Itinuturo ng Exodo 20 kung paano mamuhay ang bayang iniligtas

Ang sentro ng Exodo 20 ay ang mga utos na nagpapahayag kung paano dapat mamuhay sa harap ng Diyos at ng kapwa ang bayang inilabas mula sa Egipto. Bago magbigay ng mga utos, ipinakilala muna ng Diyos ang Kanyang sarili bilang Panginoong naglabas sa Kanyang bayan mula sa bahay ng pagkaalipin. Kasunod ng pahayag na ito ng Diyos na nagligtas sa kanila, nakatala ang mga tiyak na utos na Siya lamang ang sambahin at huwag saktan ang buhay, pamilya, at pag-aari ng iba.

Bago ibigay ang mga utos, ipinaalala muna ng Diyos ang pagliligtas Niya

Matapos sabihin ng Diyos, “Ako ang PANGINOON mong Diyos na naglabas sa iyo sa lupain ng Egipto, mula sa bahay ng pagkaalipin,” iniutos Niyang huwag silang magkaroon ng ibang mga diyos. Ang nagsasalita sa bayan ay ang Diyos na nagpalaya na sa kanila mula sa pagkaalipin. Kaya ang mga sumunod na utos ay hindi lamang listahan ng mga tuntuning hiwalay sa kanilang paglabas mula sa Egipto. Malinaw na ipinapahayag ng mga ito kung sino ang dapat kilalanin at paglingkuran bilang Diyos ng bayang inilabas mula sa Egipto.

Malinaw na itinatakda ng mga unang utos kung sino lamang ang dapat sambahin. Hindi dapat magkaroon ang bayan ng ibang diyos bukod sa Panginoon. Hindi rin sila dapat gumawa ng anumang larawan ng nasa langit, nasa lupa, o nasa tubig upang yumukod at sumamba rito. Ipinagbawal din ang paggamit sa pangalan ng Diyos sa walang kabuluhan. Sa mga talata 22 at 23, muling binanggit na nagsalita ang Diyos mula sa langit at muling iniutos na huwag gumawa ng mga diyos na pilak o ginto. Ang pag-uulit sa pagbabawal sa paggawa ng mga diyus-diyosan ay malinaw na nagpapakitang hindi dapat ipantay ng bayan ang Diyos sa anumang larawang sila mismo ang gumawa.

Ipinakita rin ng Diyos ang pagkakaiba ng mga napopoot sa Kanya at ng mga umiibig sa Kanya at sumusunod sa Kanyang mga utos. Sa isang panig ay ang kaparusahan sa kasalanan, at sa kabila naman ay ang Kanyang kagandahang-loob na umaabot sa libu-libong salinlahi. Ang paglilingkod sa Diyos ay hindi lamang malabong damdamin. Nakikita ito sa pagtanggi sa ibang mga diyos at mga diyus-diyosan, at sa pagsunod sa Kanyang mga utos.

Sa araw ng Sabbath, sama-samang nagpahinga ang lahat ng nasa sambahayan

Iniutos ng Diyos na magpagal at gawin ang lahat ng gawain sa loob ng anim na araw, ngunit huwag gumawa ng anumang gawain sa ikapitong araw. Hindi lamang isang tao ang dapat magpahinga. Hindi rin dapat magtrabaho ang mga anak na lalaki at babae, mga aliping lalaki at babae, mga hayop, at maging ang mga dayuhang naninirahan sa loob ng kanilang mga pintuan.

Nakatala rin sa teksto ang dahilan nito. Sa loob ng anim na araw ay nilikha ng Diyos ang langit, lupa, dagat, at lahat ng naroroon, at nagpahinga Siya sa ikapitong araw. Kaya pinagpala at ginawang banal ng Diyos ang araw ng Sabbath. Ang pag-alaala sa Sabbath ay hindi lamang personal na kaugaliang tumigil sa paggawa. Utos itong sabay-sabay na magpahinga sa araw na iyon ang pamilya, mga manggagawa, mga panauhin, at maging ang mga hayop na nasa sambahayan.

Ipinagbawal ng Diyos maging ang pananakit at pag-iimbot sa kapwa

Iniutos ng Diyos na igalang ang mga magulang, at ipinagbawal Niya ang pagpatay, pangangalunya, at pagnanakaw. Hindi rin dapat magbigay ng maling patotoo laban sa kapwa. Sa huli, iniutos Niyang huwag pag-imbutan ang bahay, asawa, mga alipin, mga hayop, o anumang pag-aari ng kapwa.

Hindi lamang hayagang krimen ang tinutukoy ng mga utos na ito. Ipinagbabawal ng mga ito ang pagkitil ng buhay, pagsira sa pamilya, pagnanakaw ng pag-aari, at pananakit sa kapwa sa pamamagitan ng kasinungalingan. Kasunod nito, tahasang binanggit maging ang pag-iimbot sa pag-aari ng iba. Hindi sapat na hindi agawin ng bayan ang pag-aari ng kanilang kapwa; hindi rin nila ito dapat pagnasaan na maging kanila.

Nanginig ang bayan, ngunit lumapit si Moises sa Diyos

Nakita ng bayan ang kulog, kidlat, usok sa bundok, at narinig nila ang tunog ng trumpeta. Dahil dito, nanginig sila at nanatili sa malayo. Hiniling nila kay Moises na siya na lamang ang magsabi sa kanila ng salita ng Diyos. Ipinaliwanag ni Moises na dumating ang Diyos upang subukin sila at upang magkaroon sila ng takot sa Kanya nang sa gayon ay hindi sila magkasala. Habang nananatili sa malayo ang bayan, lumapit si Moises sa makapal na kadilimang kinaroroonan ng Diyos.

Pagkatapos nito, nagbigay pa ang Diyos ng tiyak na mga tagubilin tungkol sa pagbabawal sa mga diyus-diyosan at sa paraan ng pagtatayo ng altar. Hindi sila dapat gumawa ng mga diyos na pilak o ginto. Sa halip, dapat silang maghandog sa altar na lupa o sa altar na yari sa mga batong hindi tinabas. Ang pagkatakot sa Diyos ay hindi lamang reaksiyon ng pangamba sa harap ng bundok. Kaugnay rin ito ng pag-iwas sa kasalanan at paglapit sa Diyos ayon sa paraang itinakda ng Kanyang salita.

Ngayong araw, isabuhay ang isang bagay na may kinalaman sa iyong kapwa: huwag magsabi ng anumang salungat sa katotohanan. Bilang pagsunod sa utos sa Exodo 20:16 na, “Huwag kang magbibigay ng maling patotoo laban sa iyong kapwa,” tiyakin muna kung totoo ang nais mong sabihin, at saka magsalita nang tapat.