Paano Ayon sa Levitico 19 Isinasabuhay ang Kabanalan?

Sa Levitico 19, ang kabanalan ay hindi isang natatanging gawain na hiwalay sa pang-araw-araw na buhay. Matapos utusan ng Diyos ang buong kapulungan na magpakabanal, nagbigay Siya ng mga tiyak na tagubilin hindi lamang tungkol sa mga magulang, Sabbath, at paghahandog, kundi pati sa pag-aani, pagpapasahod, paghatol, pananalita, at pakikipagkapwa. Sa pagsunod natin sa Levitico 19, makikita nating ang kabanalan ay ang pagsasabuhay ng mga tuntunin ng Diyos sa iba't ibang bahagi ng buhay.

Ang utos na magpakabanal ay ibinigay sa buong kapulungan

Iniutos ng Diyos kay Moises na sabihin sa buong kapulungan ng mga Israelita, “Magpakabanal kayo.” Ang mga sumunod na utos ay hindi ipinagkatiwala sa iilang tao lamang. Kailangang igalang ng bawat isa ang kanyang mga magulang at ipangilin ang Sabbath. Hindi rin sila dapat bumaling sa mga diyus-diyosan o gumawa ng mga imaheng metal para sambahin.

Kapag naghahandog ng handog pangkapayapaan, kailangan nila itong ihandog sa paraang magiging kalugod-lugod sa Diyos. Dapat kainin ang handog sa loob ng itinakdang panahon, at kung may matira hanggang sa ikatlong araw, kailangan itong sunugin. Hindi sapat na nakapaghain lamang sila ng handog. Maging ang paraan ng paghawak dito at ang takdang panahon ay kailangang sumunod sa utos ng Diyos.

Sa ganitong paraan, ang utos sa talata 2 na magpakabanal ay agad na iniugnay sa mga gawaing may kinalaman sa mga magulang, Sabbath, mga diyus-diyosan, at mga handog. Ang saloobin sa Diyos ay hindi lamang ipinahahayag sa salita. Kailangan itong humantong sa aktuwal na pagsunod sa Kanyang mga tuntunin.

Naipakikita ang kabanalan sa hindi pag-angkin ng lahat para sa sarili

Iniutos ng Diyos na huwag anihin ang mga gilid ng bukid kapag ginagapas ang ani. Hindi rin dapat balikan at pulutin ang mga nalaglag na uhay. Gayundin, hindi dapat pitasin ang lahat ng bunga sa ubasan o pulutin ang mga nalaglag sa lupa. Kailangang iwan ang mga iyon para sa mahihirap at sa mga dayuhan.

Maaaring kunin ng nag-aani ang lahat ng nagmula sa kanyang bukid, ngunit itinakda ng Diyos na may bahaging hindi niya dapat anihin. Sa gayon, makakakuha ng pagkain ang mahihirap at mga dayuhan mula sa mga naiwan sa bukid at ubasan. Kasama sa utos na magpakabanal ang hindi pagkamkam sa lahat ng pag-aari at ang pag-iiwan ng bahaging mapapakinabangan ng iba.

Kasunod ng utos na ito ang pagbabawal sa pagnanakaw, pandaraya, pagsisinungaling, at panunumpa nang kasinungalingan. Hindi rin dapat apihin o pagnakawan ang kapwa, at hindi dapat ipagpaliban hanggang kinaumagahan ang sahod ng isang manggagawa. Magkaugnay ang hindi pagkuha sa bahagi ng iba at ang pagbibigay ng tamang sahod sa takdang panahon.

Hindi dapat mag-iba ang pakikitungo sa tao ayon sa kanyang lakas o katayuan

Hindi dapat sumpain ang isang bingi o maglagay ng katitisuran sa harap ng isang bulag. Sa paghatol, hindi dapat kumampi sa mahirap dahil lamang sa kanyang kalagayan o paboran ang makapangyarihan dahil sa kanyang katayuan. Kailangang humatol nang makatarungan. Ipinagbabawal dito ang pagsasamantala sa kahinaan ng isang tao, kahit hindi niya ito madaling mapansin o wala siyang kakayahang lumaban.

Kasama rin sa daloy na ito ang pananalita at nilalaman ng puso. Hindi dapat magpakalat ng paninirang-puri o gumawa ng anumang maglalagay sa buhay ng kapwa sa panganib. Hindi dapat magkimkim ng galit sa kapatid, maghiganti, o magtanim ng sama ng loob laban sa kababayan. Sa halip, kailangang ibigin ang kapwa gaya ng sarili. Ang kabanalan ay hindi nagtatapos sa pag-iwas sa hayagang pananakit. Umaabot ito sa hindi pagkakapit sa poot, paghihiganti, at sama ng loob.

Makikita rin ang pamantayang ito sa utos tungkol sa pakikitungo sa mga dayuhan. Hindi dapat apihin ng mga Israelita ang dayuhang naninirahang kasama nila. Kailangang ituring nila ito na parang katutubong ipinanganak sa kanilang lupain at ibigin gaya ng kanilang sarili. Sa mga talata 9 at 10, iniutos na mag-iwan ng ani para sa mga dayuhan. Sa mga talata 33 at 34 naman, iniutos na huwag silang apihin kundi ibigin sila. Sa gayon, inulit ang utos tungkol sa mga dayuhan kapwa sa pag-aani at sa pamumuhay sa komunidad.

Paulit-ulit na sinasabi sa gitna ng mga utos, “Ako ang PANGINOON”

Sa Levitico 19, paulit-ulit na mababasa ang “Ako ang PANGINOON” at “Ako ang PANGINOON ninyong Diyos.” Ang deklarasyong ito ay kasama sa mga utos tungkol sa pag-iiwan ng bahagi ng ani, pagbabawal sa kasinungalingan at pang-aapi, at pakikitungo sa matatanda at mga dayuhan. Nililinaw nito na ang mga utos na tila magkakaiba ay pawang bahagi ng pamumuhay na may paggalang sa Diyos at pagsunod sa Kanyang mga tuntunin.

Sa huling bahagi, iniutos na huwag gumawa ng kawalang-katarungan sa paghatol o sa pagsukat. Kailangang gumamit ng tamang timbangan, mga panimbang, at mga panukat. Ang pamantayan sa paghatol sa tao at sa pagsukat ng mga bagay ay hindi dapat magbago ayon sa kapangyarihan o pakinabang. Kaya ang kabanalan ay hindi lamang nakikita sa oras ng pagsamba. Saklaw nito kung ano ang iniiwan natin para sa iba, kailan natin ibinibigay ang sahod, sino ang iginagalang natin, at kung anong pamantayan ang ginagamit natin sa paghatol.

Makakahanap din tayo rito ng isang tiyak na gawaing maaari nating isabuhay ngayon. Kung may sahod o nararapat na kabayarang kailangan mong ibigay o isauli sa isang tao ngunit ipinagpapaliban mo pa, subukan mo itong ibigay ngayon. Habang muli mong binabasa ang buong Levitico 19, isa-isahin mo ring tingnan kung saang mga bahagi ng iyong buhay umaabot ang utos na magpakabanal.