Ayon sa Deuteronomio 18, kaninong salita ang dapat pakinggan at suriin?

Itinuturo ng Deuteronomio 18 na hindi dapat tularan ng Israel ang panghuhula ng ibang mga bansa. Sa halip, dapat nilang pakinggan ang salitang ibibigay ng Diyos sa pamamagitan ng propetang Kanyang itatalaga. Gayunman, hindi nila dapat paniwalaan agad ang lahat ng sinasabi sa pangalan ng Diyos. Inuutusan silang suriin kung may katibayan at katuparan ang sinabi. Makikita ang daloy na ito sa Deuteronomio 18:1–22.

Tumatanggap ang mga Levita ng itinakdang bahagi sa halip na lupang mana

Tinatalakay muna sa talata 1–8 ang bahaging para sa mga pari at Levita. Hindi tatanggap ang buong lipi ni Levi ng bahagi o lupang mana sa Israel gaya ng ibang mga lipi. Sinasabi ng teksto na ang Panginoon mismo ang kanilang mana.

Hindi nangangahulugang wala silang makakain dahil wala silang lupang mana. Kapag naghahandog ang bayan ng baka o tupa, dapat nilang ibigay sa pari ang balikat, dalawang pisngi, at sikmura. Dapat din nilang ibigay ang unang ani ng trigo, bagong alak, langis, at ang unang ginupit na balahibo ng mga tupa. Ito ay dahil pinili ng Diyos ang mga Levita upang tumayo at maglingkod sa pangalan ng Panginoon.

Ang isang Levita na umalis sa bayang tinitirhan niya at pumunta sa lugar na pipiliin ng Diyos ay maaari ring maglingkod kasama ng mga Levitang naroon. Dapat siyang tumanggap ng kapantay na bahagi. Hindi lamang iniutos ng teksto ang paglilingkod ng mga Levita; malinaw din nitong itinakda ang bahaging dapat nilang tanggapin.

Hindi dapat makinig ang Israel sa mga manghuhula

Mula sa talata 9, binabanggit ang mga gawaing hindi dapat tularan ng Israel sa Lupang Pangako. Hindi nila dapat pahintulutan ang pagpaparaan ng anak sa apoy, panghuhula, pagbabasa ng mga palatandaan, pangkukulam, pag-eengkanto, pakikipag-usap sa mga espiritu, o pagtawag sa mga patay. Nakikinig ang mga bansang naninirahan sa lupaing iyon sa mga bumabasa ng mga palatandaan at sa mga manghuhula, ngunit hindi ito pinahintulutan ng Diyos sa Israel.

Ang utos sa talata 13 na “Maging ganap kayo sa harapan ng Panginoon” ay nasa gitna mismo ng mga pagbabawal na ito. Kaya hindi ito dapat unawain bilang isang malabong panawagan lamang na mamuhay nang walang kapintasan. Hindi dapat lumapit ang Israel sa mga tao at gawaing ipinagbawal ng Diyos dahil lamang nais nilang malaman ang hinaharap. Ang pagpili kung kaninong salita ang pakikinggan ay iniuugnay sa pamumuhay nang tapat sa harapan ng Panginoon.

Nagtatalaga ang Diyos ng propetang pakikinggan ng Kanyang bayan

Hindi lamang listahan ng mga ipinagbabawal ang ibinigay ng Diyos. Sa talata 15, sinabi ni Moises na magtatalaga ang Diyos ng isang propetang tulad niya mula sa kanilang mga kapatid, kaya dapat nilang pakinggan ito. Kaugnay ito ng hiniling ng bayan noong araw ng pagtitipon sa Bundok Horeb, nang matakot silang marinig ang tinig ng Diyos at makita ang malaking apoy. Sinabi ng Diyos na tama ang kanilang kahilingan at ipinahayag Niyang ilalagay Niya ang Kanyang mga salita sa bibig ng propeta.

Ang propeta ay hindi isang taong nagsasalita ayon lamang sa sarili niyang kagustuhan. Dapat niyang ipahayag sa bayan ang mga salitang inilagay ng Diyos sa kanyang bibig at iniutos sa kanya. Kailangang pakinggan ng bayan ang mga salitang iyon, at mananagot ang sinumang hindi makikinig sa salita ng Diyos na ipinahayag sa Kanyang pangalan.

Gayunman, hindi sapat ang tawaging propeta upang magkaroon agad ng awtoridad. Ang propetang magsasalita sa pangalan ng Diyos ng isang bagay na hindi Niya iniutos, o magsasalita sa pangalan ng ibang mga diyos, ay haharap sa mabigat na hatol. Kapwa inilalagay ng teksto ang nagsasalita at ang nakikinig sa ilalim ng utos ng Diyos.

Kahit ang salitang binibigkas sa pangalan ng Diyos ay sinusuri ayon sa kinalabasan nito

Maaaring itanong ng bayan, “Paano namin malalaman kung ang salitang iyon ay hindi sinabi ng Panginoon?” Nagbibigay ang talata 22 ng malinaw na pamantayan. Kahit magsalita ang isang propeta sa pangalan ng Panginoon, kung hindi nangyari o natupad ang kanyang sinabi, hindi iyon salitang nagmula sa Panginoon. Nagsalita lamang nang may kapalaluan ang propeta, kaya hindi siya dapat katakutan.

Hindi itinuturo ng Deuteronomio 18 na basta sundin ang lahat ng salitang tila relihiyoso. Hindi dapat humingi ng sagot ang Israel sa pamamagitan ng mga paraang ipinagbawal ng Diyos. Dapat nilang pakinggan ang salita ng Diyos na ipinahahayag ng propetang Kanyang itinalaga. Kasabay nito, kailangan nilang suriin kung talagang natutupad ang salitang binibigkas sa pangalan ng Diyos. Magkasamang iniutos ang pagtanggi sa ipinagbabawal na salita at ang pakikinig at pagsusuri sa tunay na salita.

Isang bagay na maaari mong gawin ngayon ay basahing muli ang Deuteronomio 18 at markahan ang “mga salitang hindi dapat pakinggan,” “mga salitang dapat pakinggan,” at “pamantayan sa pagsusuri.” Sa ganitong paraan, makikita mo sa mga tiyak na utos at kinalabasan ang sagot ng teksto tungkol sa kung kaninong salita ang dapat pakinggan.