Paliwanag sa Genesis 11: Bakit Nagkahiwa-hiwalay ang Tao Kahit Nagtitipon Sila sa Iisang Salita?
Ang kwento ng Babilonya sa Genesis 11 ay hindi lamang tungkol sa pinag
Bible Habit
1 / 6
Maikli man ang Genesis 11, malinaw nitong inilalarawan ang kasalanan ng tao at ang soberanya ng Diyos. Maraming nag-iisip agad tungkol sa pagkakalayo ng mga wika sa bahaging ito. Totoo, isa itong mahalagang aspeto. Ngunit hindi lamang dito nagtatapos ang paliwanag ng Bibliya. Ibinabahagi nito kung saan humahantong ang tao kapag nagsusumamo nang walang Diyos para sa seguridad at papuri, at kung bakit Niya pinipigilan ito.
Ang pangunahing talata dito ay Genesis 11:4: “At nagsabi sila, Sige, magtayo tayo ng isang bayan at isang tore na tumatagos sa langit, upang pangalanan natin ang ating sarili, at upang hindi tayo maghiwa-hiwalay sa buong lupa.” Sa isang talatang ito, nakasentro ang hangaring may tao. Nagtitipon sila upang gumawa ng isang bagay. Mayroon silang kasanayan, pananabik, at pagtutulungan. Sa panlabas, parang isang mataas na antas ng sibilisasyon. Ngunit inilalantad ng Biblia, higit sa lahat, ang motibo sa likod ng plano. “Upang pangalanan natin ang ating sarili.” Dito nag-ugat ang problema.
Nilalang ng Diyos ang tao ayon sa Kanyang larawan, at ang layunin ng tao ay pinakamainam sa papurihan ang Tagapaglikha. Ngunit ang nagkasala ay mas nais na paitang تعريف ang kanyang sarili kaysa purihin ang Diyos. Ito ang paulit-ulit na ipinapakita ng Biblia bilang likas na kasalanan. Ang tukso sa Eden, halimbawa, ay isang paanyaya na maging katulad ng Diyos. Sa Babel, mas pinili ng tao na umasa sa kanilang sariling kakayahan kaysa sa Diyos. Ang kasalanan ay hindi laging makikita sa nakikita bilang matinding kasamaan; minsan, nakalilipas sa anyo ng kaayusan, tagumpay, pagkakaisa, at pag-unlad.
Isang panibagong palatandaan ang “upang hindi tayo maghiwa-hiwalay.” Natatakot ang tao na maghiwa-hiwalay. Ngunit, sa mas malawak na daloy ng kasaysayan, hindi lamang ito simpleng takot, kundi pagtanggi sa kalooban ng Diyos. Inutusan ng Diyos ang tao na magparami sa lupa at magpuno nito (Genesis 1:28; 9:1). Dapat silang magpatuloy sa paglaganap upang mabuhay ang Diyos na iniatas sa kanila ang mundong ito. Ngunit ang mga tao sa Babel ay mas gusto ang isang sentrong kontrol kaysa sa pagsunod sa Diyos. Pinili nila ang pagtitipon para sa sariling seguridad kaysa sa misyon, at ang sariling kalkulasyon kaysa sa plano ng Diyos.
Ang kasaysayan ay sumusuporta rito. Ang lugar na Sinair ay makikita sa sinaunang Mesopotamia, isang rehiyon kung saan mas nakauunlad ang paggawa ng bricks at paggamit ng aspalto sa larangan ng arkitektura. Ang “gamitin ang mga bricks sa halip na bato, at ang aspalto sa halip na semento” sa Genesis 11:3 ay nagpapakita ng teknolohiyang ginagamit sa lugar na iyon. Doon ay itinayo ang ziggurat, isang templo na may hagdang-hagdang anyo, na sumisimbolo sa hangaring umabot sa langit at marating ang Diyos. Ang tekstong ito ay nagpapakita kung gaano ka-advanced ang teknolohiya at organisasyon sa panahon na iyon. Ngunit, binabatikos nito ang kalooban ng tao kung paano ginagamit ang gawaing ito.
