok ng mga Olibo ay nagtutulak sa atin na suriin muna ang sariling manhid na puso kaysa ang katigasan ng iba.

Sinasabi sa Zacarias 14:4, “Sa araw na iyon, ang kanyang mga paa ay tatayo sa Bundok ng mga Olibo, na nasa silangan ng Jerusalem.” Iniuugnay ng hulang ito ang Bundok ng mga Olibo sa huling pag-asa. Hindi inilalarawan ng Bibliya ang wakas ng kasaysayan bilang malabong pagkabalisa lamang. Sinasabi nitong hindi makakalimutan ng Diyos ang kanyang bayan hanggang wakas at malinaw niyang ihahayag ang kanyang layunin sa gitna ng paghuhukom at pagliligtas.

Sa Bagong Tipan, kaugnay rin ng pag-akyat ni Jesus sa langit ang pag-asang ito. Itinala sa Gawa 1:12 na bumalik ang mga alagad sa Jerusalem “mula sa bundok na tinatawag na Bundok ng mga Olibo.” Hindi umalis si Jesus na iniwan lamang ang paghihirap. Nagtagumpay siya laban sa kamatayan, nabuhay, umakyat sa langit, at ipinangakong babalik bilang Hari. Malaking kaaliwan ang malaman na hindi lamang alaala ng luha ang hawak ng lugar na iyon.

Nagsasapawan sa Bundok ng mga Olibo ang maraming tagpo. Nagsasama rito ang lungkot at pag-asa, panalangin at pagsunod, pag-alis at paghihintay. Kaya kahawig na kahawig ng tunay na pananampalataya ang bundok na ito. Hindi rin napupuno ng iisang damdamin lamang ang ating pananampalataya. May araw na ikinatutuwa natin ang kalooban ng Panginoon, at may araw na napakabigat nito kaya tahimik lamang tayong nakaupo nang matagal.

Makakatulong sa pagbabasa ng Bibliya ang pagguhit sa isip ng anyo ng Jerusalem. Kapag bumaba mula sa lungsod patungong silangan, naroon ang Lambak ng Kidron at sa kabila nito ang gulod ng Bundok ng mga Olibo. Malapit ang mga lugar ngunit magkaiba ang pakiramdam. Puno ng tunog at galaw ang loob ng lungsod, habang ang bundok ay lugar kung saan umaatras nang isang hakbang at tumitingin. Kapag naalala ang layo at pagitan na ito habang nagbabasa ng mga Ebanghelyo, mas nabubuhay ang hininga ng mga tagpo.

Kailangan din natin ngayon ng maliliit na panahong parang Bundok ng mga Olibo. Pagkatapos ng magulong araw, patuloy na nakabukas ang screen ng telepono at may mga salitang kailangang sabihin at gawaing kailangang tapusin. Kailangan nating huminto sandali at tumayo sa harap ng Diyos. Kahit hindi agad malutas ang problema, kailangan nating magkaroon ng oras upang sabihin nang hindi itinatago ang takot, pagnanasa, at pagod.

May dumaraan sa ganitong gabi dahil sa problema sa pamilya, may iba dahil sa bigat ng direksiyon ng buhay at kabuhayan, at may iba dahil sa pagkakasala at pagod ng puso. Hindi lamang halimbawa ng malalakas ang Jesus ng Bundok ng mga Olibo. Ipinapakita niya kung ano ang pananampalatayang kumakapit sa Ama kahit mahirap ang gabi. Sa pagtingin sa kanya, natututuhan nating hindi lamang magtiis kundi magtiis habang nananalangin.

Hindi awtomatikong lalalim ang pananampalataya dahil alam ang mga pangalan ng lugar sa Bibliya. Gayunman, kapag alam ang background, hindi nakabitin sa hangin ang salita kundi nakatapak sa lupa. Mas malinaw na tunay na pangyayari sa kasaysayan ang ebanghelyo kapag alam nating lumakad si Jesus sa tunay na daan, tumingin sa tunay na lungsod, at nanalangin sa tunay na hardin. Lumalago ang pananampalataya sa pagkilala kay Cristo na dumating sa kasaysayan, hindi sa malabong kaaliwan lamang.

Mataas ang Bundok ng mga Olibo ngunit hindi nito itinataas ang tao. Sa halip, tinuturuan tayong magpakumbaba, umatras mula sa pagmamadali, at tingnan muli ang lungsod at sariling puso sa paningin ng Panginoon. Kapag binuksan mo ngayon ang isang Ebanghelyo, alalahanin din ang bundok na iyon. Sa mga tagpo ng tahimik na bundok, tinuturuan pa rin tayo ng Panginoon kung ano ang dapat nating hawakan at bitawan.

Kung malabo ang isang tagpo habang nagbabasa ng Ebanghelyo, maaari mong sundan muli nang dahan-dahan ang teksto sa Pagbasa ng Bibliya. Kapag nakakalito ang mga pangalan ng lugar at daloy ng pangyayari, makatutulong ding gamitin ang AI Bible search upang tingnan kung saan lumilitaw ang Bundok ng mga Olibo, Getsemani, at Lambak ng Kidron. Ang mahalaga ay huwag huminto sa pag-iipon ng impormasyon kundi magpatuloy hanggang mas makilala ang Panginoon na naroon sa tagpong iyon.