Itinatakda ng Levitico 21 ang mga hangganan ng tungkulin ng mga pari

Malinaw na itinatakda ng Levitico 21 ang mga hangganan ng tungkulin ng mga pari bilang mga naghahandog sa Panginoon ng mga handog na pinaraan sa apoy. Ang mga tuntunin ay sumasaklaw mula sa pakikitungo sa mga patay hanggang sa pag-aasawa at pagpasok sa santuwaryo, sapagkat hindi dapat lapastanganin ng mga pari ang pangalan ng Diyos o ang Kanyang santuwaryo. Isa-isang inilalahad ng kabanata ang mga hangganang itinakda para sa mga karaniwang pari, sa punong pari, at sa mga inapo ni Aaron na may kapansanan sa katawan.

May itinakdang hangganan na sinusunod ang mga pari kahit sa pagkamatay ng malapit na kamag-anak

Iniutos ng Panginoon sa mga paring inapo ni Aaron na huwag nilang dungisan ang kanilang sarili dahil sa sinumang namatay sa kanilang bayan. Gayunman, maaari nilang dungisan ang kanilang sarili para sa kanilang mga magulang, mga anak, kapatid na lalaki, at kapatid na babaeng kadugo na hindi pa nakapag-aasawa. May pagbubukod para sa malalapit na kamag-anak, ngunit hindi sila maaaring makibahagi sa parehong paraan sa pagluluksa para sa bawat taong namatay.

Hindi rin maaaring ahitin ng mga pari ang kanilang ulo na parang kalbo, putulin ang magkabilang gilid ng kanilang balbas, o hiwaan ang kanilang katawan. Agad na ibinibigay ng teksto ang dahilan: sila ang naghahandog sa Panginoon ng mga handog na pinaraan sa apoy—ang pagkain ng kanilang Diyos—kaya dapat silang maging banal sa harapan Niya. Ang mga pagbabawal na may kaugnayan sa mga patay at ang mga utos tungkol sa katawan ay bahagi mismo ng kanilang tungkuling maghandog.

May itinakda ring mga hangganan sa pag-aasawa. Hindi maaaring mag-asawa ang isang pari ng babaeng nagbebenta ng aliw, babaeng nadungisan, o babaeng hiniwalayan ng asawa. Kapag ang anak na babae ng isang pari ay nagpakarumi sa pamamagitan ng pakikiapid, nilalapastangan niya ang kanyang ama, at mabigat ang kaparusahang itinakda rito. Maging ang pribadong buhay ng pari at ang kilos ng kanyang pamilya ay may kaugnayan sa karangalan ng tungkuling ipinagkatiwala sa kanya.

Dapat ding ituring na banal ng mga Israelita ang pari sapagkat siya ang naghahandog ng pagkain ng Diyos. Hindi lamang ang pari ang kailangang sumunod sa mga tuntunin; dapat ding kilalanin at igalang ng bayan ang bukod-tanging tungkulin niya.

Mas mahigpit ang mga hangganang itinakda para sa punong pari

Ang punong pari, na pinahiran ng langis at nagsusuot ng mga kasuotang banal, ay tumanggap ng mas mahigpit na mga utos kaysa sa mga karaniwang pari. Hindi niya maaaring hayaang magulo ang kanyang buhok o punitin ang kanyang damit bilang pagluluksa. Hindi siya maaaring lumapit sa anumang bangkay o dungisan ang kanyang sarili kahit namatay ang kanyang ama o ina.

Hindi dapat umalis ang punong pari sa santuwaryo o lapastanganin ang santuwaryo ng kanyang Diyos. Ipinaliliwanag ng teksto na ito ay dahil nasa kanya ang langis ng pagpapahid na tanda ng pagtatalaga ng Diyos. Ang pagtatalagang tinanggap niya at ang pananagutan niyang pangalagaan ang santuwaryo ang nagtakda sa saklaw ng kanyang mga kilos.

Mas mahigpit din ang mga tuntunin sa kanyang pag-aasawa. Kailangang isang dalaga mula sa sarili niyang bayan ang kanyang mapangasawa. Hindi siya maaaring mag-asawa ng balo, babaeng hiniwalayan ng asawa, babaeng nadungisan, o babaeng nagbebenta ng aliw. Ipinaliliwanag ng teksto na hindi niya dapat dungisan ang kanyang mga magiging anak sa gitna ng kanyang bayan.

Magkaiba ang pagkain ng mga bagay na banal at ang paglapit sa altar

Tinatalakay sa huling bahagi ng kabanata ang mga inapo ni Aaron na may kapansanan sa katawan. Hindi sila maaaring lumapit upang maghandog sa Panginoon ng mga handog na pinaraan sa apoy. Hindi rin sila pinahihintulutang pumasok sa loob ng tabing o lumapit sa altar. Paulit-ulit na binibigyang-diin ng teksto na hindi dapat madungisan ang santuwaryo.

Gayunman, hindi sila lubusang pinagbawalang kumain ng mga bagay na banal ng Diyos. Maaari silang kumain kapwa ng mga bagay na kabanal-banalan at ng mga bagay na banal. Hindi inaalis ng paghihigpit ang lahat ng paraan ng kanilang pakikibahagi; nakatuon ito sa tungkuling maghandog ng pagkain ng Diyos at sa paglapit sa loob ng tabing at sa altar. Malinaw na pinag-iiba ng teksto kung ano ang maaari nilang kainin at kung anong tungkulin ang maaari nilang gampanan.

Ang Panginoong nagpapabanal ang nagtakda ng pamantayan ng tungkulin

Iisang dahilan ang paulit-ulit na lumilitaw sa mga tuntuning ito. Kailangang maging banal ang mga pari sapagkat sila ang naghahandog ng pagkain ng Diyos, at hindi nila dapat lapastanganin ang pangalan ng Diyos o ang Kanyang santuwaryo. Mas mahigpit ang mga hangganan para sa punong pari kaysa sa mga karaniwang pari sapagkat pinahiran at itinalaga siya upang pangalagaan ang santuwaryo.

Paulit-ulit ding ipinahahayag sa teksto, “Ako ang Panginoon na nagpapabanal sa kanya.” Hindi ang mga pari at ang punong pari ang nagtakda ng sarili nilang pamantayan ng kabanalan. Ang tungkuling ipinagkatiwala ng Panginoon ang nagtakda kung kanino sila maaaring lumapit, kung saang lugar sila maaaring pumasok, at kung anong paghahandog ang maaari nilang gawin. Ipinaabot ni Moises ang mga utos na ito hindi lamang kay Aaron at sa kanyang mga anak kundi sa buong sambayanan ng Israel.

Isang bagay na maaari mong gawin ngayon ay basahing muli ang Levitico 21 at markahan ang mga salitang “banal,” “huwag dungisan,” at “hindi maaaring lumapit.” Sa tabi ng bawat parirala, isulat kung ang utos ay tungkol sa mga patay, pag-aasawa, santuwaryo, o altar. Sa ganitong paraan, mas lilinaw ang mga hangganan ng tungkulin ng mga pari.