Awit 5, Panalangin sa Umaga at Daan ng Matuwid

Paliwanag sa Awit 5: Panalangin sa Umaga at Daan ng Matuwid

Malinaw na ipinakikita ng Awit 5 kung ano ang dapat magbukas sa simula ng isang araw. Kung ang Awit 4 ay nakatuon sa kapayapaan at pahinga ng gabi, tinatalakay naman ng Awit 5 ang direksiyon at saloobin ng umaga. Pagmulat ng mata, hindi muna kinakalkula ni David ang kalagayan o iniisip ang mga tao. Una niyang itinataas sa Diyos ang kaniyang salita at puso. Kaya higit ito sa payo na “manalangin sa umaga”; itinuturo nito kung sa anong kaayusan dapat maihanda ang puso ng taong tumatayo sa harap ng Diyos.

Sa simula ng awit, tumatawag si David, “Yahweh, pakinggan mo ang aking mga salita; unawain mo ang aking pagdadalamhati,” at nagpapatuloy, “Yahweh, sa umaga ay maririnig mo ang aking tinig; sa umaga ay ihaharap ko sa iyo ang aking panalangin at maghihintay ako” (Awit 5:1, 3). Kapansin-pansin dito ang umaga, panalangin, at paghihintay. Hindi nagtatapos si David sa pananalangin lamang. Pagkatapos manalangin, tumitingin siya sa Diyos. Hindi ito pagmamadaling pilitin ang sagot; ito ay pananampalatayang ipinagkakatiwala ang araw dahil nakatitiyak na nakikinig ang Diyos. Ang tunay na panalangin ay hindi nagtatapos sa pagbubuhos ng pagkabalisa; nagpapatuloy ito sa pagtitiwala sa Diyos.

Malinaw din ang daloy ng teksto. Una, ang mga talata 1 hanggang 3 ay panalangin ng pagsamo. Tinatawag ni David ang Diyos hindi bilang malabong tagapagbigay ng aliw kundi bilang kaniyang Hari at kaniyang Diyos. Ang panalangin ay hindi gawi lamang sa relihiyon kundi tunay na pakikipagtagpo sa Diyos na buhay. Pagkatapos, ipinahahayag sa mga talata 4 hanggang 6 ang kabanalan ng Diyos. “Hindi ka Diyos na nalulugod sa kasamaan; ang masama ay hindi maaaring manirahan sa iyo,” ang sinasabi ng teksto. Hindi nakikipagkompromiso ang Diyos sa kasamaan. Siya ay Diyos ng pag-ibig, ngunit siya rin ay banal. Ang panalangin ni David ay hindi simpleng pagpapalabas ng damdamin; ito ay pagtingin nang tama sa sarili at sa realidad sa harap ng banal na Diyos.

Mahalaga rin ito para sa mananampalataya ngayon. Madalas nating isipin ang panalangin na para lamang sa pagpapakalma ng sariling isip. Totoong tumatanggap tayo ng kaaliwan at kapayapaan sa panalangin, ngunit mas malalim ang panalanging ayon sa Biblia. Ito ay muling pagkilala kung sino ang Diyos. Sa harap niya, hindi natin minamaliit ang kasalanan at sinusuri ang sarili sa harap ng kaniyang katangiang napopoot sa kasamaan. Kaya ang tamang panalangin ay palaging nagpapababa sa pagiging makasarili at nagpapanumbalik ng paningin na nakasentro sa Diyos.

Maaaring ituring na sentro ng Awit 5 ang mga talata 7 at 8. Ipinahahayag ni David, “Ngunit ako, sa pamamagitan ng iyong saganang tapat na pag-ibig, ay papasok sa iyong bahay.” Mahalaga rito ang “ngunit ako” at “iyong saganang tapat na pag-ibig.” Hindi ipinagmamalaki ni David ang sariling katuwiran o merito. Hindi niya hinahanap sa sarili ang batayan upang lumapit sa Diyos; hinahanap niya ito sa kagandahang-loob at tapat na pag-ibig ng Diyos ayon sa tipan. Kaayon ito ng kaayusan ng ebanghelyo. Ang makasalanan ay lumalapit sa Diyos hindi dahil sa sariling merito kundi dahil sa biyaya ng Diyos. Ngayon, buong tapang tayong lumalapit sa Diyos sa biyaya ni Cristo. Ang simula ng panalangin sa umaga ay hindi tiwala sa sarili kundi katiyakan sa biyaya ng Diyos.

Idinadalangin din ni David, “Yahweh, dahil sa mga kaaway ko, patnubayan mo ako sa iyong katuwiran; gawing tuwid sa harap ko ang iyong daan.” Sa huli, ang problema ng isang araw ay problema ng daan. Ano ang pipiliin, anong sasabihin, paano pakikitunguhan ang isang tao, saan titigil, at ano ang tatanggihan: mga tanong ang mga ito ng daan. Kaya ang mananampalataya ay hindi lamang humihiling ng paglutas ng problema; humihiling siyang akayin sa daan ng katuwiran. Kailangang ituwid ng Diyos ang daan upang hindi manghina ang mga hakbang. Hindi lamang ito kahilingang maging maayos ang mga bagay; pagsamo itong makalakad sa daang naaayon sa kalooban ng Diyos.

