Sa tanghali, kadalasan ay sumasagi ang paghahambing. Masyado nating nakikita ang tagumpay ng iba, at ang sarili ay nagiging maliit. Kapag nadarama ang pagkukulang at hindi nakamit ang inaasam, nagsisimulang magbilang ang inggit at reklamo. Dito, ang biyaya ang nagkukusa sa atin na magbigay-halaga hindi base sa resulta o papuri, kundi sa katotohanang tayo ay nilalang ni Cristo, na binayaran ng kanyang dugo. Kahit na hindi tuluyang mawala ang kompetisyon at paghahambing, ang biyaya ang nananatili para hindi tayo maliitin at mahatak sa paghahambing.
Sa hapon, mas masalimuot pa ang sitwasyon. Kapag nakikita natin na ang araw ay nagsisimula nang magtapos, madali tayong mag-init, magalit, o mag-impatient. Ang isang maliit na kasalanan ay maaring mapalaki sa pamamagitan ng pagtatalo, galit, at iritasyon. Na alam natin na ang lahat ay may ibig sabihin niyan, pero ang biyaya ay nagtuturo na hindi natin kailangang magpatalo sa mga bagay na ito, at tulungan tayong umabot sa tunay na kapayapaan.
May mga salitang binabanggit si Jesus sa Luk 7 tungkol sa pagpapatawad. Sinasabi niya na ang nakalampag at naparurusahan nang sobra ay dapat na magmahal nang higit. Kapag naalala natin ang ating mga nagawang mali, naiiwasan natin ang maging mapanghusga at mapagmataas, at natututo tayong maging mapagmahal nang higit pa.
Sa 1 Corinto 15:10, binanggit ni Pablo, "Ngunit ang pagpapala ko ay mula sa Diyos na nagbigay sa akin ng kanyang awa, at sa pamamagitan niya ay nagbago ako." Ang taong tunay na nauugnay sa biyaya ay hindi nagmamalaki, kundi nagpapasalamat, at nakikita ang mga kabiguan bilang bahagi ng paglago, dahil alam niyang binago siya ng Diyos.
Maraming tao ang nag-aalinlangan sa ganitong aral. Natatakot na kapag binibigyang-diin ang biyaya, humihina ang pagsunod; at kapag binabanggit ang pagsunod, nauuwi sa pagdududa. Ngunit ang Tito ay hindi naghihiwalay sa dalawang ito. Hindi natin gagawin ang mabuti upang maligtas, ngunit tayo ay tinawag upang mamuhay nang may pagsunod dahil sa kapangyarihan ng biyaya. Ang biyaya ang nagtutulak sa pagtugon at nagbubunga ng pagsunod.
Sa Tito 2:14, maliwanag ang pundasyon: "Siya ang nagbigay-buhay sa atin upang maging masigasig sa paggawa ng mabuti."
Sapagkat si Cristo ang nag-alay ng kanyang buhay upang wakasan ang lahat ng uri ng kasalanan at gawing masaya ang ating mga puso sa paggawa ng mabuti. Ang biyaya ay isang matinding gawa na hindi lamang nag-aalis sa ating mga salarin, kundi nagtuturo rin sa atin na maging mabubuting tao na nagmamahal, matiyaga, at masigasig.
Kaya ang biyaya ay hindi pabiro. Ito ay isang pagmamahal na nagbubuhos mula sa dugo ni Cristo, isang pamanang hindi kayang tapatan ng kahit anong makinarya o programa. Ang pagpapasalamat sa biyaya ay nagsusulong ng pagbabago at paglago na nagsisilbing pundasyon ng isang buhay na nakaugat sa ebanghelyo.
Kung may mga paulit-ulit kang pagkadapa, maaari rin nating balikan ang Tito 3:5. "Hindi tayo iniligtas dahil sa ating mga ginawa, kundi dahil sa kanyang awa, sa pamamagitan ng pagkabuhay na mag-uli ni Kristong Jesu-Cristo." Ang talatang ito ay nagpapahayag na ang mga tao ay hindi hinuhusgahan sa kanilang mga nagawa, kundi sa kabutihan ng Diyos. Ang pagkakaroon nito sa puso ay nagsisilbing lalong pundasyon upang magsimula muli.
Sa totoong buhay, ang pagsunod ay hindi tungkol sa pagiging perpekto. Ito ay tungkol sa mabilis na pagtanggap sa pagkakamali, paggawa muli gamit ang ebanghelyo, at agad na pagtalima sa tamang paraan. Hindi tayo binibigyan ng Tito upang mapilit na maging perpekto, bagkus ay upang patunayan na ang biyaya ang nagsisilbing gabay at lakas natin sa araw-araw. Ang pagsunod ay nagmumula sa biyaya, at ang biyaya ay nag-uumpisa sa isang pusong handang magbago.
Kapag isinasabuhay natin ang ganitong buhay, mas lalo nating nakikita ang tanong na "Saan ngayon ang ginagawang paglinis ni Lord sa akin?" Siguro, may nais siyang baguhin o ayusin sa ating buhay. Nais niyang bumalik tayo sa tamang landas, sa pagtanggap sa biyaya, at sa pagtuturo Niya sa atin na maging mas mabuting tao.
Kung dadalhin natin sa puso ang ganitong tanong, hindi magiging lang isang salita kundi isang tunay na gawain — isang buhay na may pananampalataya, pagtanggap, at pagbabago. Ang biyaya na patuloy na nagtuturo at gumagabay sa atin ay isang buhay na puno ng ebanghelyo, na naglalaman ng di-mabatid na pag-ibig at pag-asa.
