Paano Tinatalakay ng Levitico 6 ang Kasalanan at mga Handog

Ipinag-uutos sa Levitico 6 na kapag nabunyag ang kasalanan, dapat isauli ang pag-aari ng iba at maghandog para sa pagkakasala. Pagkatapos, inuutusan ang mga pari na pangasiwaan ang handog na susunugin, handog na butil, at handog para sa kasalanan ayon sa itinakdang mga tuntunin. Ipinapakita ng kabanatang ito sa pamamagitan ng mga tiyak na gawa kung paano ituwid ang pagkakamali at panatilihing banal ang paghahandog.

Hindi natatapos sa simpleng pagsasauli ang kasalanang pagkuha sa pag-aari ng iba

Sa talata 1 hanggang 7, binabanggit ang iba’t ibang kasalanang may kinalaman sa pag-aari ng kapwa. Maaaring itanggi ng isang tao ang katotohanan tungkol sa bagay na ipinagkatiwala o isinangla sa kaniya. Maaari rin niyang itanggi ang pagnanakaw o sapilitang pag-agaw. Maaari niyang itago ang isang bagay na napulot at saka magsinungaling sa ilalim ng panunumpa.

Hindi itinuturing ng teksto ang mga ito bilang karaniwang alitan lamang sa pagitan ng mga tao. Nililinaw sa talata 2 na ang gumawa nito ay nagkasala dahil hindi siya naging tapat sa Panginoon. Ito ay sapagkat bukod sa pagkuha sa pag-aari ng iba, itinanggi rin niya ang katotohanan at nagsinungaling sa ilalim ng panunumpa.

Sa araw na mabunyag ang kasalanan, kailangang isauli sa may-ari ang bagay na ninakaw, ipinagkatiwala, o napulot. Hindi sapat na ibalik lamang ang orihinal na pag-aari. Kailangang dagdagan pa ito ng ikalimang bahagi ng halaga nito. Sa ganitong paraan, aktuwal na naitutuwid ang pinsalang dulot ng kasalanan.

Pagkatapos, kailangang dalhin sa pari ang isang lalaking tupang walang kapintasan bilang handog para sa pagkakasala. Kapag isinagawa ng pari ang pagtubos para sa kaniya sa harap ng Panginoon, patatawarin ang kaniyang kasalanan. Hindi maaaring pagpalitin o piliin lamang ang isa sa pagsasauli at paghahandog. Kailangang bayaran ng nagkasala ang may-ari at magdala rin siya ng handog para sa pagkakasala sa harap ng Panginoon.

Araw-araw na pinananatiling nag-aalab ng pari ang apoy sa altar

Mula sa talata 8, inilalahad ang mga tuntunin sa paghahandog na dapat sundin ni Aaron at ng kaniyang mga anak. Ang handog na susunugin ay iniiwan sa altar magdamag, at hindi dapat hayaang mamatay ang apoy. Isinusuot ng pari ang damit na pinong lino at inilalagay ang abo sa tabi ng altar. Kapag dadalhin naman niya ang abo sa isang malinis na lugar sa labas ng kampo, nagpapalit siya ng damit.

Hindi minsanan lamang ang utos na panatilihin ang apoy. Sinasabi sa talata 9 na huwag itong hayaang mamatay. Sa talata 12, ipinag-uutos na panatilihin itong nag-aalab at magdagdag ng kahoy ang pari tuwing umaga. Sa talata 13, muling binibigyang-diin na ang apoy ay dapat patuloy na magliyab at hindi kailanman mamatay.

Hindi kusang nananatiling nag-aalab ang apoy sa altar. Tuwing umaga, kailangang magdagdag ng kahoy ang pari at ilagay sa ibabaw nito ang handog na susunugin at ang taba ng handog para sa mabuting samahan. Kasama ng paulit-ulit na utos ang mga tiyak na gawaing kailangang tuparin araw-araw.

Magkakaiba ang paraan ng pagkain at pangangasiwa sa bawat handog

Ang isang bahagi ng handog na butil ay sinusunog sa altar bilang handog na pang-alaala. Ang natitira ay kinakain ni Aaron at ng kaniyang mga anak nang walang pampaalsa sa looban ng Toldang Tipanan. Ngunit ang handog na butil ng pari sa araw ng kaniyang pagpapahid ng langis ay hinahati para ihandog sa umaga at gabi, at kailangang sunugin nang buo. Hindi maaaring kainin ang handog na butil ng pari.

Itinuturing ding kabanal-banalan ang hayop na inihandog para sa kasalanan. Kinakain ng pari ang karne nito sa banal na lugar sa looban ng Toldang Tipanan. Kapag tumalsik ang dugo sa damit, kailangang labhan ang damit sa banal na lugar. Kung niluto ang karne sa palayok na luwad, kailangang basagin ang palayok. Kung niluto naman ito sa sisidlang tanso, kailangang kuskusin at hugasan ng tubig ang sisidlan. Gayunman, hindi kinakain ang karne ng handog para sa kasalanan kung ang dugo nito ay dinala sa loob ng santuwaryo; sa halip, sinusunog ito.

Samakatuwid, hindi lamang itinatala ng Levitico 6 na may mga handog na inialay. Tinutukoy rin nito kung kailan aalagaan ang apoy, paano ilalabas ang abo, sino ang maaaring kumain at saan, at aling mga handog ang kailangang sunugin nang buo. Kailangang sundin ng mga pari ang itinakdang paraan para sa bawat handog nang walang nilalaktawan. Kapag binasa mong muli ang Levitico 6, suriin nang magkasama ang mga paulit-ulit na utos at ang magkakaibang paraan ng pangangasiwa upang mas malinaw mong makita ang daloy ng kabanata.

Isang gawaing maaari mong suriin ngayon

Kung may kailangan kang isauling bagay o pinsalang dapat bayaran sa iba, tukuyin mo ngayon kung ano iyon at kung kanino ito dapat ibalik. Sa teksto, hindi lamang sinabi ng taong nahayag ang kasalanan na inaamin niya ang kaniyang pagkakamali. Isinauli niya sa may-ari ang mismong pag-aari at dinagdagan pa ito ng ikalimang bahagi ng halaga nito. Ang unang hakbang na itinuturo ng Levitico 6 ay hindi lamang ayusin ang sariling damdamin, kundi aktuwal na isauli ang nararapat sa iba.