Kahit sa Magulo at Maselan na Araw-araw: Ang Banaling Kristiyanong Pamumuhay Sa 1 Tesalonica 4 | 바이블 해빗
Kahit sa Magulo at Maselan na Araw-araw: Ang Banaling Kristiyanong Pamumuhay Sa 1 Tesalonica 4
Kasabay ng pagtalakay sa 1 Tesalonica 4, tinutuklas natin ang kabanalan, pagmamahal sa kapwa, tapat na paggawa, at ang pag-asa sa muling Pagbabalik at Muling Pagkikita. Ginagabayan tayo ng ebanghelyo upang magmuni at manatiling matatag sa gitna ng magulo at pang-araw-araw na buhay.
Kahit sa Magulo at Maselan na Araw-araw: Ang Banaling Kristiyanong Pamumuhay Sa 1 Tesalonica 4
바이블해빗·
Kahit sa Magulo at Maselan na Araw-araw: Ang Banaling Kristiyanong Pamumuhay Sa 1 Tesalonica 4
Ang 1 Tesalonica 4 ay isang paalaala hinggil sa pag-asa ng muling pagbabalik na hindi naglalayo sa atin sa realidad. Ibinabahagi ni Pablo ang pag-asa mula sa langit, pero ipinapakita rin kung paano binabago nito ang ating katawan, kaisipan, ugnayan, at mga responsibilidad sa kasalukuyan. Kapag binasa natin ang kabanatang ito, malinaw na ang pananampalataya ay hindi lamang isang emosyon o panandaliang damdamin kundi isang direksyon sa buhay. Ang katotohanan na babalik si Jesus ay hindi lamang isang doktrina sa hinaharap, kundi isang katotohanan sa kasalukuyan na nagsisilbing gabay sa ating mga pagpili sa kung ano ang dapat nating mahalin at iwasan.
Sa una, sinabi ni Pablo, “Ito ang kalooban ng Diyos, ang inyong pagiging banal” (1 Tesalonica 4:3). Maraming naghahanap ng kalooban ng Diyos, ngunit iniuuna ng Biblia ang kabanalan. Ang kabanalan dito ay hindi pagiging kakaiba o malayo sa mundo, kundi ang pagiging iba dahil sa pagkakahiwalay para sa Diyos. Pagdagdag pa, seryoso si Pablo tungkol sa paggamit ng ating katawan. Ang lungsod ng Tesalonica noon ay isang mahalagang pantalan sa Imperyong Romano, maraming kalakalan at paggalaw, at puno ng iba't ibang kultura at kaugaliang nakakalito. Sa ganitong kapaligiran, parang natural na ang moral na kalabuan. Pero tinuturuan ni Pablo, ang ating katawan ay hindi isang kasangkapan ng pagkagusto, kundi isang lugar na kailangang ituring na banal sa harap ng Diyos.
Hindi na ito bago sa ating panahon. Kahit pa nagbago ang panahon, nananatili ang mga pagnanasa ng tao na nagsusubok i-justify ang sarili. Madali sabihin na sapat ang pagiging tapat sa puso, at ang hindi nakakasagasa sa iba. Pero malinaw na sinasabi ng Biblia na ang buhay ng isang ligtas na tao ay mas malawak pa sa kanyang mga desisyon—kasama dito ang kanyang pagpili at pag-uugali. Hindi ang panlabas na gawa ang dahilan ng ating kaligtasan, kundi ang pagiging matapat kay Cristo sa pamamagitan ng pananampalataya. Ang pagiging banal ay hindi lamang isang kondisyon ng kaligtasan, kundi isang bunga ng kaligtasan na naglalaman ng ating pagbabago. Kaya't binibigyang-diin ni Pablo ang kabanalan. Ang biyaya ay hindi nagpapaluwag sa buhay, bagkus ito ang nag-uudyok na seryosohin ang kasalanan.
