Bakit Itinala sa Bilang 33 ang Landas na Dinaanan ng Israel?

Ang sentro ng Bilang 33 ay ang landas na dinaanan ng Israel mula nang umalis sila sa Egipto hanggang sa makarating sa kapatagan ng Moab, pati ang mga utos na kailangan nilang sundin pagpasok sa lupain ng Canaan. Ayon sa utos ng Panginoon, itinala ni Moises ang bawat yugto ng kanilang paglalakbay. Hindi lamang nito inilista ang mga lugar na kanilang pinanggalingan at pinuntahan. Sunod-sunod din nitong ipinakita kung paano nakarating sa hangganan ng lupang pangako ang bayang lumabas sa Egipto at kung ano ang dapat nilang gawin pagpasok doon.

Itinala ni Moises ang kanilang paglalakbay ayon sa utos

Umalis sa Egipto ang mga Israelita nang maayos ang kanilang mga hanay, sa ilalim ng pamumuno nina Moises at Aaron. Ayon sa utos ng Panginoon, itinala ni Moises ang bawat yugto ng kanilang paglalakbay. Nagsimula silang maglakbay noong ikalabinlimang araw ng unang buwan, kinabukasan ng Paskuwa. Habang inililibing ng mga Egipcio ang kanilang mga panganay, hayagang umalis ang Israel sa kanilang harapan sa pamamagitan ng dakilang kapangyarihan. Nililinaw ng teksto na hindi ito isang tahimik na pag-alis. Nangyari ito matapos hatulan ng Panginoon ang mga panganay ng Egipto at ang kanilang mga diyos.

Mula roon, paulit-ulit na mababasa ang mga salitang “umalis” at “nagkampo.” Mula sa Rameses ay nagtungo ang bayan sa Sucot, at mula sa Sucot ay pumunta sila sa Etam. Dumaan sila sa Pi-hahirot at sa gitna ng dagat bago makarating sa ilang. Nilampasan nila ang Mara at Elim, at nagpatuloy patungo sa baybayin ng Dagat na Pula at sa ilang ng Sin. Hindi sila nanatili sa iisang lugar. Paulit-ulit silang nagkampo at muling naglakbay.

Magkakaiba ang mga lugar na dinaanan nila sa iisang paglalakbay

Hindi lamang mga pangalan ng lugar ang nakatala sa kanilang ruta. Sa Elim ay may labindalawang bukal at pitumpung puno ng palma, kaya nagkampo roon ang bayan. Ngunit sa Refidim ay walang tubig na maiinom ang mga tao. Kapwa kasama sa iisang paglalakbay ang Elim na may tubig at ang Refidim na walang tubig. Hindi lamang mga maginhawang lugar ang pinili at itinala sa Bilang 33.

Pagkatapos ng ilang ng Sinai, sunod-sunod nilang pinagkampuhan ang Kibrot-hataava, Hazerot, Ritma, at marami pang ibang lugar. Hindi na muling isinalaysay ng teksto ang lahat ng nangyari sa bawat lugar, ngunit malinaw nitong itinala kung saan sila umalis at kung saan sila nagkampo. Sa paulit-ulit na tala, makikitang hindi nakarating ang Israel sa kanilang patutunguhan sa iisang paglalakbay lamang. Sumulong sila sa pamamagitan ng napakaraming pag-alis at pagkakampo.

Pagkaalis sa Kades, nagkampo ang bayan sa Bundok Hor, sa hangganan ng Edom. Noong unang araw ng ikalimang buwan, apatnapung taon matapos lumabas ang Israel sa Egipto, umakyat si Aaron sa Bundok Hor ayon sa utos ng Panginoon at namatay roon. Siya ay isang daan at dalawampu’t tatlong taong gulang. Maging ang pagkamatay ng kanilang pinunong si Aaron ay itinala sa gitna ng paglalakbay, kasama ang petsa nito. Hindi huminto roon ang paglalakbay ng bayan. Dumaan sila sa Zalmona, Punon, Obot, at sa hangganan ng Moab, hanggang sa wakas ay nagkampo sila sa kapatagan ng Moab sa tabi ng Jordan, sa tapat ng Jerico.

Ang tala ng kanilang paglalakbay ay humantong sa mga utos na dapat nilang sundin

Pagdating nila sa kapatagan ng Moab, sinabi ng Panginoon kay Moises kung ano ang dapat gawin ng bayan pagpasok nila sa lupain ng Canaan. Kailangan nilang palayasin ang mga naninirahan doon, wasakin ang kanilang mga larawang inukit at mga rebultong hinulma, at gibain ang kanilang matataas na sambahan. Pagkatapos, dapat nilang angkinin ang lupain, manirahan doon, at hatiin ang mana sa pamamagitan ng palabunutan ayon sa bawat angkan at lipi. Iniutos na mas malaking mana ang ibigay sa mas malaking pangkat at mas maliit na mana naman sa mas maliit na pangkat.

Malinaw din ang magiging bunga kapag hindi nila sinunod ang utos. Ang mga taong pahihintulutan nilang manatili ay magiging mga tinik sa kanilang mga mata at mga tusok sa kanilang tagiliran. Pahihirapan sila ng mga ito sa lupaing kanilang titirhan. Higit pa rito, nagbabala ang Panginoon na kung ano ang balak Niyang gawin sa mga naninirahan sa lupain ay gagawin Niya sa Israel. Hindi maaaring paghiwalayin ang pagtanggap sa lupain at ang pagsunod sa mga utos na dapat nilang tuparin doon.

Iniingatan ng mahabang talaan ng mga lugar sa Bilang 33 ang tunay na paglalakbay mula sa Egipto hanggang sa kapatagan ng Moab. Sa dulo ng tala ay makikita ang tiyak na utos na huwag hayaang manatili sa bagong lupain ang mga diyus-diyosan at matataas na sambahan. Ang pagbabalik-tanaw sa landas na kanilang dinaanan ay umaakay sa malinaw na paghawak sa mga bagay na dapat nilang gawin sa hinaharap.

Basahin mong muli ngayon ang Bilang 33, at isulat ang isang lugar na kanilang pinanggalingan, isang lugar na kanilang pinuntahan, at isang utos na kailangan nilang sundin sa Canaan. Kapag isinulat mo nang magkasama ang mahabang talaan ng mga lugar at ang panghuling utos, mas madali mong makikita ang kabuuang daloy ng kabanatang ito.