Ipinakikita ng Exodo 39 ang gawaing natapos ayon sa iniutos

Ang pinakasentro ng Exodo 39 ay ang pagtatapos ng mga Israelita sa tabernakulo at sa mga kasuotan ng mga pari ayon sa iniutos ng Panginoon kay Moises. Hindi lamang inilalarawan sa kabanata ang magagandang materyales at mahusay na pagkakayari. Paulit-ulit din nitong pinatutunayang ang proseso at ang natapos na gawa ay tumugma sa mga tagubiling kanilang tinanggap. Sa huli, sinuri ni Moises ang lahat. Nang makita niyang ginawa ang mga ito ayon sa iniutos, pinagpala niya ang mga tao.

Ginawa ang mga kasuotan ng mga pari ayon sa bawat detalye ng utos

Gumawa ang mga Israelita ng mariringal na kasuotang gagamitin sa paglilingkod sa santuwaryo, pati ng mga banal na kasuotan ni Aaron. Gumamit sila ng sinulid na ginto, asul, kulay-ube at pula, at pinong linong hinabi para sa efod. Pinukpok nila ang ginto hanggang maging manipis, hiniwa ito upang maging mga hibla, at isinama sa paghahabi ng iba pang sinulid. Ginawa rin nila ang mga panlikod sa balikat at ang pamigkis upang bumagay sa efod.

Inukit sa dalawang batong onix ang mga pangalan ng mga anak ni Israel. Ikinabit ang mga ito sa dalawang panlikod sa balikat ng efod bilang mga batong pang-alaala para sa mga Israelita. Sa pektoral naman ay inilagay ang labindalawang mahalagang bato sa apat na hanay. Sa bawat bato ay inukit ang pangalan ng isa sa labindalawang lipi.

Maingat din nilang sinunod ang paraan ng pagkakabit ng pektoral sa efod. Gumawa sila ng mga singsing at tanikalang ginto, at pinagdugtong ang mga singsing sa pamamagitan ng asul na tali. Dahil dito, nanatiling nakakabit ang pektoral sa ibabaw ng pamigkis at hindi humihiwalay sa efod. Pagkatapos ilarawan ang prosesong ito, sinabi ng teksto na ginawa nila ang lahat “ayon sa iniutos ng Panginoon kay Moises.”

Paulit-ulit ang parehong pagpapatunay sa iba pang mga kasuotan

Ang mahabang damit na isinusuot sa ilalim ng efod ay hinabi nang buo mula sa sinulid na asul. Ang bukasan sa leeg ay ginawang parang kuwelyo ng baluti upang hindi ito mapunit. Sa laylayan ay salit-salitang ikinabit ang mga burdadong granada at mga kampanilyang yari sa purong ginto. Pagkatapos ng gawaing ito, muli ring pinagtibay na ginawa nila ang lahat ayon sa iniutos.

Gumawa rin sila ng mga tunika, turbante, pantakip sa ulo, panloob na kasuotan at pamigkis para kay Aaron at sa kanyang mga anak. Sa laminang yari sa purong ginto ay inukit nila ang mga salitang “Banal sa Panginoon,” at ikinabit ito sa harapan ng turbante gamit ang asul na tali. Hindi sinasabi ng teksto na natapos ang mga kasuotan dahil lamang mamahalin ang mga materyales o maganda ang anyo ng mga ito. Sa halip, sa tuwing ang bawat bahagi ay nagagawa ayon sa itinakdang materyales, hugis at paraan ng pagkakabit, saka nito pinatutunayang natupad ang utos.

Ipinakikita ng pag-uulit na ito na ang mga kasuotang gagamitin sa paglilingkod sa tabernakulo ay hindi ginawa ayon lamang sa sariling kagustuhan ng mga manggagawa. Mula sa mga sinulid ng efod at mga singsing ng pektoral hanggang sa mga kampanilya ng mahabang damit at laminang nasa harapan ng turbante, ang tinanggap nilang utos ang naging pamantayan ng buong gawain.

Ang pagtatapos ay umabot hanggang sa pagdadala at pagsusuri sa lahat ng ginawa

Sa talata 32, natapos ng mga Israelita ang lahat ng gawain para sa tabernakulo, ang Toldang Tipanan. Ngunit hindi kaagad nagtatapos ang salaysay sa pagsasabing “tapos na ang pagtatayo.” Dinala ng mga tao kay Moises ang tabernakulo at lahat ng kagamitan nito. Wala silang iniwang anuman: mula sa mga takip at mga tabla hanggang sa Kaban ng Tipan, mesa, ilawan, altar, palanggana, mga kurtina ng bulwagan at mga kasuotan ng mga pari.

Muling binubuod sa talata 42 na natapos ng mga Israelita ang lahat ng gawain ayon sa iniutos ng Panginoon kay Moises. Pagkatapos nito, sinuri ni Moises ang lahat ng kanilang ginawa. Nang mapatunayan niyang ginawa ang mga iyon ayon sa iniutos, pinagpala niya sila.

Samakatuwid, sa Exodo 39, ang pagtatapos ng gawain ay hindi lamang nangangahulugang nagawa na ang mga bagay. Kabilang dito ang pagsunod sa bawat detalye ng tinanggap na utos, pagdadala ng lahat ng natapos, at pagpapatunay na tumutugma ang mga ito sa pamantayang ibinigay sa simula. Malinaw na ipinakikita ng paulit-ulit na pariralang “ayon sa iniutos” at ng panghuling pagsusuri na ang pagkakumpleto ng tabernakulo ay hindi ibinatay sa kasiyahan ng tao, kundi sa katapatan sa utos na ibinigay.

Isang bagay na maaari nating gawin ngayon ay isa-isang ihambing ang natapos nating gawain sa mga pamantayang ibinigay sa atin noong simula. Habang muli mong binabasa ang Exodo 39, maaari mo ring markahan ang paulit-ulit na “ayon sa iniutos” at ang panghuling pagsusuri ni Moises.