Bukod dito, pinag-uusapan ni Pablo ang pagmamahal sa kapwa. “Pag-ibigang puno ng Diyos at tinanggap ninyo mula sa kanya” (1 Tesalonica 4:9). Hindi lang ito isang magandang katangian; ito ay isang paraan ng pamumuhay na natutunan mula sa Diyos. Ang ebanghelyo ay hindi lamang nagpapaarang sa atin mula sa pagkakaalipin sa Diyos, kundi nagbabago rin sa ating paraan ng pakikitungo sa tao. Pero hindi lang ito tungkol sa emosyonal na ugnayan. Sa kanyang salita, iniutos ni Pablo na “magpaspasang kayong mapayapa, magtrabaho nang may sipag, at makisali sa sariling gawain” (1 Tesalonica 4:11). Maaaring hindi agad konektado ang pagmamahal at paggawa, pero ipinapaliwanag ni Pablo na ang pananampalataya ay hindi pwedeng gamitin bilang excuses sa pagtanggi sa responsibilidad.
Sa Iglesia ng Tesalonica, maaaring mayroong peligro na umasa sa muling pagbabalik ni Jesus upang magpabaya sa kasalukuyang buhay. Kaya't itinuturo ni Pablo na ang pananampalataya sa Kanyang pagdating ay dapat maghatid sa atin sa isang masigasig at matapat na pang-araw-araw na buhay. Ang “magtrabaho nang tahimik” ay hindi nangangahulugang iwasan ang mundo. Ito ay isang paalaala na ang pananampalataya ay dapat na ipakita sa pamamagitan ng pagiging responsable sa sariling papel, hindi sa pamamagitan ng malakas na pangangaral lang. Ang payo na “magpursige sa paggawa” ay hindi nangangahulugang pinapababa ang halaga ng paggawa. Ang nakakaalam ng ebanghelyo ay hindi isang taong umiwas sa realidad, kundi isang taong nagsasagawa ng kanyang mga gawain nang buong puso at walang pagsisinungaling.
Ang pahayag na ito ay napakahalaga sa atin na abala sa araw-araw. May mga taong naghihintay ng mga napakalaking misyon, kaya nakakalimutan ang mga responsibilidad na ibinigay sa kanila ngayon. At may mga iba naman na nakatuon lamang sa mga maliliit na gawain at nakakalimutan ang pangmatagalang pag-asa. Ang 1 Tesalonica 4 ang nagsisilbing gabay upang makasabay ang dalawang ito. Kaya't kahit tumitingala tayo sa langit, ang ating mga paa ay nakadikit pa rin sa lupa. Kapag ang trabaho sa opisina ay paulit-ulit at parang walang kwenta, hindi ito dahilan na umiwas tayo sa realidad. Sa halip, nagkakaroon tayo ng pagbabago sa ating paraan ng pananaw: kahit maliit ang ating nagagawa, ginagampanan ito nang tapat sa harap ng Diyos, hindi nagsisinungaling, hindi nagrereklamo, at buong puso nating isinasakatuparan ang tungkulin. Kahit pa simple, ito ay isang napakahalagang gawain sa paningin ng Diyos.
Sa huling bahagi, mas nilalapit ni Pablo ang pananabik sa muling pagbabalik at muling pagkabuhay. “Hindi namin nais na malaman ninyo ang tungkol sa mga namatay upang hindi kayo malungkot tulad ng iba na walang pag-asa” (1 Tesalonica 4:13). Hindi niya tinatanggihan ang pagtangis sa larawan ng pagkawala ng isang mahal. Ang malungkot na damdamin ay tunay, at nauunawaan ito ng mga mananampalataya. Pero ang tunay na kalungkutan ng mananampalataya ay hindi isang walang pag-asa na kalungkutan, dahil ipinapahayag niya na “Naniniwala tayo na si Jesus ay namatay at muling bumangon, kaya't naniniwala rin tayo na ang mga namatay kay Cristo ay dadalhin ng Diyos kasama niya” (1 Tesalonica 4:14). Ang muling pagkabuhay ni Cristo ay hindi lamang isang pangyayari na naganap kay Jesus, kundi isang pangako na nagbibigay daan sa kinabukasan ng mga nasa kay Cristo.
