Bakit Hindi Masasabing Nakamit ng Israel ang Lupain Dahil sa Sarili Nilang Katuwiran

Malinaw na sinasabi sa Deuteronomio 9 na hindi nakamit ng Israel ang lupain ng Canaan dahil sa sarili nilang katuwiran. Pinalayas ng Diyos ang mga bansang naninirahan doon dahil sa kanilang kasamaan at dahil sa pangakong sinumpaan Niya sa mga ninuno ng Israel. Upang pagtibayin ito, binalikan ni Moises ang mga pagkakataong paulit-ulit na naghimagsik ang Israel laban sa Diyos sa ilang.

Hindi Sariling Kakayahan ng Israel ang Nagpabagsak sa Malalakas na Lunsod

Sa lupaing papasukin ng Israel ay may mga bansang mas malalaki at mas makapangyarihan kaysa sa kanila. Malalaki ang mga lunsod at ang mga pader nito ay tila abot-langit. Naroon din ang mga Anakim, na sinasabing walang sinumang makalalaban. Kung sariling lakas lamang ng Israel ang pagbabatayan, napakahirap nilang makuha ang lupaing iyon.

Ngunit sinabi ng Diyos na mauuna Siya sa kanila na gaya ng tumutupok na apoy at pababagsakin Niya ang mga bansang iyon. Susunod ang Israel upang palayasin ang mga ito. Maging ang pagkakasunod-sunod ng tagumpay ay nagpapakitang hindi maipagmamalaki ng Israel ang sarili nilang kakayahan o pagiging karapat-dapat.

Nagbabala si Moises na huwag silang bumuo ng maling paliwanag sa kanilang puso matapos magtagumpay. Hindi dapat sabihin ng Israel na ibinigay sa kanila ng Diyos ang lupain “dahil sa aking katuwiran.” Paulit-ulit itong nilinaw ni Moises: hindi nila makakamit ang lupain dahil matuwid sila o dahil tapat ang kanilang puso.

Dalawang dahilan ang ibinibigay ng talata. Pinalalayas ng Diyos ang mga bansang iyon dahil sa kanilang kasamaan. Tinutupad din Niya ang pangakong sinumpaan Niya kina Abraham, Isaac, at Jacob. Ang lupaing tatanggapin ng Israel ay hindi gantimpalang nagpapatunay na tama at matuwid sila.

Inihayag ng Paghihimagsik sa Ilang ang Tunay na Kalagayan ng Israel

Tinawag ni Moises ang Israel na isang “bayang matigas ang ulo” at sinabihang huwag kalilimutan kung paano nila ginalit ang Diyos sa ilang. Mula nang umalis sila sa Egipto hanggang sa makarating sila roon, patuloy silang naghimagsik laban sa Kanya. Hindi lamang ito utos na magkaroon sila ng mapagpakumbabang pag-iisip. Inuutusan silang alalahanin ang mga tiyak na pangyayaring nagpapatunay na wala silang batayang ipagmalaki ang sarili nilang katuwiran.

Sa Horeb, nanatili si Moises sa bundok nang apatnapung araw at apatnapung gabi upang tanggapin ang dalawang tapyas na bato ng tipan na sinulatan ng Diyos. Samantala, mabilis na lumihis ang bayan sa daang iniutos ng Diyos at gumawa ng diyus-diyosang guya. Nang bumaba si Moises mula sa bundok at makita ang ginawa nila, binasag niya sa kanilang harapan ang dalawang tapyas na bato. Ang pangyayaring ito ay malinaw na larawan ng pagsira nila sa tipan.

Muling nagpatirapa si Moises sa harap ng Diyos nang apatnapung araw at apatnapung gabi. Gayon na lamang ang galit ng Diyos na balak Niyang lipulin ang bayan. Nanalangin din si Moises para kay Aaron. Ang guyang ginawa ng bayan ay sinunog, dinurog hanggang maging pinong alikabok, at ang pulbos nito ay itinapon sa batis na umaagos mula sa bundok. Ang kasalanan nilang paggawa ng diyus-diyosan ay hindi lamang binanggit at saka kinalimutan.

Hindi natapos sa Horeb ang kanilang paghihimagsik. Ginalit din ng bayan ang Diyos sa Tabera, Masa, at Kibrot-hataava. Sa Kades-barnea, hindi sila naniwala o sumunod sa utos ng Diyos na angkinin ang lupaing ibinigay Niya sa kanila. Binuod ni Moises na mula nang makilala niya sila, palagi na silang naghihimagsik laban sa Diyos. Ang paulit-ulit na mga lugar at pangyayaring ito ay sumisira sa anumang pag-aakalang karapat-dapat tumanggap ng lupain ang Israel dahil isa silang matuwid na bayan.

Hindi Rin Kabutihan ng Bayan ang Batayan ng Pagsusumamo ni Moises

Nang magsumamo si Moises na huwag lipulin ang bayan, hindi niya ginawang batayan ang kanilang kabutihan. Sa halip, sinabi niyang sila ang bayang inilabas ng Diyos mula sa Egipto sa pamamagitan ng Kanyang dakilang kapangyarihan at malakas na kamay. Hiniling niyang alalahanin ng Diyos sina Abraham, Isaac, at Jacob. Sinabi rin niyang sila ang Kanyang bayan at pamana na inilabas Niya sa pamamagitan ng Kanyang dakilang kapangyarihan at nakaunat na bisig.

Malinaw ang daloy ng Deuteronomio 9. Sa harap ng Israel ay naroon ang malalakas na bansang hindi nila kayang talunin sa sarili nilang lakas, at sa likuran nila ay ang tala ng kanilang paulit-ulit na paghihimagsik. Sa gitna ng lahat ng ito, pinalalayas ng Diyos ang masasamang bansa at tinutupad ang pangakong sinumpaan Niya sa kanilang mga ninuno. Kaya hindi maaaring tingnan ng Israel ang pagkakamit nila sa lupain at isiping patunay iyon ng sarili nilang katuwiran.

Isang bagay na maaari mong gawin ngayon ay basahing muli ang Deuteronomio 9 at magkahiwalay na itala ang mga lugar kung saan naghimagsik ang Israel at ang mga batayang binanggit ni Moises sa kanyang pagsusumamo. Kapag pinagtapat ang mga pangyayaring nakatala sa kabanata, malinaw na makikitang hindi ang mga nagawa ng Israel kundi ang salita at pagkilos ng Diyos ang nanguna sa lahat.