Bakit Dapat Alalahanin ang Diyos sa Panahon ng Kasaganaan

Iniuutos sa Deuteronomio 8 na alalahanin ang Diyos sa panahon ng kasaganaan sa halip na isipin lamang ang sariling kakayahan. Ito ay dahil ang lahat—mula sa manna sa ilang hanggang sa kayamanang matatamo sa Lupang Pangako—ay kaloob ng Diyos. Ipinaliliwanag ito ng teksto sa pamamagitan ng pagbabalik-tanaw sa apatnapung taon sa ilang at sa masaganang lupaing naghihintay sa Israel.

Sa ilang, itinuro Niya kung paano mamuhay ayon sa Kanyang salita

Naglakbay ang Israel sa ilang sa loob ng apatnapung taon. Hinayaan sila ng Diyos na magpakumbaba at sinubok sila upang mahayag kung susundin nila ang Kanyang mga utos. Kabilang sa pinagdaanan nila ang gutom.

Ngunit pinakain sila ng Diyos ng manna, isang pagkaing hindi nila ni ng kanilang mga ninuno nakilala. Hindi magkahiwalay na pangyayari ang pagkagutom nila at ang pagkain nila ng manna. Sa pamamagitan nito, itinuro ng Diyos na hindi lamang sa tinapay nabubuhay ang tao, kundi sa bawat salitang nagmumula sa bibig ng Panginoon.

Hindi rin puro paghihirap ang naranasan nila sa ilang. Sa loob ng apatnapung taon, hindi naluma ang kanilang mga damit at hindi namaga ang kanilang mga paa. Sa tigang na lupaing walang tubig, nagpalabas ang Diyos ng tubig mula sa matigas na bato. Muling binanggit din ang manna. Nililinaw ng teksto na hinayaan ng Diyos na magpakumbaba ang Kanyang bayan at sinubok sila upang sa huli ay pagpalain sila.

Kaya ang pag-alala sa ilang ay hindi lamang paggunita sa mahihirap na panahon. Kasama rito ang pag-alala na kumain sila ng manna nang sila ay magutom, uminom ng tubig sa lupaing walang tubig, at iningatan ang kanilang mga damit at mga paa sa mahabang panahon. Hindi sila nakatawid sa ilang sa pamamagitan ng mga bagay na naipon ng sarili nilang mga kamay.

Sa masaganang lupain, mas madaling makalimot

Sa lupaing pagdadalhan sa kanila ng Diyos ay may dumadaloy na mga batis at bukal. May trigo at sebada, ubas, igos, granada, mga punong olibo, at pulot. Hindi sila kukulangin sa pagkain, at makakakuha rin sila roon ng bakal at tanso. Kakain sila at mabubusog sa lupaing iyon.

Hindi sinasabi ng teksto na masama ang mabusog. Sa halip, dapat purihin ng bayan ang Diyos na nagbigay sa kanila ng mabuting lupain. Ang problema ay ang pagkalimot sa Diyos pagkatapos mabusog.

Sunod na inilalarawan ng teksto ang pagtira nila sa magagandang bahay, ang pagdami ng kanilang mga baka at tupa, at ang paglaganap ng kanilang pilak, ginto, at iba pang pag-aari. Habang dumarami ang kayamanan, maaari ring maging mapagmataas ang puso. Sa bandang huli, maaaring sabihin ng isang tao, “Nakamit ko ang kayamanang ito dahil sa aking lakas at sa kapangyarihan ng sarili kong mga kamay.”

Sa ganitong pananalita, inaangkin ng tao na sa kanya mismo nagmula ang kasaganaan. Kaya muling ipinaalala ni Moises na ang Diyos ang naglabas sa bayan mula sa Egipto, kung saan sila inalipin, at umakay sa kanila sa mapanganib na ilang. Muli rin niyang binanggit ang tubig mula sa bato at ang manna. Sa ganitong paraan, ginagamit ang malinaw na alaala ng ilang upang pigilan ang pagmamalaking maaaring umusbong sa gitna ng kasaganaan.

Ang pag-alala sa Diyos ay humahantong sa pagsunod sa Kanyang mga utos

Ang utos na alalahanin ang Diyos ay hindi lamang nangangahulugang gunitain ang nakaraan. Nagbabala ang teksto na maaaring makalimot ang bayan sa Diyos kapag hindi nila sinusunod ang Kanyang mga utos, tuntunin, at mga batas. Sa huli, iniuugnay rin nito ang hindi pakikinig sa tinig ng Diyos sa kapahamakan.

Sa kabilang banda, kinikilala ng taong umaalaala sa Diyos na maging ang kakayahang magkamit ng kayamanan ay mula sa Kanya. Sa pagkilalang ito, nagkakaugnay ang panahong tumanggap sila ng pagkain sa ilang at ang panahong nagkamit sila ng kayamanan sa lupain. Nagbago man ang kanilang kalagayan mula sa gutom tungo sa kabusugan, hindi nagbago ang katotohanang ang kanilang buhay at kakayahan ay hindi nagmula sa sarili nilang mga kamay.

Isang bagay na maaari nating gawin ngayon ay isulat ang isa sa ating mga nagawa at kilalaning ang Diyos ang nagbigay ng kakayahang maisakatuparan iyon. Hindi nito itinatanggi ang ating tagumpay. Sa halip, tuwiran nitong sinusunod ang babala sa talata 17 laban sa pag-iisip na “nakamit ko ito sa lakas ng sarili kong mga kamay,” at ang utos sa talata 18 na alalahanin ang Diyos. Habang muli nating binabasa ang Deuteronomio 8 at sabay na sinusuri ang mga tinanggap sa ilang at ang mga tinatamasa sa kasaganaan, makikita nating ang pag-alala ay hindi nagtatapos sa pagpapasalamat—humahantong ito sa isang buhay na sumusunod sa mga utos ng Diyos.