Mga Bilang 18: Paano Hinati ang mga Tungkulin at Bahagi sa Tabernakulo?

Paano hinati sa Mga Bilang 18 ang mga tungkulin at bahagi sa tabernakulo? Hindi magkapareho ang gawaing ipinagkatiwala sa mga pari at mga Levita. Naglingkod sila sa tabernakulo ayon sa kani-kanilang itinakdang hangganan. Sa halip na bigyan sila ng lupa bilang mana, ibinigay sa kanila ng Diyos ang mga handog at ikapu. Gayunman, kailangan ding ihandog ng mga Levita ang pinakamainam na bahagi ng kanilang tinanggap.

May malinaw na hangganan ang pananagutan ng mga pari at mga Levita

Sinabi ng Diyos na si Aaron, ang kanyang mga anak, at ang kanyang angkan ang magkakasamang mananagot sa anumang pagkakasalang may kaugnayan sa banal na lugar. Bukod dito, si Aaron at ang kanyang mga anak ang mananagot sa anumang pagkakasalang may kaugnayan sa tungkulin ng pagkasaserdote. Ang tungkuling ito ay hindi lamang pribilehiyong makalapit sa tabernakulo. Kalakip nito ang pananagutan sa anumang pagkakasalang magaganap sa lugar na ipinagkatiwala sa kanila.

Tinawag ang mga Levita upang makiisa kay Aaron at tumulong sa paglilingkod sa Toldang Tipanan. Iningatan nila ang lahat ng gawaing nauukol sa tolda, ngunit hindi sila maaaring lumapit sa mga kagamitan ng banal na lugar o sa altar. Nagbabala ang Diyos na maaaring mamatay ang mga Levita at mga pari kapag lumampas sila sa itinakdang hangganan.

Hindi rin maaaring lumapit sa Toldang Tipanan ang karaniwang mga Israelita. Kapag tapat na ginampanan ng mga pari at mga Levita ang kanilang tungkulin, hindi na muling babagsak ang poot ng Diyos sa mga Israelita. Ang mga pari ang nangasiwa sa altar at sa mga gawain sa loob ng tolda, samantalang ang mga Levita ang nag-asikaso sa Toldang Tipanan at humadlang sa mga hindi awtorisadong lumapit dito. Magkasama silang naglingkod, ngunit malinaw na magkaiba ang kanilang mga gawain at ang mga lugar na maaari nilang lapitan.

May nakatalagang bahagi para sa bawat tungkulin

Ibinigay ng Diyos kay Aaron at sa kanyang mga anak ang tungkulin ng pagkasaserdote bilang isang kaloob. Sinabi rin niyang ang mga Levita ay kaloob kay Aaron na pinili mula sa mga Israelita. Ngunit ang tungkuling ibinigay bilang kaloob ay may kaakibat na mga utos na dapat sundin at mga pagkakasalang dapat panagutan.

Ibinigay ng Diyos kay Aaron at sa kanyang mga anak ang itinakdang bahagi mula sa mga banal na handog ng Israel. Naging bahagi nila ang hindi sinunog mula sa handog na butil, handog para sa kasalanan, at handog para sa pagkakasala, pati ang mga handog na itinaas at iwinagayway, mga unang ani, at mga unang hinog na bunga. Ang ilan sa mga ito ay para lamang sa mga lalaki, samantalang ang iba ay maaaring kainin ng sinumang malinis sa kanilang sambahayan. Kailangang tubusin ang mga panganay na tao at ang mga panganay na maruming hayop. Ngunit hindi tinutubos ang panganay na baka, tupa, at kambing; sa halip, inihahandog sa Diyos ang dugo at taba ng mga ito.

Walang lupang mamanahin o bahaging matatanggap si Aaron sa Israel. Sinabi ng Diyos na siya mismo ang bahagi at mana ni Aaron. Ibinigay rin niya kay Aaron at sa kanyang mga salinlahi ang mga banal na handog ng Israel bilang kanilang bahagi magpakailanman.

Tumanggap ng ikapu ang mga Levita at nagbigay rin sila ng ikapu

Wala ring manang lupain ang mga Levita sa Israel. Ibinigay sa kanila ng Diyos bilang mana at kabayaran sa kanilang paglilingkod sa Toldang Tipanan ang ikapung inihandog ng mga Israelita. Paulit-ulit munang binanggit ang kanilang paglilingkod at kaakibat na pananagutan bago itinakda ang ikapu bilang kanilang bahagi. Hindi maihihiwalay ang bahaging tinanggap nila sa tungkuling kanilang ginampanan.

Hindi maaaring angkinin ng mga Levita ang buong ikapung kanilang natanggap. Kailangan nilang kumuha ng ikapu mula rito at ihandog iyon sa Diyos bilang handog na itinaas. Pagkatapos, ibibigay nila ang handog na iyon kay Aaron na pari. Iniutos ng Diyos na ialay nila ang pinakamainam na bahagi ng lahat ng kanilang tinanggap—ang bahaging ibinukod bilang banal. Matapos nila itong maihandog, maaari nang kainin ng mga Levita at ng kanilang sambahayan ang natira saanman sila naroroon.

Hindi lamang tungkulin o bahagi ang ibinibigay sa mga naglilingkod sa tabernakulo sa Mga Bilang 18. Iningatan ng mga pari at mga Levita ang kani-kanilang itinakdang lugar, pinanagutan ang mga pagkakasalang nauugnay sa kanilang gawain, at tinanggap ang bahaging inilaan para sa kanilang paglilingkod. Mula sa bahaging tinanggap ng mga Levita, ibinukod naman nila ang pinakamainam upang ihandog. Ang tungkulin, hangganan, kabayaran, at bahaging muling inihahandog ay pawang nakapaloob sa iisang kaayusan.

Ngayon, habang binabasa ang Mga Bilang 18, isulat sa tig-iisang linya ang “tungkulin ng mga pari,” “tungkulin ng mga Levita,” at “bahaging tinanggap ng bawat isa.” Sa huling linya, idagdag kung ano ang muling inihandog ng mga Levita mula sa ikapung kanilang tinanggap. Kapag pinagtapat ang apat na linyang ito, mas malinaw na makikita kung paano magkasamang itinakda ang pananagutan at ang bahaging matatanggap.