Itong bahagi ay isang matibay na paalaala na ang ating pag-asa ay hindi isang malabong imahinasyon tungkol sa kaluluwa na hindi mamamatay. Nasa Panginoong Jesucristo tayo na namatay at muling nabuhay. Ang pangakong babalik Si Jesus, at ang mga yumao sa Kanya ay babangon muna, at tatluhin silang lahat na buhay ay makakasama Niya, ay nagbibigay ng inspirasyon sa mga mananampalataya na manatiling matatag sa gitna ng mga pagsubok. Bagamat maaaring hindi natin makita ang kabuuan ng detalye ng kanyang pagbabalik, ang pangunahing katotohanan ay malinaw: Ang kanyang muling pagbabalik ay isang pangako ng Diyos na tapat at hindi magmamaliw.
Maaaring ang teksto ay madalas gamitin para lamang sa pag-aaral ng mga detalye ng pagbabalik, pero ang tunay na intensyon ni Pablo ay magbigay ng ginhawa. Nagtapos siya sa pagsabing, “Kaya't magpaalaala kayo sa isa't isa ng mga bagay na ito, upang kayo ay magpatatag” (1 Tesalonica 4:18). Ang doktrina ng muling pagbabalik ay hindi isang paraan upang takutin, kundi isang katotohanan na nag-uudyok sa atin na magpatuloy sa pag-asa kapag nakararanas ng kalungkutan at paghihirap. Sa tuwing may paglibing, paghihirap dahil sa paghihiwalay, o pagdududa sa katotohanan ng buhay, ang pahayag na ito ay nagbibigay ng matibay na pag-asa, hindi isang walang saysay na optimismo.
Sa harap ng mga salitang ito, natututuhan natin ang dalawang bagay. Isa, ang kabanalan ay hindi isang abstraktong slogan kundi kailangang makikita sa katawan, ugnayan, at pang-araw-araw na buhay. At pangalawa, ang pag-asa sa muling pagbabalik at pagkabuhay ay hindi nakasisira sa ating buhay, kundi naglalagay sa atin sa tamang landas. Ang taong naniniwala sa muling pagbabalik ay hindi nagpapabaya sa kanilang mga desisyon sa buhay sapagkat alam nilang ang mga maliliit na kabutihan ay may malaking epekto sa harap ng Diyos.
May mga nagsasabi na pagkatapos mapalaya sa kamatayan ang kanilang pamilya, nagbago ang kanilang pananampalataya. Nagdasal, pero kailangang iwan ang mahal nila sa buhay, at mahirap tanggapin ang kalungkutan. Sa ganitong pagkakataon, ang 1 Tesalonica 4 ay hindi nagpipigil na maiyak, pero ipinapaliwanag na may dahilan ang bawat luha na puno ng pag-asa. Sapagkat si Jesus ay nagtagumpay laban sa kamatayan, at nasa kamay Niya ang katapusan ng buhay ng bawat isa na naniniwala sa Kanya. Ang ibang tao naman, nakakahuli ng pansin, ay naduduwag sa mga pang-araw-araw na gawain kaya nawawala ang kanilang pag-asa. Ngunit ang paniniwala sa pagbabalik ni Jesus ay nagsasabi na ang bawat araw natin ay may kahalagahan, at ang mga simpleng gawain ay may tungkulin na mahalaga sa Diyos. Ang pananalig sa Kanya ay nagbibigay inspirasyon upang magpatuloy sa kabila ng lahat.
