Tito 2: Ang Biyaya ang Naghuhubog sa Bawat Buhay

Tito 2: Ang Biyaya ang Naghuhubog sa Bawat Buhay

Madla nating gamit ang salitang biyaya. Kapag nakaramdam tayo ng init ng puso habang nagsisimba, sinasabi nating ito ay biyaya. Kapag aksidenteng maganda ang resulta ng isang gawain, nadarama nating ito ay biyaya. Hindi mali ang ganitong ekspresyon. Ngunit ang bilin ng banal na kasulatan ay mas malalim at mas malaki kaysa sa emosyonal na pag-ukit dito — ito ay isang aktuwal na gawa ng Diyos para sa kaligtasan at pagbabago ng makasalanan.

Kapag binabasa natin ang Tito 2, lalong naging maliwanag ang ibig sabihin nito. Sinabi ni Pablo sa Tito 2:11, "Dahil ang biyaya ng Diyos na nagdulot ng kaligtasan sa lahat ng tao ay nagpakita." Ang biyaya ay hindi isang malabong katuruan o pang-regalong espiritwal. Ito ay isang makapangyarihang pangyayari ng pagliligtas na naganap sa kasaysayan: ipinadala ng Diyos ang Kanyang nag-iisang Anak na si Jesu-Cristo, at sa pamamagitan ng krus at muling pagkabuhay ni Cristo, binuksan ang daan para sa makasalanan.

Mahalagang hindi natatapos dito. Sinasabi sa talatang 12 na ang biyaya ang nagtuturo sa atin upang tayo ay maging masunurin sa Diyos. Tinatanggihan natin ang katamaran at ang makamundong paghahangad, at iniimpluwensyahan tayo na mamuhay nang may pag-iingat, rupos, at paggalang sa Diyos sa mundong ito. Ang kaligtasan ay taglay natin dahil ito ay biyaya, ngunit ang biyaya ay hindi lamang nagpapahintulot na manatili tayo sa kasalanan. Ito ay isang guro na nagtuturo sa atin na umiwas sa kasalanan at mamuhay na katulad ng nararapat sa isang Diyos na pag-aari.

Mahalaga ring naiintindihan natin ang posisyon ni Tito. Pinanatili ni Pablo si Tito sa Gresya upang ayusin ang mga iglesia roon. Ang Gresya noon ay walang maayos na espiritwal na kalagayan. Binanggit sa Tito 1:12 ang masasakit na salitang naglalarawan sa lugar, na alam ni Pablo na nakikipagbanggaan ang gawi sa ebanghelyo. Kaya hindi lang siya nagsasalita nang pangkalahatan, ngunit nagbibigay din ng kongkreto at praktikal na paalaala kung paano dapat mamuhay ang bawat isa.

Sa Tito 2 makikita ang gawain ng mga nakatatanda, mga kabataan, pati na ang mga nasa loob ng pamilya, at pati ang mga alipin noon. Ang mga matanda ay hinihikayat na magpakita ng katinuan, pag-iingat, pananampalataya, pag-ibig, at pagtitiyaga. Ang matandang babae ay tinuturuan na maging banal sa kilos, habang ang mga kababaihan naman ay nagtuturo rin na mahalin ang kanilang asawa at anak at mamuhay nang may pagkakaroon ng pang-unawa. Para sa kabataan, hinihikayat si Tito na ipakita ang magandang ehemplo, at maging tapat sa mabubuting gawain. Hindi magkakapareho ang biyaya sa lahat, ngunit lahat ay may kaukulang bunga sa kanilang pinili o pinagdadaanan.

Ang kagandahan sa bahaging ito ay nasa katotohanang ang ebanghelyo ay laging bumababa sa ating araw-araw na buhay. Mula sa sala hanggang sa hapag, sa opisina, sa biyahe, at maging sa pagpapadala ng mensahe, hindi ito mapalilipas. Madalas nating gustong ipikit ang mata sa biyaya bilang isang malabong pang-aliw, ngunit ang biyaya sa Tito ay nagbabago ng ating pananalita, nag-aalis ng makamundong pagnanasa, at nagwawasto ng ating mga relasyon. Maging ang mga simpleng katapatan sa mga hindi nakikita ay bunga ng biyaya.

Dahil dito, hindi tayo nakukumpara sa iba. May isang nagsisilbi nang maliwanag, may isa namang tahimik na nag-aalaga sa pamilya, at may nag-iigib sa trabaho upang manatili ang kabutihan. Hindi ginagaya ng biyaya ang iisang itsura; nagkakaroon ito ng sariling anyo depende sa tao at sitwasyon. Ngunit ang pangunahing layunin ay iwan ang bakas ni Cristo sa buhay ng mga binigyan ng biyaya.

Kapag isinalang natin ito sa pang-araw-araw na buhay, mas lalo nating nauunawaan. Minsan, ginagabi tayo sa paggising, may biglaang trabaho o mensahe na kailangang tutukan. Nagkakaroon tayo ng pagkaabala at kabalisahan, at nagkakaroon tayo ng malisyosong reaksyon o pananalita. Ang biyaya ng Tito 2 ay nagtuturo na kahit sa mga ganitong oras, tayo ay nililinang, pinapayuhan na mag-isip muna sa halip na magmamadali at magalit.

