Itinuturo ng Mga Bilang 9 ang pagsunod sa itinakdang panahon at sa paghihintay

Ang pinakadiwa ng Mga Bilang 9 ay kumilos ang Israel sa panahong itinakda ng PANGINOON at naghintay hangga't wala pa Siyang utos. Sa pagdiriwang ng Paskuwa at sa paglalakbay kasunod ng ulap sa ibabaw ng tabernakulo, hindi ang mga tao ang nagpasya kung kailan sila kikilos o kung saan sila pupunta. Magkasamang ipinakikita ng Mga Bilang 9 ang pagsunod na kumikilos kapag may utos na at ang pagsunod na nananatili hanggang dumating ang oras ng paglakad.

Ipinagdiwang ang Paskuwa sa itinakdang petsa at ayon sa mga tuntunin

Noong unang buwan ng ikalawang taon mula nang lumabas sila sa Egipto, sinabi ng PANGINOON kay Moises na ipagdiwang ng Israel ang Paskuwa. Itinakda ito sa paglubog ng araw sa ikalabing-apat na araw ng unang buwan. Hindi rin maaaring baguhin ng mga tao ang paraan ng pagdiriwang ayon sa kanilang kaginhawahan. Kailangan nilang sundin ang lahat ng tuntunin at alituntunin nito.

Nang ipahayag ni Moises ang utos na ito, ipinagdiwang ng mga Israelita ang Paskuwa sa ilang ng Sinai. Nakatala sa talata 5 na ginawa nila ang lahat ayon sa iniutos ng PANGINOON kay Moises. Hindi lamang nito sinasabing ipinagdiwang nila ang Paskuwa; malinaw ding binibigyang-diin na sinunod nila mismo ang itinakdang petsa at mga tuntunin.

Subalit may ilang naging marumi dahil sa bangkay kaya hindi nila maipagdiwang ang Paskuwa sa araw na iyon. Tinanong nila sina Moises at Aaron kung bakit hindi sila makapaghahandog sa PANGINOON sa takdang panahon. Hindi agad nagpasya si Moises ayon sa sarili niyang palagay. Sinabi niyang maghintay sila hanggang malaman niya kung ano ang iuutos ng PANGINOON tungkol sa kanila.

Iniutos ng PANGINOON na ipagdiwang pa rin ang Paskuwa ng sinumang naging marumi dahil sa bangkay o nasa malayong paglalakbay. Kakainin nila ang batang tupa kasama ng tinapay na walang pampaalsa at mapapait na gulay sa paglubog ng araw sa ikalabing-apat na araw ng ikalawang buwan. Kailangan pa rin nilang sundin ang lahat ng tuntunin ng Paskuwa, gaya ng hindi pagtitira ng anuman hanggang umaga at hindi pagbali ng anumang buto ng tupa. Binigyan sila ng ibang petsa, ngunit hindi nito binawasan ang kahalagahan ng Paskuwa ni inalis ang mga tuntunin nito.

Sa kabilang banda, ang isang taong malinis at hindi naman naglalakbay ngunit hindi nagdiwang ng Paskuwa ay pananagutin at ihihiwalay sa kanyang bayan. Kapag nais naman ng isang dayuhan na ipagdiwang ang Paskuwa, kailangan niyang sundin ang mga tuntuning sinusunod ng mga katutubong Israelita. May mga pagkakataong nagtakda ang Diyos ng ibang petsa dahil sa kalagayan ng isang tao, ngunit hindi Niya pinahintulutan ang sinuman na baguhin ang Paskuwa ayon sa sariling kagustuhan.

Nanatili sila kapag nananatili ang ulap at naglalakbay kapag pumapaitaas ito

Mula nang itayo ang tabernakulo, tinakpan ng ulap ang Toldang Tipanan. May ulap sa araw, at pagsapit ng gabi ay may lumilitaw na tila apoy. Kapag pumapaitaas ang ulap mula sa tabernakulo, naglalakbay ang mga Israelita. Kung saan naman huminto ang ulap, doon sila nagkakampo.

Paulit-ulit na inilalarawan ng teksto ang ginagawa nila sa iba't ibang kalagayan. Kapag matagal na nananatili ang ulap, matagal din silang nananatili. Kahit ilang araw lamang itong manatili, nananatili sila sa kampo sa buong panahong iyon. Kung naroon lamang ang ulap mula gabi hanggang umaga at saka pumaitaas, umaalis sila kinaumagahan. Dalawang araw man, isang buwan, o isang taon itong manatili sa ibabaw ng tabernakulo, hindi sila nagpapatuloy sa paglalakbay.

Hindi ang mga tao ang nagpasya kung gaano katagal o kaikli sila mananatili. Hindi rin nila itinakda ang oras ng pag-alis batay sa kung kailan pinakamadaling bumiyahe. Kapag nananatili ang ulap, nananatili sila sa kampo ayon sa utos ng PANGINOON. Kapag pumapaitaas ito, humahayo sila ayon sa utos ng PANGINOON. Binubuod sa talata 23 na kapwa sa pagkakampo at sa paglalakbay ay sinunod nila ang utos ng PANGINOON na ipinaabot sa pamamagitan ni Moises.

Kasama sa pagsunod ang pagkilos at paghihintay

Sa bahagi tungkol sa Paskuwa, paulit-ulit nating nakikita ang pagkilos ayon sa utos sa itinakdang panahon. Sa bahagi naman tungkol sa ulap, magkatapat na inilalarawan ang pag-alis kapag iniutos at ang paghihintay nang hindi kumikilos habang nananatili ang ulap. Maging si Moises ay hindi humatol bago niya malaman ang sagot; hinintay niya ang utos ng PANGINOON.

Kaya sa Mga Bilang 9, ang pagsunod sa utos ay hindi lamang nangangahulugang kumilos agad sa lahat ng pagkakataon. Nangangahulugan itong kumilos sa itinakdang petsa, tuparin nang wasto ang ibinigay na tuntunin, at manatili sa kampo habang naroon ang ulap kahit hindi alam kung gaano katagal ang paghihintay. Nakita ang pagsunod ng bayan hindi lamang noong sila ay umaalis kundi maging noong hindi sila umaalis.

Isang bagay na maaari mong gawin ngayon ay basahing muli ang Mga Bilang 9 at markahan ang mga salitang ‘nag-uutos,’ ‘nananatili,’ ‘pumapaitaas,’ at ‘naglalakbay.’ Sa pagsunod sa mga paulit-ulit na pahayag ng teksto, malinaw mong makikita kung kailan kumilos ang bayan, kung kailan sila naghintay, at kung kaninong utos ang naging batayan nila.