Sa Levitico 7, maging ang bahaging natitira pagkatapos ng paghahandog ay ibinukod

Hindi nagtatapos ang paghahandog sa Levitico 7 matapos ilagay sa altar ang handog. Malinaw na itinatakda sa kabanatang ito kung aling bahagi ng handog ang susunugin, sino ang kakain nito, saan at kailan ito kakainin, at kung anong bahagi ang ibibigay sa pari. Sa pagsunod sa Levitico 7, makikita nating hindi maaaring gamitin ng tao ayon sa sariling kagustuhan ang handog na inialay sa Panginoon. Hinahati ito ayon sa itinakdang tuntunin.

Ang handog na pambayad sa kasalanan ay kinakain ng mga itinakdang tao sa banal na lugar

Ang hayop para sa handog na pambayad sa kasalanan ay kinakatay sa lugar kung saan kinakatay ang handog na susunugin. Iwiniwisik ng pari ang dugo nito sa palibot ng altar. Pagkatapos, sinusunog niya sa ibabaw ng altar ang matabang buntot, ang taba sa palibot ng mga lamang-loob, ang dalawang bato, at ang taba sa ibabaw ng atay. Dalawang ulit na binibigyang-diin ng teksto na ang handog na ito ay “kabanal-banalan.”

Hindi maaaring kainin ng kahit sino ang natitirang karne. Ang bawat lalaking kabilang sa mga pari ay kumakain nito sa banal na lugar, at napupunta ito sa paring naghain. Iisa ang tuntuning sinusunod ng handog na pambayad sa kasalanan at ng handog para sa kasalanan sa bagay na ito.

Hindi pare-pareho ang bahaging napupunta sa pari sa bawat uri ng handog. Ang paring naghandog ng handog na susunugin ang tumatanggap sa balat ng hayop. Ang handog na pagkaing niluto sa pugon, kawali, o lutuan ay napupunta sa paring naghandog nito. Samantala, ang handog na pagkaing hinaluan ng langis at ang tuyong handog na pagkain ay pantay-pantay na hinahati sa lahat ng anak ni Aaron. May hiwalay na tuntunin kung kanino at anong bahagi ang ibibigay ayon sa uri ng handog.

Ang araw ng pagkain sa karne ng handog tungkol sa kapayapaan ay nakadepende sa dahilan ng paghahandog

Kapag inihahandog ang handog tungkol sa kapayapaan bilang pasasalamat, sinasamahan ito ng tinapay at mga munting tinapay na walang pampaalsa, na hinaluan o pinahiran ng langis. Kasama rin sa handog ang tinapay na may pampaalsa. Mula sa bawat uri ng tinapay, isang piraso ang itinataas bilang handog sa Panginoon, at napupunta ito sa paring nagwiwisik ng dugo ng handog tungkol sa kapayapaan.

Ang karne ng handog tungkol sa kapayapaan na inialay bilang pasasalamat ay kailangang maubos sa mismong araw ng paghahandog. Walang anumang bahagi nito ang maaaring itira hanggang kinaumagahan. Kung ang handog tungkol sa kapayapaan ay inialay dahil sa isang panata o bilang kusang-loob na handog, maaari pa itong kainin kinabukasan. Ngunit ang anumang matira hanggang sa ikatlong araw ay kailangang sunugin.

Kapag kinain ang karne sa ikatlong araw, hindi tatanggapin ang handog. Kahit inialay ito sa simula bilang handog sa Panginoon, nawawala ang kabuluhan nito bilang handog kapag kinain lampas sa itinakdang araw. Kahit pareho itong karne ng handog tungkol sa kapayapaan, nag-iiba ang panahong pinahihintulutang kainin ito depende kung inialay bilang pasasalamat, dahil sa isang panata, o bilang kusang-loob na handog.

Kahit malinis na karne ay hindi kinakain kapag nadikitan ng maruming bagay

Kapag nadikitan ng anumang maruming bagay ang karne ng handog tungkol sa kapayapaan, hindi ito kinakain kundi sinusunog. Tanging taong malinis ang maaaring kumain ng karneng iyon. Ang sinumang marumi ang katawan, o nakahawak sa maruming bagay, at kumain nito ay itinitiwalag mula sa kanyang bayan.

May malinaw ding pagbabawal tungkol sa taba at dugo. Hindi dapat kainin ang taba ng baka, tupa, o kambing. Ang sinumang kumain ng taba mula sa hayop na inihandog sa pamamagitan ng apoy ay itinitiwalag mula sa kanyang bayan. Iniutos din na huwag kainin ang dugo ng ibon o hayop. Hinahati ang handog sa bahaging maaaring kainin at sa bahaging susunugin sa altar, at maging ang kalagayan ng taong kakain ay saklaw ng mga tuntunin.

Ang dibdib at kanang hita ng handog tungkol sa kapayapaan ay bahagi ng pari

Ang taong naghahandog ng handog tungkol sa kapayapaan ang mismong nagdadala ng taba at dibdib ng hayop. Iwinawagayway ng pari ang dibdib sa harap ng Panginoon bilang handog na iwinawagayway. Sinusunog ang taba sa ibabaw ng altar, samantalang ang dibdib ay ibinibigay kay Aaron at sa kanyang mga anak.

Ang kanang hita ay itinataas bilang handog at ibinibigay sa pari. Partikular na tinatanggap ng paring naghandog ng dugo at taba ng handog tungkol sa kapayapaan ang hitang iyon bilang kanyang bahagi. Ang dibdib na iwinawagayway at ang hitang itinataas ay itinakdang maging panghabang-panahong bahagi ni Aaron at ng kanyang mga anak. Magkasamang itinala ang tungkulin ng mga pari at ang bahaging nararapat nilang tanggapin.

Nagtatapos ang Levitico 7 sa pagbubuod ng mga tuntunin para sa handog na susunugin, handog na pagkain, handog para sa kasalanan, handog na pambayad sa kasalanan, handog sa pagtatalaga, at handog tungkol sa kapayapaan. Ang paulit-ulit na diin ay hindi lamang ang mismong paghahandog. Kailangang ibukod ayon sa utos ang bahaging susunugin at ang bahaging kakainin, ang araw at mga taong pinahihintulutang kumain, at ang bahaging mapupunta sa pari.

Basahin muli ngayon ang Levitico 7 at markahan ang “susunugin,” “kakainin,” at “ibibigay.” Sa ganitong paraan, mas malinaw mong makikita na ang paghahandog ay hindi lamang isang minsanang gawain. Ito ay pagsunod sa itinakdang tuntunin hanggang sa pinakahuling bahagi ng handog.