Bakit Sinuway ng Israel ang Dalawang Magkasalungat na Utos?

Noong una, sinuway ng Israel ang utos na umakyat dahil hindi sila nagtiwala sa Diyos. Pagkatapos naman, kahit binalaan na silang matatalo, sinuway nila ang utos na huwag umakyat. Sunod-sunod na isinasalaysay sa Deuteronomio 1 ang dalawang pagsuway na nangyari sa Kades-barnea. Kapag pinaghambing ang dalawang pangyayari, makikita nating magkaiba ang pagkilos ayon sa sariling pasya at ang pakikinig sa utos ng Diyos.

Hindi sila umakyat kahit sinabing mabuti ang lupain

Binalikan muna ni Moises ang panahong matagal nang nananatili ang Israel sa Bundok Horeb at inutusan sila ng Diyos na magpatuloy sa kanilang paglalakbay. Sinabi ng Diyos na nasa harapan nila ang lupaing ipinangako Niyang ibibigay sa kanilang mga ninuno, kaya dapat nila itong pasukin at angkinin.

Umalis ang Israel sa Bundok Horeb, tumawid sa malawak at nakakatakot na ilang, at nakarating sa Kades-barnea. Doon, sinabi ni Moises na nasa harapan na nila ang lupain at dapat silang umakyat upang angkinin ito. Sinabi rin niyang huwag silang matakot o mag-atubili.

Sa kahilingan ng mga tao, isang lalaki mula sa bawat lipi—labindalawa silang lahat—ang nagmanman sa lupain. Ipinakita ng mga espiya ang mga bungang dinala nila mula sa Lambak ng Escol at ibinalitang mabuti ang lupaing ibinibigay sa kanila ng Diyos. Napatunayan nang mabuti ang lupain, at naibigay na rin ang utos na umakyat.

Ngunit ayaw umakyat ng mga tao. Sa loob ng kanilang mga tolda, nagreklamo silang inilabas sila ng Diyos mula sa Egipto dahil kinapopootan Niya sila at nais silang ibigay sa mga Amoreo. Pinanghinaan sila ng loob nang marinig nila ang tungkol sa malalakas na tao, matataas na pader ng mga lungsod, at mga inapo ni Anak. Mas pinairal nila ang takot kaysa sa balitang mabuti ang lupain, kaya sinuway nila ang utos ng Diyos.

Hindi rin napawi ng nakaraang paglalakbay ang kanilang takot

Sinabi ni Moises sa mga tao na huwag matakot sa mga Amoreo. Ipinaalala niya ang ginawa ng Diyos sa Egipto at kung paano Niya sila inakay sa ilang hanggang sa lugar na iyon. Sa buong paglalakbay, kinalinga ng Diyos ang Kanyang bayan gaya ng pagkarga ng isang ama sa kanyang anak. Sa gabi, ginabayan Niya sila sa pamamagitan ng apoy, at sa araw naman ay sa pamamagitan ng ulap. Siya rin ang humanap ng mga lugar na mapagtatayuan nila ng tolda.

Bago pa man sila makarating sa kanilang pupuntahan, paulit-ulit na silang tinulungan ng Diyos. Hindi lamang nila nakita ang lupaing nasa harapan nila; naranasan din nila ang patuloy Niyang paggabay habang naglalakbay patungo roon. Gayunman, hindi pa rin sila nagtiwala sa Diyos. Malinaw na sinasabi sa talata 32 na kawalan ng pananampalataya ang dahilan ng kanilang unang pagsuway.

Sinabi ng Diyos na hindi makikita ng salinlahing iyon ang mabuting lupain. Makikita iyon ni Caleb dahil buong puso siyang sumunod, ngunit ang iba ay kailangang bumalik at magtungo sa ilang sa daang patungo sa Dagat na Pula. Si Josue at ang mga batang hindi pa nakauunawa noon ng mabuti at masama ang siyang makapapasok sa lupain balang araw.

Sa pagkakataong ito, ang utos na huwag umakyat ang sinuway nila

Matapos amining nagkasala sila, nagsuot ng sandata ang mga tao at sinabing aakyat sila sa kabundukan upang lumaban. Noong una, tinanggihan nila ang utos na umakyat; ngayon naman, determinado silang umakyat. Tila nagbago ang kanilang sinasabi at ginagawa, ngunit nagbago na rin ang utos ng Diyos.

Inutusan sila ng Diyos na huwag umakyat at huwag lumaban. Binalaan din Niya silang matatalo ng kanilang mga kaaway dahil hindi Niya sila sasamahan. Ngunit hindi nakinig ang mga tao at buong kapangahasang umakyat sa kabundukan. Hinabol sila ng mga Amoreo na parang kuyog ng mga bubuyog at nilupig hanggang Horma.

Sa unang pagsuway, tumigil sila nang utusan silang umakyat. Sa ikalawa naman, sumulong sila nang utusan silang huwag umakyat. Magkasalungat man ang direksiyon ng kanilang pagkilos, pareho nilang hindi pinakinggan ang utos na ibinigay sa kanila sa sandaling iyon. Hindi naging pagsunod ang kanilang pagsuway dahil lamang inamin nilang nagkasala sila at tumangis.

Isang bagay na maaari mong gawin ngayon ay basahin ang Deuteronomio 1 at itabi ang dalawang utos sa naging tugon ng mga tao. Isulat ang “Umakyat kayo at angkinin ninyo ang lupain” at “Huwag kayong umakyat,” saka ilarawan sa tig-isang pangungusap kung paano tumugon ang mga tao. Sa ganitong paraan, malinaw mong makikita na ang pagsunod ay hindi pagkilos ayon sa direksiyong sa tingin natin ay tama, kundi pakikinig sa Salitang ibinibigay sa atin ngayon at paggawa ng eksaktong ipinag-uutos nito.