Inilalantad ng mga talata 9 at 10 ang tunay na kalagayan ng mga kaaway. Walang katapatan sa kanilang bibig, napakasama ng kalooban, bukás na libingan ang kanilang lalamunan, at pambobola ang nasa kanilang dila. Hindi lamang lantad na karahasan inilalarawan ni David bilang kasamaan. Mahahalagang anyo rin nito ang kasinungalingan, pagbaluktot, panlilinlang, at pambobola. Totoo ito sa ating realidad ngayon. Hindi lamang lantad na poot ang nagpapabagsak sa tao. Sinisira ng hindi tapat na salita, pagkalkula para sa sariling pakinabang, at pagkukunwaring iba ang loob kaysa labas ang mga relasyon. Kaya hinaharap ng Awit 5 ang usapin ng mga labi. Sinasabi nito sa atin na suriin: Nagsasalita ba ako nang tapat ngayon, o nilalabuan ko ang katotohanan habang binabalot ito sa mga salitang magandang pakinggan?

May isa pang dapat pansinin. Hindi binalewala ni David ang realidad ng kasamaan, ngunit hindi rin siya gumuho sa kawalan ng pag-asa. Nakita niya ang kasinungalingan ng mga kaaway at alam niyang madaling mabulok ang mga labi ng tao. Ngunit hindi nanatili ang kaniyang paningin sa kasalanan ng tao. Sa halip, lalo niyang pinanghawakan ang kabanalan at katuwiran ng Diyos. Ganiyan din dapat ang mananampalataya: sa harap ng kaguluhan at kasinungalingan ng mundo, huwag mahulog sa panunuya; lalong tumakbo sa Diyos. Tumpak na makita ang realidad ng kasamaan, ngunit sa Diyos ilagay ang saligan ng pag-asa.

Nagtatapos ang mga talata 11 at 12 sa pahayag ng kagalakan at proteksiyon. Nagagalak ang mga nanganganlong sa Diyos, at nagagalak kay Yahweh ang mga umiibig sa kaniyang pangalan. Sinasabi rin, “Pagpapalain mo ang matuwid, Yahweh, at kukubkubin mo siya ng biyaya na parang kalasag.” Mahalaga rito na ang kaligtasan ng matuwid ay hindi nagmumula sa tahimik na kalagayan. Nariyan pa rin ang mga kaaway at hindi pa ganap na nagwawakas ang alitan. Gayunman, umaawit si David dahil nakatitiyak siyang ang biyaya ng Diyos ang kaniyang kalasag. Ang kapayapaan ng mananampalataya ay hindi damdaming bunga ng kawalan ng problema; nagmumula ito sa pagtitiwala sa proteksiyon ayon sa tipan na ibinibigay ng Diyos.

Sa praktikal na buhay, napakatotoo ng awit na ito. Subukang baguhin ang unang pangungusap ng umaga. Sa halip na abiso ng telepono o listahan ng gawain ang unang harapin, maaaring baguhin ng isang pangungusap na unang nagbubukas ng puso sa Diyos ang anyo ng buong araw. Hindi kailangang mahaba. Hawakan ang isang maikling talata gaya ng Salita Ngayon, alalahanin ang Awit 5:3, at simulan ang araw. Kapag may mahalagang pasiya, gamitin ang panalangin sa talata 8: “Gawing tuwid sa harap ko ang iyong daan.” Napakapraktikal na pamantayan nito sa bawat sandali ng pagpili. Suriin ang larangan ng pananalita. Ang pagtingin kung tapat ang salita ngayon at kung may halong pagmamalabis o pambobola ay mahalagang pagsasabuhay ng Awit 5. Kung may expression na tumimo habang nagbabasa ng Biblia, balikan ang unahan at hulihan nito sa pagbabasa ng Biblia at tingnan nang dahan-dahan ang sarili sa loob ng konteksto. Sanayin ang paghihintay pagkatapos manalangin. Hindi natapos si David sa panalangin; naghintay siya. Kailangan ang pagtitiwalang tahimik na ipinauubaya sa Diyos ang takbo ng araw. Sa ganitong diwa, ang patuloy na pag-iipon ng salita at pagmumuni-muni ay muling nagtatanong kung ano ang pagmumuni-muni sa Biblia.

Ipinakikita ng Awit 5 ang taong lumalapit sa banal na Diyos sa pamamagitan ng biyaya, humihingi ng matuwid na daan sa mundong puno ng kasinungalingan, at namumuhay sa araw sa ilalim ng proteksiyon ng biyaya. Huwaran ito ng panalangin sa umaga at salamin ding nagbibigay-liwanag sa buong araw ng mananampalataya. Hindi minamaliit ng Diyos ang kasalanan, ngunit tinatanggap niya ang kaniyang bayan sa biyaya at inaakay sa daan ng katuwiran. Ang umaga natin ngayon ay dapat magsimula hindi sa takot o pagkaabala kundi sa pagtitiwala sa Diyos.

Ano ang unang pinagmumulan ng umaga mo ngayon? Ang maliit na pagbabago na ilagay muna ang paningin sa Diyos bago ang pagiging abala ay maaaring magpanibago sa buong araw. Ang taong tapat na tumatayo sa harap ng banal na Diyos, umaasa hindi sa sariling merito kundi sa kaniyang tapat na pag-ibig, at humihingi ng daan ng katuwiran ay makatatanggap ng kagalakan at proteksiyon kahit nasa magulong mundo.

Buod sa isang pangungusap: Ipinakikita ni David na ang taong lumalapit sa banal na Diyos sa pamamagitan ng biyaya at humihingi ng daan ng katuwiran tuwing umaga ay nakatatanggap ng kagalakan at proteksiyon kahit nasa magulong mundo.