Bakit ipinag-utos sa Levitico 11 na kilalanin kung aling mga nilalang ang maaaring kainin?

Iniutos sa Levitico 11 na kilalanin kung aling mga nilalang ang maaaring kainin upang matutuhan ng Israel na ibukod ang marumi sa malinis, maging sa kanilang kinakain at hinahawakan. Sunod-sunod na inuri sa kabanatang ito ang mga hayop sa lupa, isda, ibon, at kulisap. Ipinaliwanag din dito ang dapat gawin kapag nakahipo ng bangkay. Sa huli, iniugnay ang lahat ng tuntuning ito sa utos na ibukod ng bayan ang kanilang sarili at mamuhay nang banal sapagkat banal ang Diyos.

May malinaw na pamantayan kung aling mga nilalang ang maaaring kainin

Sa mga hayop sa lupa, maaari lamang kainin ang may biyak na kuko at ngumunguya ng cud. Ang kamelyo, kunehong-damo, at kuneho ay ngumunguya ng cud ngunit walang biyak ang kanilang mga kuko. May biyak naman ang kuko ng baboy ngunit hindi ito ngumunguya ng cud. Marumi pa rin ang hayop na isa lamang sa dalawang katangian ang taglay, kaya hindi dapat kainin ang laman nito o hawakan ang bangkay nito.

Dalawa rin ang pamantayan para sa mga nilalang na nabubuhay sa tubig. Sa mga nasa ilog at dagat, maaaring kainin ang may mga palikpik at kaliskis. Ang wala ng kahit isa sa mga ito ay dapat ituring na kasuklam-suklam at hindi kainin. Para naman sa mga ibon, isa-isang binanggit ang mga uring ipinagbabawal kainin.

Karaniwang itinuturing na kasuklam-suklam ang mga kulisap na may pakpak at gumagapang sa apat na paa. Gayunman, maaaring kainin ang ilang uri ng balang, tipaklong, kuliglig, at iba pang kulisap na may mga paang panlukso. Hindi ipinauubaya ng teksto ang pagpapasiya sa malabong pakiramdam lamang. Sa halip, itinuro nitong kilalanin ang maaaring kainin at hindi maaaring kainin batay sa katangian at uri ng bawat nilalang.

Hindi lamang pagkain ang saklaw ng mga tuntunin

Mula sa talata 24, paulit-ulit na ipinaliwanag ang mangyayari kapag may humawak o nagbuhat ng bangkay. Ang sinumang humawak sa bangkay ng maruming nilalang ay ituturing na marumi hanggang gabi. Ang nagbuhat naman nito ay kailangang maglaba ng kanyang damit at mananatiling marumi hanggang gabi. Kahit ang hayop na maaaring kainin, kapag kusang namatay, ay nangangailangan ng gayunding paglilinis para sa sinumang humawak sa bangkay nito.

Nagpatuloy ang pagbubukod maging sa mga bagay na nadikitan ng bangkay. Ang kagamitang yari sa kahoy, damit, balat, at sako ay kailangang ilubog sa tubig at ituring na marumi hanggang gabi. Kapag nahulog ang bangkay sa isang sisidlang luwad, magiging marumi rin ang anumang pagkain o inumin sa loob nito, at kailangang basagin ang sisidlan. Gayundin, kailangang basagin ang hurno o lutuan kapag nahulugan ito ng bangkay.

Hindi pare-pareho ang naging bunga ng bawat uri ng pagdikit. Hindi nagiging marumi ang bukal o imbakan ng tubig mismo, ngunit marumi ang anumang direktang dumampi sa bangkay. Kapag nahulog ang bangkay sa tuyong binhi, nananatili itong malinis. Ngunit kung nabasa na ang binhi, magiging marumi ito. Bukod sa pagkain, maingat na pinag-iiba ng teksto ang mga bagay na nadikitan at ang kalagayan ng mga ito.

Ang pagbubukod ay kaugnay ng pamumuhay na hindi nagpaparumi sa sarili

Mula sa talata 41, muling iniutos na huwag kainin ang mga nilalang na gumagapang sa lupa. Pagkatapos nito, sinabi ng Diyos na huwag nilang dumhan ang kanilang sarili sa pamamagitan ng mga nilalang na iyon at huwag maging marumi. Matapos ang paulit-ulit na talaan ng maaaring kainin at mga tuntunin sa paghawak ng bangkay, ibinigay ang utos: “Magpakabanal kayo, sapagkat ako’y banal.”

Ipinakilala ng Diyos ang kanyang sarili bilang Diyos ng Israel at ipinaalala niyang siya ang naglabas sa kanila mula sa lupain ng Egipto. Hindi lamang sa isip makikita ang pagiging bukod ng bayang pag-aari ng Diyos. Saklaw nito kung anong nilalang ang kanilang kinakain, kung anong bangkay ang kanilang nahawakan, at kung paano nila nililinis o itinatapon ang mga damit at sisidlang naging marumi.

Binuod sa mga talata 46 at 47 ang kabanata bilang mga tuntunin tungkol sa mga hayop, ibon, nilalang sa tubig, at mga gumagapang sa lupa. Layunin nitong matutuhan ng bayan na makilala ang marumi at malinis, pati ang mga nilalang na maaaring kainin at hindi maaaring kainin. Ipinakikita ng mahabang talaan at paulit-ulit na tagubilin sa Levitico 11 na ang kabanalan ay dapat makita sa mga tiyak na pagpapasiya sa araw-araw.

Ngayong araw, basahin ang buong Levitico 11 at magkahiwalay na markahan ang mga utos na “huwag kainin” at ang mga dapat gawin matapos makahipo ng bangkay. Sa ganitong paraan, makikita ninyo hindi lamang kung ano ang dapat iwasan, kundi pati ang paulit-ulit na paraan ng paglilinis matapos maging marumi.