Napapansin natin ang tono ng teksto. Ang tao ay nagsisikap na magtatayo ng isang tower na aabot sa langit, ngunit sinasabi ng Genesis 11:5, “Pagtingin ni Yahweh ay bumaba upang tignan ang lungsod at ang tore na binubuo ng mga tao.” Ito’y matalim na paghimok sa kayabangan. Sa paningin ng Diyos, maliit lamang ang kanilang pagsubok kumpara sa kanilang iniisip na kakayanin. Ang pagmamalaki ng tao ay palaging mas malaki kaysa sa tunay na kapasidad niya. Ang Diyos, sa kabilang banda, ay hindi na naguguluhan o nag-aalala. Hindi Siya kailanman natatakot, at pinanghahawakan Niya ang Kanyang soberanya upang hatulan ang mga plano ng tao.
May tanong ang ilang: Bakit pinigilan ng Diyos ang kanilang kooperasyon at pag-unlad? Ngunit hindi ito pagtutuligsa sa pagtutulungan mismo. Mahalaga ang pagkakaisa sa loob ng Diyos, at itinuro ito ng Biblia bilang isang mahalagang buhay. Ang problema ay ang pagkakaisa nang walang Diyos. Ang pagkakaisa na walang pagsisisi, ang kumpiyansa na walang pagsunod, at ang tagumpay na walang Diyos sa puso—kahit mukhang malakas, bumabagsak din ito sa harap ng Diyos. Maaaring magtipon ang tao, ngunit hindi awtomatikong nagiging mabuti ang kanilang pagtitipon. Ang mahalaga ay kung para saan sila nagtitipon.
Sa puntong ito, ang kwento ng Babel ay hindi lamang tungkol sa nakikita nating tower. Ito ay isang babala at paalala na ang tunay na dami at lalim ng ating pag-iisip ay nakasalalay sa ating puso at motibo. Ang mga pagtatangka na umakyat sa langit nang walang Diyos ay hindi magtatagumpay, ngunit ang mapagkumbabang paghihina at pag-ako sa awtoridad ng Diyos, kahit na tahimik at di-kilalang gawain, ang tunay na matibay.
Bukod dito, ang Bible ay nagpapaliwanag na sa halip na maghangad na umakyat sa langit, ang focus natin ay dapat sa Diyos na bumaba sa atin sa pamamagitan ni Cristo. Nais ng Diyos na makasama tayo, at nagtitiwala Siyang katulad ng Babel, ang totoong pagkakaisa ay nagmumula sa Kanya at sa ebanghelyo. Ang pagtatangkang umabot sa Diyos nang sarili nating lakas ay laging magtatagumpay lamang sa kabaligtaran nito.
Samakatwid, ang leksyon dito ay hindi lamang tungkol sa usaping arkitektura at wika. Ito ay tungkol sa puso. Ang pagbuo ng mataas na tower ay isang larawan ng adhikain ng tao na umakyat sa langit nang walang Diyos. Ngunit ang tunay na paraan para magtagumpay ay hindi sa taas, kundi sa pagpapakumbaba, sa pagtanggap na ang Diyos lamang ang tunay na makakapagpala at makakapagligtas. At ang tanging landas ng kaligtasan ay ang pagtanggap sa Diyos sa pamamagitan ni Cristo.
Para sa ating pang-araw-araw na buhay, simple lamang ang tanong: "Nauukit ko ba ang aking pangalan o ang pangalan ni Diyos?" Kapag pinipili nating itayo ang sarili nating tower, na nagsusulong ng ating pangalan, nakalimutan natin ang pangunahing layunin kung bakit tayo nilikha—ang papurihan ang Diyos. Tulad nga ng sinabi ni Pablo, ang tunay na karunungan ay ang kababaang-loob, at ang totoong kayamanan ay ang pagtanaw sa Diyos na may buong puso.
Sa huli, ang Genesis 11 ay isang paalala na ang tunay na pagsubok ay nasa puso—kung saan nakasalalay ang ating tunay na kinabukasan. Nawa'y maging mapagpakumbaba tayo, at higit sa lahat, manatili tayong nakasandal sa biyaya ng Diyos na nagpapalaya sa atin mula sa pagkahulog. Ang mga nakikitang tower ay mawawala, ngunit ang puso na nagmamahal at sumusunod sa Diyos ay mananatili magpakailan pa man.
Bible HabitPagsamahin ang McCheyne plan, sunod-sunod na pagbasa, notes, at progress para malinaw ang susunod na babasahin.
Libre kang makakapagsimula at maipagpapatuloy ang reading record sa app.
I-check ang reading ngayon
Open the app
