Ang Panalangin ng Pariseo at Misa, Sino Ang Tanggapin bilang Tiyak na Para sa Diyos?
Mula sa Juan 18:9-14, isang napakaikling parabula ngunit malinaw na ipinapakita kung saan nakatuon ang tunay na panalangin. Hindi ipinabahagi ni Hesus ang parabula sa lahat. Nagsimula siya sa pahayag: “Sa kanila na nag-aakala na sila’y matuwid at niyayabá ang iba” — isang paanyaya na pag-isipan ang motibasyon sa panalangin.
Hindi tungkol sa dami ng dasal ang usapin dito, kundi sa puso habang nakatayo sa harap ng Diyos. Simple ang eksena: dalawang tao na namamagitan sa templo. Isa ay pariseo, ang isa ay mitero. Noong panahon, sikat ang pariseo sa kanilang matinding dedikasyon sa batas, samantalang ang mitero ay kadalasang itinuturing na makasalanan.
Iyo, alam na natin ang una: ang panalangin ng pariseo ay mukhang banal. Sinasabi niya, “O Diyos, nagpapasalamat ako at hindi gaya ng iba, mga mandarambong, masama, o mangangalunya, kundi ako’y nagsasagawa ng dalawang pag-aayuno bawat linggo at nagbibigay ng ikasampung bahagi sa lahat ng aking tinatanggap” (Lucas 18:11-12). Bagamat pormal ang anyo, mas malakas ang impresyon na nagsasalita siya upang ipakita ang kanyang katayuan, hindi para lumapit sa Diyos.
Sa kabilang banda, ang mitero ay napakaikling dasal: “O Diyos, maawa ka sa akin na makasalanan” (Lucas 18:13). Walang kayabangang kasama, walang paghahambing, walang panlabas na ekspresyon. Wala siyang itinatagong pagkukulang, bagkus, buong puso niyang hiningi ang awa. Ang simpleng panalanging ito ay malalim, dahil tanging ang nakakaalam ng kanyang kasalanan ang makaalam kung gaano kahalaga ang tunay na pagpapatawad.
Tiyak ang pahayag ni Hesus: “Sinasabi ko sa inyo, ang taong ito ang naitalaga ng Diyos sa kaniyang harapan, hindi yung pariseo, at siya ay umuwi na tinanggap na matuwid” (Lucas 18:14). Ang pagtanggap sa pagiging makasalanan at ang pagtanggap ng awa mula sa Diyos ay hindi nakukuha sa mga gawaing panlabas kundi sa bukas na pusong naghahanap ng habag.
Ang parabula ay mas malapit sa puso ng mga matagal nang kasapi sa simbahan. Sa paulit-ulit na pagbibigay serbisyo, pagbabasa ng Biblia, at pagdarasal, madalas ang paghahambing. “Ako’y mas mabuti kaysa sa iba” — hindi man nagsasalita, nakikiki-isa lagi sa panalangin. Kapag nariyan ang pagmamataas o paglilihis, agad na naihahalintulad ito sa pariseo.
Sa pagbasa ng tekstong ito, mahalagang unahin ang sariling panalangin kaysa sa pag-iisip ng iba. Buksan ninyo ang Lukas 18:9-14 sa Bible Bookmarks, at magbasa nang dahan-dahan. Pula ang kulay sa mga pahayag ng pariseo, at isang markings sa mga panalangin ng mitero. Mapapansin ninyo kung saan nauuwi ang puso kapag nakikinig sa salitang sinasambit.
Hindi lang tungkol sa kontradiksyon ng pananalita ang panalangin ng mitero. Naniniwala siya na ang Diyos ay maawain, kaya ang kanyang dasal ay tapat at bukas. Walang pagtatakip, walang pagtutulak ng katangian niya. Kaya, sa araw na nararamdaman mong nabigo, ang mas tama ay magsimula sa simpleng panalangin: “Diyos, maawa ka sa akin na makasalanan.” Ito ang simulain ng tunay na pagbabalik-loob at pagtanggap ng awa.
Kung nais pang magbulay-bulay sa mga kasulatan kaugnay nito, subukan ang AI Bible Search at maglagay ng mga salitang tulad ng “kababaang-loob,” “pagsisisi,” “sarili.” Sa pagsasama-sama ng mga taludtod mula sa mga Salmo o mga kwento ni Jesus tungkol sa mga makasalanan, mapapansin na ang parabula ay bahagi ng isang mas malaking Mensahe ng Ebanghelyo na umiinog sa buong Bibliya.
Ngayon, itanong natin sa ating sarili: Ano ang ating inihaharap sa Diyos? Ang tumpak bang ba o ang mga listahan ng ating mga gawa? Sinasabi nito na ang panalangin na nagpapakilala sa ating kahinaan at humihingi ng habag ay ang daan sa karangalan ng pagtanggap sa Diyos. Sa halip na palaging ipagmalaki ang ating mga nakamit, mas mahalaga ang pagiging bukas sa pagkakamali at pagtanggap sa awa ng Diyos.