Sa tanghali, kadalasan ay sumasagi ang paghahambing. Masyado nating nakikita ang tagumpay ng iba, at ang sarili ay nagiging maliit. Kapag nadarama ang pagkukulang at hindi nakamit ang inaasam, nagsisimulang magbilang ang inggit at reklamo. Dito, ang biyaya ang nagkukusa sa atin na magbigay-halaga hindi base sa resulta o papuri, kundi sa katotohanang tayo ay nilalang ni Cristo, na binayaran ng kanyang dugo. Kahit na hindi tuluyang mawala ang kompetisyon at paghahambing, ang biyaya ang nananatili para hindi tayo maliitin at mahatak sa paghahambing.

Sa hapon, mas masalimuot pa ang sitwasyon. Kapag nakikita natin na ang araw ay nagsisimula nang magtapos, madali tayong mag-init, magalit, o mag-impatient. Ang isang maliit na kasalanan ay maaring mapalaki sa pamamagitan ng pagtatalo, galit, at iritasyon. Na alam natin na ang lahat ay may ibig sabihin niyan, pero ang biyaya ay nagtuturo na hindi natin kailangang magpatalo sa mga bagay na ito, at tulungan tayong umabot sa tunay na kapayapaan.

May mga salitang binabanggit si Jesus sa Luk 7 tungkol sa pagpapatawad. Sinasabi niya na ang nakalampag at naparurusahan nang sobra ay dapat na magmahal nang higit. Kapag naalala natin ang ating mga nagawang mali, naiiwasan natin ang maging mapanghusga at mapagmataas, at natututo tayong maging mapagmahal nang higit pa.

Sa 1 Corinto 15:10, binanggit ni Pablo, "Ngunit ang pagpapala ko ay mula sa Diyos na nagbigay sa akin ng kanyang awa, at sa pamamagitan niya ay nagbago ako." Ang taong tunay na nauugnay sa biyaya ay hindi nagmamalaki, kundi nagpapasalamat, at nakikita ang mga kabiguan bilang bahagi ng paglago, dahil alam niyang binago siya ng Diyos.

Maraming tao ang nag-aalinlangan sa ganitong aral. Natatakot na kapag binibigyang-diin ang biyaya, humihina ang pagsunod; at kapag binabanggit ang pagsunod, nauuwi sa pagdududa. Ngunit ang Tito ay hindi naghihiwalay sa dalawang ito. Hindi natin gagawin ang mabuti upang maligtas, ngunit tayo ay tinawag upang mamuhay nang may pagsunod dahil sa kapangyarihan ng biyaya. Ang biyaya ang nagtutulak sa pagtugon at nagbubunga ng pagsunod.

Sa Tito 2:14, maliwanag ang pundasyon: "Siya ang nagbigay-buhay sa atin upang maging masigasig sa paggawa ng mabuti."

Sapagkat si Cristo ang nag-alay ng kanyang buhay upang wakasan ang lahat ng uri ng kasalanan at gawing masaya ang ating mga puso sa paggawa ng mabuti. Ang biyaya ay isang matinding gawa na hindi lamang nag-aalis sa ating mga salarin, kundi nagtuturo rin sa atin na maging mabubuting tao na nagmamahal, matiyaga, at masigasig.

Kaya ang biyaya ay hindi pabiro. Ito ay isang pagmamahal na nagbubuhos mula sa dugo ni Cristo, isang pamanang hindi kayang tapatan ng kahit anong makinarya o programa. Ang pagpapasalamat sa biyaya ay nagsusulong ng pagbabago at paglago na nagsisilbing pundasyon ng isang buhay na nakaugat sa ebanghelyo.

Kung may mga paulit-ulit kang pagkadapa, maaari rin nating balikan ang Tito 3:5. "Hindi tayo iniligtas dahil sa ating mga ginawa, kundi dahil sa kanyang awa, sa pamamagitan ng pagkabuhay na mag-uli ni Kristong Jesu-Cristo." Ang talatang ito ay nagpapahayag na ang mga tao ay hindi hinuhusgahan sa kanilang mga nagawa, kundi sa kabutihan ng Diyos. Ang pagkakaroon nito sa puso ay nagsisilbing lalong pundasyon upang magsimula muli.

Sa totoong buhay, ang pagsunod ay hindi tungkol sa pagiging perpekto. Ito ay tungkol sa mabilis na pagtanggap sa pagkakamali, paggawa muli gamit ang ebanghelyo, at agad na pagtalima sa tamang paraan. Hindi tayo binibigyan ng Tito upang mapilit na maging perpekto, bagkus ay upang patunayan na ang biyaya ang nagsisilbing gabay at lakas natin sa araw-araw. Ang pagsunod ay nagmumula sa biyaya, at ang biyaya ay nag-uumpisa sa isang pusong handang magbago.

Kapag isinasabuhay natin ang ganitong buhay, mas lalo nating nakikita ang tanong na "Saan ngayon ang ginagawang paglinis ni Lord sa akin?" Siguro, may nais siyang baguhin o ayusin sa ating buhay. Nais niyang bumalik tayo sa tamang landas, sa pagtanggap sa biyaya, at sa pagtuturo Niya sa atin na maging mas mabuting tao.

Kung dadalhin natin sa puso ang ganitong tanong, hindi magiging lang isang salita kundi isang tunay na gawain — isang buhay na may pananampalataya, pagtanggap, at pagbabago. Ang biyaya na patuloy na nagtuturo at gumagabay sa atin ay isang buhay na puno ng ebanghelyo, na naglalaman ng di-mabatid na pag-ibig at pag-asa.