Sa huli, ang 1 Tesalonica 4 ay nagtuturo sa atin sa dalawang direksyon nang sabay. Isa ay tungo sa isang banal na buhay, at isa ay sa matibay na pag-asa. Hindi natin pinapalampas ang responsibilidad sa buhay, bagkus ay ipinapakita natin ito nang seryoso, at hindi natin isinasawalang bahala ang muling pagbabalik ni Cristo. Ang paniniwala na darating si Jesus ay nagsisilbing motibo upang magpakatino sa ating mga pinili. Kahit ang maliliit na gawain tulad ng pagiging matapat, pagpipigil, kabaitan, at kasipagan ay nagiging makabuluhan sa paningin ng Diyos dahil alam nating hindi nasasayang ang mga ito sa kanyang harap.
May ilan na nagsasabing nagbago ang kanilang pananampalataya pagkalipas ng pagkawala ng kanilang mga mahal sa buhay. Nagdasal sila at naiwang mag-isa, ang kanilang puso ay nananatiling mahina. Sa ganitong pagkakataon, ang 1 Tesalonica 4 ay hindi nagbabala na huwag umiyak, kundi nagbibigay inspirasyon na ang bawat luha ay may dahilan na puno ng pag-asa. Dahil si Jesus ay matagumpay na nalampasan ang kamatayan, at kasama natin siya sa kinabukasan. Ang pangakong pagbabalik Niya at ang muling pagkabuhay ng mga yumaong nasa Kanya ay nagpapalakas ng loob at nagpapatatag sa ating mga pananampalataya. Sa kabila nito, kahit di natin nakikita ang kabuuan, malinaw ang pangunahing pangako: na babalik si Jesus, at tanging tapat na Diyos ang awtor nito.
Ang pagbasa sa tekstong ito ay maaaring simpleng gawing pag-aaral tungkol sa mga detalye ng pagbabalik, pero ang tunay na layunin ni Pablo ay magdulot ng ginhawa at pag-asa. Siya ay nagtapos sa pagsabing, “Kaya't magpaalaala kayo sa isa't isa ng mga bagay na ito, upang kayo ay magpatatag” (1 Tesalonica 4:18). Ang doktrina ng muling pagbabalik ay isang katotohanan na nagbibigay lakas sa atin sa gitna ng paghihirap at kalungkutan. Sa bawat libing, pagkawalay, at pagdududa, ang pahayag na ito ay nagiging isang matatag na pangako na nauukol sa katotohanan at katapatan ng Diyos.
Sa harap ng mga salitang ito, natututuhan natin ang dalawang bagay. Una, ang kabanalan ay hindi isang simpleng slogan kundi dapat makikita sa katawan, relasyon, at pang-araw-araw na gawain. Pangalawa, ang pag-asa sa pagkabuhay na muli at pagbabalik ay hindi nagpapaluwag sa ating buhay kundi nagsisilbing gabay upang mas maging tapat tayo sa araw-araw. Ang nakatitiyak na naniniwala sa muling pagbabalik ay hindi pinababayaan ang maliliit na desisyon dahil alam nilang ang mga kabutihang ginagawa ay may malaking epekto sa harap ng Diyos.
May nagsasabing pagkatapos mawala ang kanilang pamilya, nagbago ang kanilang pananampalataya. Nagdasal sila ngunit kailangan nilang iwan ang kanilang mga mahal sa buhay, at mahirap ding tanggapin ang kanilang kalungkutan. Sa ganitong pagkakataon, ang 1 Tesalonica 4 ay hindi nagpipigil na umiyak, kundi nagbibigay sa mga luha ng dahilan na puno ng pag-asa. Sapagkat si Jesus ay nagwagi laban sa kamatayan, at ang mga naniniwala sa kanya ay magkasama-sama sa hinaharap. Ang pangakong pagbabalik Niya at ang muling pagkabuhay ng mga yumaong kasama Siya ay nagbibigay lakas at katiyakan sa ating pananampalataya. Kahit hindi natin nakikita ang kabuuan, ang pangunahing pangako ay malinaw: babalik si Jesus, at ang Diyos ay tapat at hindi magmamaliw.
